พ่อของอู๋เป็นครู แน่นอนว่าย่อมรู้ว่าการยุยงให้ผู้อื่นก่ออาชญากรรมหมายถึงอะไร แววตาของเขาพลันเปล่งประกาย ริมฝีปากสั่นระริก มือกุมมือภรรยาไว้
แม่ของอู๋จ้องซูหว่านเหอเขม็ง ริมฝีปากขยับไหว แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
เฮ่อเหวินมองซูหว่านเหอด้วยสายตาไม่เห็นด้วย ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ ให้เธอ
ทำไมต้องเห็นใจพวกเขาด้วย?
พ่อแม่ของอู๋หยานหยานน่าสงสารจริง แต่ก็ไม่ถึงกับต้องเห็นใจ ลูกสาวของพวกเขาทำเรื่องแบบนี้ลงไป สาเหตุก็เป็นเพราะพวกเขาเลี้ยงลูกไม่ดีเอง
ซูหว่านเหอขยับริมฝีปาก สายตาหันไปทางทนายซานเฉิงอีกครั้ง
“ฉันอยากให้ทนายซานฟ้องคนพวกนี้ให้หมด”
ซานเฉิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “ดูจากเรื่องที่คุยกันในกลุ่มแชตนี้ ก็ทำได้ครับ”
แค่การรวบรวมหลักฐานค่อนข้างยาก แต่ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้
อย่างไรค่าจ้างที่เฟิงฉี่บันเทิงให้มาก็สูงลิ่ว เดิมทีรับเงินก้อนนี้มาทำคดีง่าย ๆ เขายังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจอยู่บ้าง
ตอนนี้ก็พอดีเลย
หลิวผิงมองซูหว่านเหอด้วยสายตาซับซ้อน
ซูหว่านเหอคนนี้...เป็นคนใจดี แต่ก็มีขอบเขตชัดเจน
ตอนจะกลับ แม่ของอู๋เดินมาหาซูหว่านเหออีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้มีท่าทางคลุ้มคลั่งเหมือนก่อน แต่กล่าวขอโทษซูหว่านเหออย่างจริงจัง...และขอบคุณเธอด้วย
“ขอโทษนะ แล้วก็ขอบคุณด้วย”
ซูหว่านเหอพยักหน้าเล็กน้อย เหลือบมองอีกฝ่ายแวบหนึ่งแล้วก็เดินจากไป
ขึ้นรถแล้ว
เฮ่อเหวินทำหน้าสงสัย “ทำไมต้องบอกพวกเขาด้วย? เธอเป็นผู้เสียหาย ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นยังไงก็เป็นความผิดของพวกเขาเอง เธอไม่ควรเห็นใจพวกเขา”