ซูหว่านเหอยังไม่รู้ว่ามีคนโยนข้อกล่าวหาใหญ่โตใส่เธอแล้ว
แต่ถึงจะรู้ เธอก็คงแค่ยิ้มแล้วปล่อยผ่านไป
หลังจากรอผู้เข้าแข่งขันหลายกลุ่มทยอยประลองกันจนเสร็จ หมายเลขของซูหว่านเหอก็ปรากฏขึ้นบนจอใหญ่
เธอก้าวขึ้นเวที ชายกระโปรงสีเขียวสดชื่นไหวเบา ๆ ตามสายลมบนเวที ส่วนผมเปียเรียบง่ายดูสะอาดตาพาดอยู่บนไหล่ขวา
แค่มองแวบเดียว ก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบอ่อนโยนลง
ซินรุ่ยตะลึงในความงาม «ทุกครั้งที่เห็นซูหว่านเหอแต่งตัวก็รู้สึกว่าสวยสะดุดตาตลอด แถมยังเข้ากับเพลงมากด้วย ไม่รู้ว่าคราวนี้จะเป็นแบบไหน»
เหยียนซินพูดขึ้น «ใช่ ฉันก็เชียร์ซูหว่านเหอเหมือนกัน ทั้งสวย ร้องเพลงเก่ง แล้วยังแต่งเพลงได้อีก ไม่คิดเลยว่าแม้แต่แต่งหน้าแต่งตัวก็ทำได้ดีขนาดนี้ เก่งรอบด้านจริง ๆ แฟน ๆ ของเธอนี่โชคดีมาก»
จ้าวเซียงเองก็มีความสุขมาก การได้ฟังเพลงของซูหว่านเหอเป็นความเพลิดเพลินอย่างหนึ่ง เป็นแรงสะเทือนใจอย่างหนึ่ง
สีหน้าของเหยาฟ่านเขียวคล้ำ พอเห็นซูหว่านเหอ เขาก็นึกถึงเรื่องเมื่อครู่นี้ขึ้นมา ตรงนั้นยังปวดหนึบ ๆ อยู่เลย
แฟน ๆ ในห้องถ่ายทอดสดได้ยินคำพูดของเหยียนซินแล้วก็มีความสุขจนแทบทนไม่ไหว:
«อาจารย์เหยียนซินพูดเก่งเกินไปแล้ว! แต่ต้นกล้าของเรามีความสุขจริง ๆ นะ!»
«แค่ได้เห็นหน้าสวย ๆ ของพี่ทุกวัน ก็รู้สึกว่าทุกอย่างคุ้มค่าแล้ว!»
«คราวนี้ใส่สีเขียวด้วย ช่วงนี้พี่ชอบสีเขียวมากจริง ๆ จนฉันพลอยชอบตามไปด้วยเลย»
«ฉันคิดไปเองหรือเปล่าว่าเหยาฟ่านดูไม่ค่อยชอบซูหว่านเหอเลย? เมื่อกี้รู้สึกว่า... สีหน้าเขาแย่มาก»