ทุกคนนั่งล้อมวงกัน สายตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น จับจ้องไปยังห้องถ่ายทอดสดตรงหน้าและทีมงาน
ทีมงานของรายการมีเพียงบางส่วนที่เฉาต๋าเคยร่วมงานด้วยจนคุ้นมือ ส่วนใหญ่เป็นคนที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่
โดยเฉพาะนักศึกษาจบใหม่ รายการ《ลมหายใจจีนยุคใหม่》ช่วยแก้ปัญหาเรื่องฝึกงานและหางานให้พวกเขาได้ไม่น้อย
เฉาต๋าก้าวขึ้นเวทีท่ามกลางสายตาของทุกคน มือถือโทรโข่งสีดำขนาดเล็กมาด้วย
เขาเปิดโทรโข่งแล้วเคาะเบา ๆ «ฮัลโหล ๆ ได้ยินไหม?»
บรรดาแขกรับเชิญขมวดคิ้วทันที น่าอายชะมัด
ในห้องถ่ายทอดสดมีคนขำกันจนแทบตาย
【ฮ่า ๆ ๆ... ฉัน ฉันไม่ไหวแล้ว ขำจนหายใจไม่ทัน】
【รายการนี้จนเกินไปหรือเปล่าเนี่ย ไม่มีคนปกติสักคน ผู้กำกับควบตำแหน่งพิธีกร แถมไม่มีไมค์อีก ต้องใช้โทรโข่งเนี่ยนะ?】
【เห็นแล้วฉันอยากบริจาคเงินเลย กลัวว่าที่พักจะห่วยสุด ๆ แล้วพี่หว่านต้องลำบาก】
【มีที่พักด้วยเหรอ?】
ซูหว่านเหอกลั้นยิ้มแทบไม่อยู่ ได้แต่หันหน้าหนีเพื่อข่มใจไว้
น้ำเสียงของเฉาต๋าเหมือนคนกำลังร่วมวงกินเลี้ยงในชนบท ทั้งเรียบง่ายและเป็นกันเองสุด ๆ «เอ่อ สวัสดีทุกคน พวกเราคือรายการเพลง《ลมหายใจจีนยุคใหม่》»
«พรืด» อย่าว่าแต่แขกรับเชิญเลย แม้แต่ทีมงานข้างเวทียังกลั้นหัวเราะไม่ไหว
ซูหว่านเหอกุมขมับ ถอนหายใจ «ผู้กำกับเฉา ช่วยจริงจังกว่านี้หน่อย อย่างน้อยก็จบปริญญาตรีสาขากำกับมาเลยนะ»
จี้เนี่ยนหัวเราะจนตัวโยน แม้แต่เหลียงคงก็ยังหัวเราะอย่างเต็มที่