บรรยากาศเงียบลงทันที
เจียงซวีไป๋ก้มหน้าลง ปลายนิ้วเกลียวไปมากับขอบการ์ดสีเหลืองใบนั้นโดยไม่รู้ตัว เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น
“วันหนึ่งผมแอบคิดไปเอง” เสียงเขาเรียบเฉย เล่าราวกำลังย้อนความทรงจำ “ว่าในสถานการณ์ไหน ผมจะกล้าเผชิญหน้ากับความตายอย่างใจเย็นได้”
เขาเงยหน้าขึ้น กวาดสายตามองทุกคนรอบโต๊ะ ก่อนจะกลับมาหยุดอยู่ที่การ์ดใบนั้น
“ผมนึกออกสองทาง”
“หนึ่ง คือผมได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและจัดจ้านบนโลกใบนี้ครั้งหนึ่ง สัมผัสจนพอแล้ว ไม่เหลือเสี้ยวเสียดาย”
“สอง” เขาหยุดนิดหนึ่ง เสียงเบาลง “คือมีคนสักคนที่อยู่ด้วยกันถึงหัวเปลี่ยนเป็นสีขาว”
เจียงซวีไป๋ก้มมองการ์ดสีเหลืองในมือ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
“เลยเลือกสีเหลืองไง”
‘ความรักคือความเชื่อมั่น คือคำสัญญาที่หนักแน่น คือแรงใจที่ทำให้อีกฝ่ายรู้ว่าเราจะไม่จากไปไหน’
เจียงซวีไป๋หันหัวไปมองอูซืออิ้ง
“ซื่อซื่อ แล้วนี่คะ”
อูซืออิ้งยังค้างอยู่ในคำถามเมื่อกี้เรื่อง “คนเราเมื่อไหร่จะกล้าเผชิญหน้ากับความตาย” คิ้วขมวดเล็กน้อย กำลังเพ้อไปกับความคิดของตัวเอง
ถูกเรียกชื่อเข้าเฉียด ๆ เธอสะดุ้งนิดหนึ่งก่อนจะได้สติ
“ฉันเหรอ……” อูซืออิ้งมือบี้ชายกระโปรง เสียงเบาหวิว “ฉันเลือกสีเหลือง เพราะ…… คำสัญญาทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย” พูดจบก็หยุดไปแวบหนึ่ง
“มันทำให้ฉันวางใจที่จะเปิดเผยด้านที่อ่อนแอที่สุดให้เขาเห็น”
พอได้ยินคำตอบของทุกคนแล้ว ซุนปั๋วหานที่แอบสนุกกับความครึกครื้นอยู่แอบ ๆ ก็เล่นเข้าคำถามต่อไป
“เอ๊ะ งั้นถามหน่อย ถ้าให้เลือก แต่ละคนชอบผู้ชายแบบไหนหรือนิสัยแบบไหนกัน?”
“ฉันสายตาแพ้ความหล่อ ชอบคนหล่อ แล้วก็คนที่เข้าหาฉันก่อน” ชุยไคอี้ตอบพรวด พอพูดจบก็แอบชำเลืองมองเจียงซวีไป๋ปราดเดียว แก้มร้อนผ่าวขึ้นมาทันที แอบเขินจนตัวสั่นเล็ก ๆ ไหล่กระดกเบา ๆ ไปมา
ทุกคนหัวเราะคิกเบา ๆ กับนิสัยสดใสของชุยไคอี้ และค่อย ๆ รู้จักสาวเทียนจินใจดีตรงไปตรงมาคนนี้ได้มากขึ้น
“ส่วนฉันชอบคนจริงใจ ไม่ชอบแบบคลุมเครือ แล้วในชีวิตประจำวันต้องนั่งเดากันไปเดากันมา” ซุนฉีเมิ่งเอ่ยเบา ๆ ปิดท้ายด้วยการถอนหายใจเบา ๆ จนแทบไม่มีใครทันได้ยิน เพราะเสียงนั้นจมหายไปกับเสียงหัวเราะและบทสนทนารอบ ๆ
“ฉันไม่มีเกณฑ์ชัด ๆ อะไรหรอก แต่ไม่ชอบคนนิสัยจัดการเกินไป อยู่ด้วยแล้วเหนื่อย” ซุนปั๋วหานก็เผยคำตอบของตัวเองบ้าง ปลายนิ้วเกลี่ยไปตามขอบแก้วอย่างเหม่อลอย แต่สีหน้าสบาย ๆ
“ฉันชอบผู้หญิงแบบที่แค่มองแรกแรกเห็นก็รู้สึกว่ามีความสวยงาม” เจียงซวีไป๋ตอบสั้น ๆ ราวกับคำตอบนี้ถูกยืนยันไว้ในใจมานาน ลึกซึ้งจนไม่เคยเปลี่ยนเลย
“ฉันรู้สึกว่าทุกครั้งที่นายตอบ มันทำให้ฉันประหลาดใจตลอดเลยนะ แล้วยิ่งสงสัยว่าข้างหลังมันต้องมีเรื่องราวแน่ ๆ” ซุนปั๋วหานมองเจียงซวีไป๋ตาเป็นประกาย ชุยไคอี้กับอีกสองคนก็พยักหน้าฮือฮาตามไปด้วย
“แถมนี่ก็ครั้งแรกเลยที่ได้ยินเกณฑ์คู่ครองแบบ ‘มองแรกก็สวยงาม’” ชุยไคอี้กระพริบตาปริบ ๆ ทั้งทึ่งทั้งอยากรู้
เจียงซวีไป๋หายใจออกทางจมูกเบา ๆ แล้วเอ่ยช้า ๆ “ผมเป็นสายเก็บตัวน่ะ เข้าอกเข้าใจคนอื่นเก่ง บางทีทำงานแล้วเจอเรื่องราวพวกนี้ ก็จะจมอยู่ในอารมณ์แบบนั้นนานเป็นพิเศษ แล้วทั้งตัวก็จะรู้สึกแย่มาก ๆ”
เขานึกถึงช่วงถ่ายทำเรื่อง จดหมายของยาย วันที่ได้เรียนรู้เรื่องจริงของต้นแบบคุณยายคนหนึ่ง พอได้ยินเรื่องราวของท่าน ความเสียดายนั้นหนักอึ้งจนแทบจะหายใจไม่ออก
ราวกับฉากหลัง ๆ ที่พระเอกในเรื่องถูกคนผลักตกเรือ ตกลงไปในความมืด ความคิดถึงที่มู่เชิงมีต่อชูโหร่ว ในหนึ่งวินาทีนั้นกลายเป็นความมืดมิดไร้ขอบเขต ไม่มีวันสิ้นสุด ไม่รู้ว่าตอนนั้นมู่เชิงจะกำลังเสียใจอยู่หรือเปล่า
ส่วนคุณยายที่ยังมีชีวิตอยู่ก็นั่งนิ่ง ๆ อยู่ใต้ต้นไม้ มองไปทางหนูนหยาง จมอยู่ในความคิดถึงอันไร้ขอบเขตนั้นเพียงลำพัง
ความคิดถึงของอีกฝ่ายที่มีต่อกันสองฝ่าย กลับกลายเป็นคำตอบที่ไม่มีวันรอพบ
ตอนถ่ายฉากพวกนั้น ทีมงานหลายคนถึงกับร้องไห้กันกลางกองถ่ายจนถ่ายต่อไม่ได้ นั่นคือฉากที่ต้องถ่ายซ้ำมากที่สุด
“ฉันว่างานของนายน่ะ……” ซุนปั๋วหานเอ่ยขึ้น พูดไปได้ครึ่งทางที่สำคัญก็ชะงักหยุดกลางคำ ไม่ยอมพูดคำตอบออกมาตรง ๆ
คิ้วเขาเลิกขึ้นนิด ๆ แววตามั่นใจ สีหน้าเหมือนคนที่เดาคำตอบถูกแล้ว
แต่เพราะกติกาของรายการหาคู่ที่ห้ามเปิดเผยอาชีพของแขกรับเชิญออกไปภายนอก ไม่งั้นซุนปั๋วหานคงปริปากเดาออกมาแล้ว
กระนั้นท่าทีพูดครึ่งคำแล้วหยุด แถมยังทำหน้ามั่นใจชวนเดาแบบนี้ ก็ประสบผลสำเร็จในการดึงดูดความสนใจของอูซืออิ้งและพวกเธอได้อย่างเต็ม ๆ
ชุยไคอี้เอียงตัวเข้าไปข้าง ๆ ซุนปั๋วหาน โน่นหน้าลงต่ำ ๆ สองคนกระซิบกระซาบกันเบา ๆ เสียงเบาจนคนอื่นฟังเนื้อความไม่ได้เลยแม้แต่ครึ่งประโยค
ไม่นานนัก ดวงตาของชุยไคอี้ก็สว่างวาบขึ้นนิดหนึ่ง พยักหน้าราวกับตื่นนะ มุมปากยกขึ้นแอบ ๆ ท่าทางเหมือนเข้าใจคำตอบในใจของซุนปั๋วหานได้แล้ว
อูซืออิ้งนั่งอยู่ด้านข้าง ความอยากรู้ในใจถูกปลุกขึ้นมานานแล้ว อยากรู้เต็มกายว่าสองคนนั้นคุยกันออกมาได้ผลอะไร
แต่เธอก็พยายามคุมสีหน้าไว้ ไม่อยากแสดงออกชัดเกินไปจนทุกคนมองออกว่าเธอสนใจเจียงซวีไป๋ จึงทำตัวเหม่อ ๆ นิ้วเล่นไปกับผนังแก้วเบา ๆ หูแท้ ๆ ยังแอบเอียงไปทางคนสองคนนั้นอยู่นิดหนึ่ง
พอความอยากรู้ของชุยไคอี้ได้ครบ ๆ แล้ว เธอก็หันตัวกลับ เอนหน้าไปกระซิบต่อกับซุนฉีเมิ่งต่อ อูซืออิ้งนั่งอยู่ตรงนั้นได้แต่จ้องทั้งสองคนอย่างโดยตรง ทั้งที่ฟังเนื้อความไม่ได้สักคำ ในใจเริ่มรู้สึกหว่างเล็ก ๆ ขึ้นมา
เจียงซวีไป๋มองทุกคนแหมกอยู่กับการเดาอาชีพของเขา จนทิ้งวงสนทนาที่เพิ่งจะถึงตาอูซืออิ้งไปเลย เขาจึงเอ่ยขึ้นเอง เอาหัวข้อกลับมาที่อูซืออิ้งเหมือนเดิม
“ซื่อซื่อ ผมสงสัยจัง นิสัยเงียบ ๆ ขนาดนี้ จะเป็นแบบที่นิยายเขียนไว้ไหม ว่าชอบผู้ชายสายร้อนแรง สายอิสระ?”
ซุนปั๋วหานรับสานต่อ โอกาสดีเล่าครั้งแรกที่เห็นอูซืออิ้งให้ฟัง
“ฉันว่าซื่อซื่อแกตอนแรกเห็นนี่ ก็หน้าตาแบบเด็กเรียนเก่งเรียบร้อยในโรงเรียนเลยแหละ”
อูซืออิ้งนั่งหลังตรง เมื่อไหร่ก็มีคนคุยด้วย เธอจะจ้องคู่สนทนาด้วยความตั้งใจเสมอ
ตอนนี้อูซืออิ้งเอียงตัวที่นั่งตรง ๆ ไปทางซุนปั๋วหานนิดหนึ่ง
เธอยิ้มบาง ๆ อ่อนโยน แววตายังมองซุนปั๋วหานตรง ๆ อย่างเปิดเผย เสียงใส นุ่มนวล “หลายคนเห็นฉันครั้งแรกก็คิดแบบนี้เหมือนกัน”
“แต่ฉันเพิ่งเจอทุกคนครั้งแรกน่ะ พออีกหน่อยทุกคนคุ้นเคยกันแล้ว ความประทับใจต่อฉันต้องเปลี่ยนไปแน่ ๆ”
ต่อจากนั้นอูซืออิ้งก็ยกมือขึ้นตามนิสัยติด ๆ กัน เหมือนไมค์เล็ก ๆ
“แต่ถ้าพูดถึงผู้ชายที่ชอบนะ ฉันชอบแบบดูสะอาด สดชื่น อยู่ด้วยแล้วสบาย ๆ น่ะ”
“งั้นแบบของซวีไป๋นี่นับเป็นสายสะอาด สดชื่นไหม?” ชุยไคอี้ยกนิ้วชี้ไปทางเจียงซวีไป๋ แล้วถามอูซืออิ้ง
อูซืออิ้งได้ยินดังนั้นก็หันหน้าไป สายตาหยุดอยู่ที่เจียงซวีไป๋โดยตรง เหมือนตั้งใจจะตอบคำถามของชุยไคอี้ให้ดีจึงทำแบบนั้น
สายตาทั้งสองปะทะกันขึ้นมาทันที
“นับ”
อูซืออิ้งมองเจียงซวีไป๋ ตอบออกมาเป็นคำ ๆ นั้นชัดเจน
แม้แต่ตัวเธอเองยังไม่ทันรู้ตัวว่าน้ำเสียงที่ปกติเรียบ ๆ จาง ๆ ของเธอ ตอนนี้หายไปอีกสองสามส่วนของความอุ่น ๆ เชย ๆ
รอบโต๊ะเงียบไปชั่วครู่
ดวงตาชุยไคอี้เป็นประกาย มุมปากยกขึ้นจนกดไว้ไม่อยู่ ซุนปั๋วหานกวาดตามองทั้งสองคนไปมาอย่างสนุก ส่วนซุนฉีเมิ่งก็ยิ้มบาง ๆ ขณะเบ้ปาก
เจียงซวีไป๋ที่กำลังตั้งใจฟังคำตอบของอูซืออิ้งอย่างอยากรู้อยากเห็น จู่ ๆ ก็เผชิญหน้ากับสายตาของเธอโดยตรงแบบไม่ทันตั้งตัว
สายตานั้นมาเร็วเหลือเกิน เขาอึ้งไปแวบหนึ่ง