การโหวตแขกรับเชิญที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในช่วงแรก มีกติกาง่าย ๆ คือแต่ละคนมีสิทธิ์โหวตหนึ่งเสียงให้แขกรับเชิญต่างเพศที่เพิ่งพบกันเป็นครั้งแรกแล้วรู้สึกประทับใจมากที่สุด โดยไม่เปิดเผยชื่อ
แขกรับเชิญทยอยเขียนชื่อลงบนการ์ด แล้วหย่อนลงหีบลงคะแนน
พอถึงคิวเจียงซวีไป๋ เขาก็หยิบปากกาขึ้นมา แทบไม่ลังเล ก่อนเขียนสามคำลงบนการ์ด — อูซืออิ้ง
หลังหย่อนการ์ดลงหีบลงคะแนน เขามองรูปถ่ายของอูซืออิ้งที่ติดอยู่บนหีบ เห็นว่ามีรอยเปื้อนเล็ก ๆ อยู่ จึงยกมือขึ้นใช้แขนเสื้อเชิ้ตของตัวเองเช็ดรอยนั้นออกเบา ๆ
หลังโหวตเสร็จและกลับมาที่มุมนั่งพัก ซุนฉีเมิ่งก็ขยับเข้ามาใกล้ «ซวีไป๋ นายโหวตให้ใครเหรอ?»
เจียงซวีไป๋เม้มปาก ยิ้มออกมานิด ๆ แต่ไม่ตอบ
«นี่ อย่าเอาแต่ยิ้มสิ» ซุนฉีเมิ่งคะยั้นคะยอไม่เลิก
«ทีมงานบอกแล้วไงว่าโหวตแบบไม่เปิดเผยชื่อ» เจียงซวีไป๋แก้ตัว แต่สายตากลับเหลือบไปมองคนที่ตัวเองโหวตให้โดยไม่รู้ตัว พอดีกับที่สายตาของอูซืออิ้งหันมาทางเขาเช่นกัน
จังหวะที่สายตาประสานกันแวบเดียวนี้ ซุนฉีเมิ่งจับได้ เธอชะงักไปสองวินาทีก่อนจะนึกออก แล้วรีบยกมือปิดปาก พลางเหลือบมองอูซืออิ้งที่อยู่ไม่ไกลด้วยสายตาแบบ «ฉันเข้าใจแล้ว»
เจียงซวีไป๋ไม่สนใจเธอ เพียงเงียบ ๆ กลับไปนั่งที่เดิม สายตาคอยแอบมองอูซืออิ้งเป็นครั้งคราว
ส่วนในห้องสังเกตการณ์
จอใหญ่กำลังฉายภาพระยะใกล้ตอนเจียงซวีไป๋ลงคะแนนซ้ำอีกครั้ง
«นี่ พวกเธอดูสิ» หยางเชาเยว่ชี้ไปที่จอ «เขาเขียนชื่อใคร?»
กล้องซูมเข้า ลายมือบนการ์ดเห็นชัดเจน — อูซืออิ้ง
«ว้าว...» เซวียข่ายฉีปิดปาก «เขาโหวตให้อูซืออิ้งเหรอ?»
«แถมไม่ลังเลเลยสักนิด» จางฉุนเย่เสริม «หยิบปากกาขึ้นมาก็เขียนเลย แปลว่าเตรียมคำตอบไว้ตั้งแต่แรกแล้ว»
ไต้ซวี่เอนหลังพิงเก้าอี้ ทำสีหน้าแบบ «ฉันเข้าใจแล้ว» ก่อนพูดว่า «หมอนี่ไม่เบาเลยนะ เจอกันครั้งแรกก็ปักใจแล้ว เด็ดขาดดี»
«ถ้ามองจากจิตวิทยาพฤติกรรม ความรู้สึกดี ๆ ของเจียงซวีไป๋เห็นได้ชัดมาก» หวงเซินเซินดันแว่น «เพิ่งเจอกันครั้งแรก แถมแขกรับเชิญอีกห้องก็ยังไม่ได้เจอกันด้วยซ้ำ»
«ปกติแล้วตอนโหวต ทุกคนจะกวาดตามองรอบ ๆ ก่อน เพราะเพิ่งเจอกันครั้งแรก แต่เขากลับลงคะแนนก่อน แถมโหวตเสร็จก็ไม่ได้หันกลับไปมองอีก แสดงว่าผู้ชายคนนี้รู้ใจตัวเองดีมาก»
«ฟินแล้ว ฟินแล้ว» หยางเชาเยว่ยิ้มกริ่มอย่างคนดูละครรัก
ในห้องสังเกตการณ์ยังคงวิเคราะห์พฤติกรรมของแขกรับเชิญกันอย่างออกรส ขณะเดียวกันแขกรับเชิญที่ถ่ายทำเสร็จแล้วก็ขึ้นรถรับส่งที่ทีมงานจัดไว้ มุ่งหน้ากลับไปยังจุดนัดพบเดิม
สถานที่ถ่ายทำอยู่ชานเมือง ไม่มีรถไฟใต้ดินผ่าน ทีมงานจึงจัดรถพาทุกคนไปส่งที่จุดนัดพบ เมื่อถึงแล้วแต่ละคนก็แยกย้ายเดินทางกลับกันเอง
ภายในรถโค้สเตอร์ตอนนี้ บรรยากาศไม่ได้คึกคักเหมือนตอนอยู่ในบ้านพักเมื่อครู่
อาจเป็นเพราะความรู้สึกอาลัยยามต้องเดินทางกลับ หรือทุกคนเหนื่อยจากการถ่ายทำมาทั้งวัน ต่างก็ก้มหน้ามองโทรศัพท์ แสงจากหน้าจอส่องบนใบหน้า ราวกับแต่ละคนอยู่ในโลกส่วนตัวของตัวเอง
นอกหน้าต่างรถคือทิวทัศน์ยามค่ำคืนของชานเมือง ไฟถนนค่อย ๆ ถอยห่างไปทีละดวง แสงเงากวาดผ่านภายในรถแล้วก็จางหาย
เจียงซวีไป๋เอนศีรษะพิงหน้าต่าง สายตามองเงาสะท้อนของอูซืออิ้งบนกระจก
เธอสวมหูฟังสีขาว เอียงหน้าไปทางหน้าต่างเล็กน้อย นั่งเงียบ ๆ
ไม่รู้ว่าได้ยินอะไร มุมปากของเธอพลันยกขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาก็โค้งตามไปด้วย แม้จะเป็นรอยยิ้มจาง ๆ แต่ก็ดูหวานมาก
ท่วงทำนองแผ่วเบาลอดออกมาจากหูฟัง ลอยมาจากด้านหน้า ตอนแรกเจียงซวีไป๋ไม่ได้สนใจ แต่เมื่อทำนองค่อย ๆ ชัดขึ้น อูซืออิ้งก็เริ่มโยกศีรษะเบา ๆ ขยับริมฝีปากฮัมตาม
«รอยยิ้มบางเบาของเธอ เหมือนแยมบ๊วยดำ...»
«ฉันได้ลิ้มรสลิปสติกตรงมุมปากของเธอ...»
«กลิ่นมิ้นต์...»
เสียงเบามาก กลมกลืนไปกับความเงียบในรถ ราวกับขนนกเส้นหนึ่งปัดผ่านแผ่วเบา
เจียงซวีไป๋ชะงักไปเล็กน้อย
ทำนองนี้ เนื้อเพลงนี้ การเรียบเรียงดนตรีนี้ —
เขาถึงเพิ่งนึกออก
นี่มันเพลง «แยมบ๊วยดำ» ที่เขาอัปโหลดลงแพลตฟอร์มเพลงแบบไม่เปิดเผยชื่อไม่ใช่เหรอ?
หลังจากนั้น เจียงซวีไป๋ก็ไม่จำเป็นต้องฟังเธอฮัมเบา ๆ อีก ในหัวของเขาสามารถเติมทำนองช่วงต่อไปขึ้นมาเองได้ แม้แต่จังหวะโยกศีรษะของเธอก็ยังตรงกันอย่างแม่นยำ
ในสายตาของเจียงซวีไป๋ตอนนี้ ทุกอิริยาบถของอูซืออิ้ง — การโยกศีรษะ รอยยิ้ม และใบหน้าด้านข้างยามมองออกไปนอกหน้าต่าง — ราวกับมีท่วงทำนองและดนตรีเฉพาะตัวประกอบอยู่
มองไปมองมา เขาก็เผลอใจลอย
เป็นความรู้สึกแปลกประหลาดจริง ๆ วันนี้ช่างมหัศจรรย์เหลือเกิน
ทั้งที่เมื่อวานเขายังปล่อยให้เรื่องความรักเป็นไปตามธรรมชาติ ไม่ได้ใส่ใจอะไรเป็นพิเศษ แต่วันนี้กลับถูกผู้หญิงคนหนึ่งดึงอารมณ์ไปโดยไม่รู้ตัว
เขามองแผ่นหลังเงียบ ๆ ของคนที่นั่งอยู่แถวหน้า มองท่วงทำนองแผ่วเบาที่ลอดออกมาจากหูฟังของเธอ มองท่าทางที่โยกตัวตามจังหวะเบา ๆ แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างเอ่อล้นขึ้นมาในใจ
ราวกับกระแสอบอุ่นสายหนึ่ง แผ่จากกลางอกไปถึงปลายนิ้ว แล้วจากปลายนิ้วลามขึ้นไปถึงสมอง
ท่วงทำนอง
ทำนองช่วงหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย วนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมจางหาย
ดวงตาของเจียงซวีไป๋พลันเป็นประกาย
เขารีบล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า เปิดแอปบันทึก แล้วรัวนิ้วพิมพ์ลงบนหน้าจอ
«มักมีเรื่องน่าประหลาดใจเกิดขึ้น...»
เขาพิมพ์ไปพลางฮัมทำนองนั้นในหัวไปพลาง นิ้วมือเคาะจังหวะลงบนหัวเข่าโดยไม่รู้ตัว
«อย่างเช่นวันที่ฉันได้พบเธอ...»
เขาเงยหน้ามองอูซืออิ้งที่นั่งอยู่แถวหน้า เธอยังคงฟังเพลงอย่างเงียบ ๆ ไม่รู้เลยว่าคนที่นั่งข้างหลังเธอกำลังเกิดแรงบันดาลใจจากการที่ทั้งคู่ได้พบกัน และกำลังเขียนเพลงที่เป็นของเธอเพียงคนเดียวอยู่บนเบาะด้านหลัง
«ดวงตาคู่นั้นของเธอ อ่อนโยนและกระจ่างใส...»
เจียงซวีไป๋หลับตาลง ค่อย ๆ ซึมซับความรู้สึก พลางนึกถึงภาพที่ทั้งคู่สบตากันในช่วงกลางวัน
«ปรากฏขึ้นในความฝันของฉัน...»
ภายในรถยังคงเงียบสงบ มุมปากของเจียงซวีไป๋มีรอยยิ้ม นิ้วมือของเขาขยับอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังบรรเลงเปียโนที่มองไม่เห็น พิมพ์ข้อความทีละช่วงลงในแอปบันทึก พร้อมสัญลักษณ์พิเศษที่เขาคิดขึ้นมาใช้จดจำทำนอง
«ความรักของฉันเหมือนก้อนเมฆ ไม่อาจหยุดพัก ณ แห่งใดใต้ฟ้าของเธอ...»
«ปรารถนาเหลือเกินจะแปรเปลี่ยนเป็นสายฝนพรำ หล่อเลี้ยงผืนดินในใจเธอ...»
เขาก้มหน้าลง พิมพ์สองคำไว้บนสุดของบันทึก —
«เสี่ยวอวี่»
ฉบับร่างแรก
หลังบันทึกแรงบันดาลใจที่เกิดขึ้นในตอนนั้นเสร็จแล้ว เขามองแผ่นหลังเงียบสงบที่อยู่แถวหน้า ริมฝีปากก็อดยกขึ้นไม่ได้
มักมีเรื่องน่าประหลาดใจเกิดขึ้น
อย่างเช่น วันที่ฉันได้พบเธอ
เจียงซวีไป๋กำลังจมอยู่ในห้วงความคิด มุมปากยังมีรอยยิ้มจาง ๆ ค้างอยู่
«คิดอะไรอยู่ ดูยิ้มแป้นเชียว»
เสียงของซุนปั๋วหานดังขึ้นจากข้าง ๆ พร้อมกับใช้มือสะกิดแขนเขาเบา ๆ
เจียงซวีไป๋ได้สติกลับมาทันที หันไปเห็นซุนปั๋วหานอยู่ข้างตัว รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางลง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นธรรมชาติ
«ไม่มีอะไร แค่นึกถึงเรื่องดี ๆ ขึ้นมาได้นิดหน่อย»
ซุนปั๋วหานเลิกคิ้ว ทำหน้าแบบ «ฉันเชื่อนายก็บ้าแล้ว» แต่ก็ไม่ได้ถามต่อ เพียงตบไหล่เขาเบา ๆ
«เอาเถอะ ดูจากท่าทางนายแล้ว คงไม่ใช่เรื่องดีธรรมดาแน่»
เจียงซวีไป๋ยิ้ม แต่ไม่ได้ตอบ