แต่ละกองกำลังมีปืนแค่สองกระบอก ไม่มีการสนับสนุนอื่นใดอีก
สมาชิกที่เข้าร่วมทีมล่าสัตว์ต้องนำปืนล่าสัตว์มาเอง ไม่อย่างนั้นก็เข้าร่วมไม่ได้
หัวหน้าทีมสองคนย่อมเป็นข้อยกเว้น
ปืนสองกระบอกนั้นมีไว้ให้หัวหน้าทีมกับรองหัวหน้าทีม
เหยื่อที่ล่ามาได้ต้องส่งให้ส่วนกลางครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งเก็บไว้เอง
ในยุคนี้ ทุกอย่างเป็นของส่วนรวมของรัฐทั้งนั้น หากเอกชนออกล่าสัตว์ ก็ทำได้ในนามทีมผลิตเท่านั้น ไม่อย่างนั้นจะถือว่าเก็งกำไร
การเข้าไปล่าสัตว์ในภูเขาลึกนั้นอันตรายมาก จึงมีสวัสดิการดีเช่นนี้
เฉินเหวยหมินเหนื่อยจนขาทั้งสองข้างเป็นตะคริว ร่างนี้อ่อนแอจริง ๆ ไม่เอาไหนเลย
เพราะปู่ย่ารักและตามใจเฉินเหวยหมินเป็นพิเศษ เขาจึงถูกเลี้ยงมาอย่างทะนุถนอม ทำให้ร่างกายอ่อนแอยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีก
เมื่อเห็นรอยเท้า ก็รู้ได้ทันทีว่าคงเพิ่งทิ้งไว้ไม่นาน
เฉินเหวยหมินร้อนใจจนแทบอยู่ไม่สุข กลิ้งลงไป
ต้าเหนียวกับเอ้อร์เหนียว เจ้าทึ่มสองคนก็ทำตามเฉินเหวยหมิน กลิ้งลงไปด้วย
เฉินเหวยหมินพูดไม่ออก ตัวเองเหนื่อยแทบตาย ส่วนสองคนนั้นไม่หอบสักนิด ไม่เหนื่อยสักหน่อย แล้วจะกลิ้งลงมาทำไมกัน?
เมื่อถึงเชิงเขา
พวกเขาก็เดินตามรอยเท้าเข้าไปในป่า
ต้นไม้ถูกหิมะขาวโพลนปกคลุม มองไปทางไหนก็เห็นแต่หิมะขาว
นอกจากดวงตาแล้ว ส่วนอื่น ๆ ถูกปิดมิดชิดจนแทบไม่เห็นอะไร
ถ้าไม่ใช่คนสนิทกันจริง ๆ ก็คงยากจะแยกออกว่าใครเป็นใคร
พวกเขาเดินตามรอยเท้ามาจนถึงผาชิงอินทรี
「นั่นเอ้อร์โก่วจื่อ」ต้าเหนียวเห็นคนที่กำลังเดินอย่างยากลำบากอยู่ข้างหน้า ก็หัวเราะเบา ๆ
เมื่อเห็นเอ้อร์โก่วจื่อ จิตสังหารก็พลุ่งพล่านขึ้นในใจเฉินเหวยหมิน ชาติก่อนตอนถูกจับ ไอ้หมอนี่ฉวยโอกาสตอนชุลมุนลงมืออย่างโหดเหี้ยม เตะเข้าที่หว่างขาจนแหลก ทำให้เฉินเหวยหมินกลายเป็นชายไร้สมรรถภาพ
「ปัง!」
เฉินเหวยหมินตะลึงงัน!
ในใจเขาสั่นสะท้านอย่างหนัก!
แทบไม่อยากเชื่อว่าสิ่งที่เห็นจะเป็นเรื่องจริง
เอ้อร์เหนียวหมอบลง แล้วยิงใส่เอ้อร์โก่วจื่อ
เอ้อร์โก่วจื่อล้มลงทันที
「เอ้อร์เหนียว แกบ้าไปแล้วหรือไง?」ต้าเหนียวหน้าถอดสี เสียงสั่นเครือ
「รีบไปดูเร็ว」
เฉินเหวยหมินแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
เอ้อร์เหนียวที่ซื่อสัตย์และซื่อตรงมาตลอด กลับยิงคนตายอย่างนั้นหรือ?
เรื่องนี้ทำลายความเข้าใจที่เฉินเหวยหมินมีต่อเอ้อร์เหนียวจนหมดสิ้น
เอ้อร์เหนียวเป็นคนทึ่ม ๆ ตั้งแต่เด็กก็ถูกเฉินเหวยหมินรังแกมาตลอด ถูกตีก็ไม่ตอบโต้ ถูกด่าก็ไม่เถียง เอาแต่ยิ้มซื่อ ๆ อยู่เสมอ
ด้วยความตื่นตระหนก พวกเขาจึงลืมความเหนื่อยล้าแล้วรีบเข้าไปดู
เมื่อเดินไปถึง พวกเขาก็เปิดผ้าพันคอของเอ้อร์โก่วจื่อ สีหน้าพลันตื่นตะลึง
กระสุนเข้าทางท้ายทอย ทะลุออกมาทางหว่างคิ้ว
กระสุนเจาะทะลุกะโหลกออกไป
ร่างของเอ้อร์โก่วจื่อยังคงกระตุก แต่หมดสติไปแล้ว
「ใครยิง?」
เสียงเฉินอ้ายกั๋วดังมาจากส่วนลึกของผาชิงอินทรี
แววตาของต้าเหนียวกับเอ้อร์เหนียวเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ฆ่าเอ้อร์โก่วจื่อก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่
ขอแค่ไม่มีใครเห็นก็พอ
ยุคนี้ฆ่าคนก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต
เฉินเหวยหมินรีบเก็บร่างเอ้อร์โก่วจื่อเข้าไปในมิติพลังจิต
เมื่อเห็นเลือดบนพื้นหิมะ เขาก็รีบกอบขึ้นมาเก็บเข้าไปในมิติพลังจิตด้วย
เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา!
คนห้าคนที่ปิดบังใบหน้าจนมิดชิดเดินเข้ามา
「หึ ๆ ไม่คิดเลยว่าแกจะกล้าเข้าป่ามาจริง ๆ」เฉินอ้ายกั๋วจำนพวกเฉินเหวยหมินได้ จึงอดเยาะเย้ยไม่ได้
ต้าเหนียวกับเอ้อร์เหนียวหวาดกลัวอย่างยิ่ง
แต่ไม่นานสายตาของทั้งคู่ก็ถูกกระต่ายกับไก่ป่าที่ห้อยอยู่กับตัวพวกเขาดึงดูดไป
กระต่ายสองตัว ไก่ป่าสามตัว
พอเห็นแล้วก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้
ไม่ได้กินเนื้อมาหลายปี พอเห็นเนื้อก็อยากกินจนตาลุกวาว
「ต้าเหนียว เอ้อร์เหนียว อย่าไปตามไอ้ไร้ประโยชน์นั่นเลย มากับพวกเรา คืนนี้ฉันเลี้ยงเนื้อเอง」เฉินอ้ายกั๋วเห็นว่าพวกเฉินเหวยหมินล่าอะไรไม่ได้ จึงยิ่งได้ใจ
ต้าเหนียวกับเอ้อร์เหนียวถ่มน้ำลาย แล้วแค่นเสียงฮึ
พวกเขาแค่ทึ่ม ไม่ได้โง่ รู้ว่าเฉินเหวยหมินต่างหากที่เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน
ตั้งแต่เด็ก ปู่ย่าก็พร่ำสอนพวกเขาว่าต้องฟังคำของเฉินเหวยหมิน
ถ้ากล้าทรยศเฉินเหวยหมิน ปู่ย่าคงถอดกระดูกพวกเขาออกมาทีละชิ้นแน่
เมื่อคนแก่ลำเอียงขึ้นมา ก็ไม่มีขีดจำกัดใด ๆ
แม้เฉินเหวยหมินจะถูกใส่ร้ายจนเสียชื่อเสียง แต่ในสายตาปู่ย่า เขาก็ยังเป็นหลานชายคนโปรด เป็นเด็กดีที่สุดและมีอนาคตที่สุด
คำตอบที่เฉินอ้ายกั๋วได้รับคือภาพของปืนที่ถูกยกขึ้นเล็ง
เฉินอ้ายกั๋วไม่กล้าเข้าใกล้ หากต้าเหนียวกับเอ้อร์เหนียวเกิดยิงขึ้นมาจริง ๆ ต่อให้ไม่ตายก็คงเจ็บหนัก
คราวก่อนที่ทะเลาะกับเอ้อร์เหนียว ถ้าเฉินต้าปียวไม่โผล่มาทันเวลา ยกปืนล่าสัตว์ขึ้นแล้วยิงขึ้นฟ้าไปนัดหนึ่ง ตอนนี้หญ้าบนหลุมศพของเฉินอ้ายกั๋วคงสูงสามฉื่อแล้ว
เฉินเหวยหมินเองก็หยิบปืนแบบห้าหกขึ้นมาเล็งใส่เฉินอ้ายกั๋ว
ถ้าพวกนั้นทำอะไรไม่ชอบมาพากลแม้แต่นิดเดียว เขาจะยิงทันที
เมื่อเผชิญหน้ากันในระยะประชิด ปืนล่าสัตว์แทบไม่มีอานุภาพข่มขู่
กระสุนจากปืนล่าสัตว์กระจายออกเป็นวงกว้าง ราวกับหว่านแห
ดังนั้นเฉินอ้ายกั๋วกับพวกจึงหันปืนเล็งใส่เฉินเหวยหมิน ก่อนจะค่อย ๆ ถอยออกไป
ต้าเหนียวกับเอ้อร์เหนียวรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่ไม่รู้ว่าเป็นตรงไหน
เฉินเหวยหมินเปลี่ยนจากปืนล่าสัตว์มาใช้ปืนแบบห้าหก
ปืนล่าสัตว์เทียบกับปืนแบบห้าหกไม่ได้
ปืนแบบห้าหกยิงต่อเนื่องได้ ส่วนปืนไรเฟิลแบบสามแปดกับปืนล่าสัตว์ยิงได้แค่นัดเดียว จากนั้นก็ต้องบรรจุดินปืนกับกระสุนใหม่
เมื่อเฉินอ้ายกั๋วกับพวกหายไปจากสายตา ต้าเหนียวกับเอ้อร์เหนียวก็พากันมองหารอบ ๆ
ทั้งคู่ทำหน้างุนงง
「เอ้อร์โก่วจื่อหายไปไหน? หายวับไปเฉย ๆ เลยหรือ? ผีหลอกหรือไง?」
เฉินเหวยหมินไม่ได้อธิบาย
「ติ๊ง! พละกำลังเพิ่ม 1.2 ความว่องไวเพิ่ม 1 พลังจิตเพิ่ม 0.7」
「เกิดอะไรขึ้น?」
「ติ๊ง! ค่าความรักเพิ่ม 1」
เขาเรียกหน้าต่างขึ้นมา
กดดู
เขาตกตะลึง!
หลอมร่างเอ้อร์โก่วจื่อแล้วได้รับแต้มเพิ่มคุณสมบัติทั้งสามด้าน
คุณสมบัติของเอ้อร์โก่วจื่อ: พละกำลัง 0.2 มากกว่าคนทั่วไปเล็กน้อย ความว่องไวอยู่ในระดับปกติ ส่วนหัวค่อนข้างทึบ ไม่อาจเทียบกับคนทั่วไปได้ พลังจิตจึงมีเพียง 0.7
เมื่อตรวจดูค่าความรัก ก็พบว่าได้มาจากชุยเสวี่ยเหมย
ดูท่าแล้วชุยเสวี่ยเหมยยังมีชีวิตอยู่ เย่หรูเหยียนคงเอาอาหารไปส่งให้แล้ว
เขาตรวจดูหน้าต่าง
ระบบหัวใจรักที่พิสูจน์ได้ตลอดกาล
ผู้ใช้: เฉินเหวยหมิน
พละกำลัง: 1.7 (แข็งแรงกว่าคนอื่นเล็กน้อย คนทั่วไปมีค่า 1 โดยพละกำลัง 1 หมายถึงยกของหนัก 100 ชั่งได้)
ความว่องไว: 1.8 (ความเร็วเท่าหอยทาก คนทั่วไปมีค่า 1)
พลังจิต: 2.7 (คนทั่วไปมีค่า 1 เป็นผลรวมพลังจิตจากการเกิดใหม่สองชาติ)
เคล็ดวิชา: 0
ทักษะ: วิชาปืน 1/10 (ยังไม่เริ่มต้น)
ค่าความรัก: 2
สามารถพัฒนามิติพลังจิตได้
สิ่งของ: เก็บได้
สิ่งมีชีวิต: เก็บได้
พลังปราณ: 0.027
คุณสมบัติทั้งสามเปลี่ยนไปจริง ๆ
เขารู้สึกถึงกระแสอบอุ่นที่ปะทุขึ้นจากหว่างคิ้ว ก่อนจะแผ่ไปทั่วแขนขาและร่างกาย
ความอบอุ่นสบายแผ่ซ่านไปทั่ว รู้สึกว่ามีพละกำลังมหาศาล ร่างกายเบาราวกับนกนางแอ่น
ราวกับร่างกายได้ปลดภาระหนักอึ้งนับพันชั่งออกไป รู้สึกเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
สบายเหลือเกิน ราวกับเคลิบเคลิ้มจนแทบลืมตัว ความรู้สึกนี้ช่างยอดเยี่ยม
ทันใดนั้นท้องก็ปวดบิดอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาเป็นระลอก
หิวเหลือเกิน หิวมาก!
ไม่คิดเลยว่าการเพิ่มคุณสมบัติทั้งสามจะทำให้หิวขนาดนี้!
ถ้าหาอาหารไม่ได้ในเวลาอันสั้น เขาคงหิวตายแน่
จำได้ว่าเอ้อร์โก่วจื่อเป็นคนเจอกวางเม่ยฮวา
เอ้อร์โก่วจื่อเดินไปทางนี้ ลองตามไปดูดีกว่า
แม้จะหิวมาก แต่เพื่อหาอาหาร เฉินเหวยหมินก็เร่งฝีเท้าไปข้างหน้า
ต้าเหนียวกับเอ้อร์เหนียวยังคงมองหาซากศพของเอ้อร์โก่วจื่ออยู่
เมื่อเห็นเฉินเหวยหมินเดินหน้าอย่างรวดเร็ว พวกเขาก็แสดงสีหน้าตื่นตะลึง
ลูกพี่ลูกน้องคนนี้เดินเร็วขนาดนั้นได้อย่างไร?
ทั้งคู่รีบตามไป
「แบ๊ะ ๆ!」
เฉินเหวยหมินดีใจสุดขีด
เขาเห็นลูกกวางตัวหนึ่งกำลังเลียแม่กวางที่ล้มอยู่ไม่หยุด
ร่างแม่กวางเต็มไปด้วยบาดแผล เห็นได้ชัดว่ามีรอยเขี้ยวหมาป่าฝังอยู่