ปากกระบอกปืนจ่ออยู่กลางหน้าผาก เย็นเฉียบ
เฉินต้าชวนยกมือทั้งสองข้างขึ้น แล้วค่อย ๆ ปลดปืนแก๊ปบนบ่าลงมาวางบนหิมะ
“เงินอยู่ในปลอกรองเท้า” เขาพูด “ไม่มีของป่า ฉันเข้าป่ามาตามหาคน”
“ตามหาคน?” ชายหน้ามันแสยะยิ้ม ใช้ลำกล้องเคาะหน้าผากเขาเบา ๆ “หาใครล่ะ? ไอ้แก่ที่ถูกมัดอยู่ในหลุม?”
ใจเฉินต้าชวนดิ่งวูบ ก่อนจะกลับมาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง
ถูกมัดอยู่ แปลว่ายังมีชีวิต
“คุณปู่ห้าอยู่ในมือพวกแกเหรอ?”
“ไอ้แก่นั่นหนังเหนียว ปากก็ยังเหม็น” ชายหน้ามันพยักพเยิดไปทางชายปากแหลมแก้มตอบ “พี่น้อง ไปค้นเงินในรองเท้ามัน แล้วมัดมันไว้อีกที ช่วงหลบหนาวพอดีขาดคนวิ่งงาน ไอ้หนุ่มนี่ขาก็ดีใช้ได้”
ชายปากแหลมแก้มตอบคาบมีดไว้ในปาก ถูมือเดินยิ้มกริ่มเข้ามา
“เพื่อนเอ๊ย ยอมรับชะตาเถอะ เขาลูกนี้สิบปีมานี้มีพรานหายไปเจ็ดคน เพิ่มนายอีกคนก็ไม่ต่างกันหรอก”
เขาก้มลงเอื้อมไปแตะปลอกขารองเท้าของเฉินต้าชวน
ทันทีที่มือแตะขอบรองเท้า เฉินต้าชวนก็ลงมือ
ตลอด 40 ปีในชาติที่แล้ว เขาเรียนรู้มาข้อหนึ่ง ถ้าลงมือได้ก็อย่ามัวพูดให้เสียเวลา
มือซ้ายกดข้อมือชายปากแหลมแก้มตอบไว้แน่น มือขวาชักดาบจากเอว แล้วใช้สันดาบฟาดข้อพับเข่าอีกฝ่าย ชายปากแหลมแก้มตอบครางอู้อี้ ร่างโถมไปข้างหน้า พอดีล้มเข้ามาในอ้อมแขนเฉินต้าชวน กลายเป็นโล่มนุษย์
ชายหน้ามันตอบสนองไม่ช้า กดปากกระบอกปืนลง เตรียมลั่นไกทันที
แต่ชั่วขณะที่เหนี่ยวไก เฉินต้าชวนก็กระชากชายปากแหลมแก้มตอบหมุนไปครึ่งรอบแล้ว
ตูม!
ลำกล้องที่เหลืออยู่ของปืนสองลำกล้องพ่นลูกปรายเหล็กใส่แผ่นหลังชายปากแหลมแก้มตอบจนหมด
ชายปากแหลมแก้มตอบยังไม่ทันร้องสักแอะ ใบหน้าก็ซีดเผือด ร่างพุ่งคว่ำลงบนหิมะ กระตุกอยู่สองครั้งแล้วแน่นิ่ง
พวกเดียวกันยิงพวกเดียวกันตายด้วยปืนนัดเดียว
ชายหน้ามันชะงักงัน
เพียงชั่วขณะที่มันชะงัก ดาบล่าสัตว์ในมือเฉินต้าชวนก็พุ่งออกไปแล้ว
ฉึก
ดาบยาวหนึ่งฉื่อปักเข้าที่แขนซึ่งประคองปืนของชายหน้ามัน ปืนหล่นกระทบพื้นหิมะดังเคร้ง
ชายหน้ามันก็เป็นคนใจเหี้ยม แม้มีดปักคาแขน มันยังตะโกนลั่นแล้วพุ่งเข้าใส่เฉินต้าชวน มืออีกข้างชักขวานออกจากเอว
เฉินต้าชวนเบี่ยงตัวหลบคมขวาน คว้าปืนแก๊ปที่อยู่บนหิมะขึ้นมา แล้วกวาดด้ามปืนฟาดเข้าที่คางของชายหน้ามันพอดี
ลูกตาชายหน้ามันเหลือกขึ้น ร่างหงายตึงลงไปในกองหิมะ
ตั้งแต่แย่งดาบจนลั่นปืน ใช้เวลาแค่ชั่วพริบตา
เฉินต้าชวนหอบหายใจ เก็บปืนทั้งสองกระบอกมาก่อน แล้วถอดกระสุนออก
จากนั้นเดินไปหาชายหน้ามัน จับด้ามดาบที่ปักอยู่บนแขนแล้วดึงออก ชายหน้ามันร้องลั่นด้วยความเจ็บ ก่อนจะสลบไปอีกครั้ง
ดาบล่าสัตว์ที่ปู่ทิ้งไว้ยาวหนึ่งฉื่อ เฉินต้าชวนคว้าหิมะมาถูเลือดบนคมดาบให้สะอาด แล้วเสียบกลับเข้าฝักตรงเอวด้านหลัง
ของชิ้นนี้ ต่อให้ต้องทิ้งอะไรไปก็ห้ามทิ้งเด็ดขาด
เขาใช้เชือกป่านที่เอวชายปากแหลมแก้มตอบมัดชายหน้ามันจนแน่น เชือกป่านหนาเท่านิ้วมือ มัดแบบมัดหมู ยิ่งดิ้นก็ยิ่งแน่น
จากนั้นเขาเดินไปตามตำแหน่งที่ชายหน้ามันบอก แล้วเขี่ยกองหิมะหลังเพิงออก
ใต้หิมะมีกิ่งสนปกคลุมอยู่ ใต้กิ่งสนเป็นบานไม้พลิกเปิด
พอเปิดบานไม้ก็เห็นหลุมใต้ดินมืดสนิท กลิ่นอับชื้นปนกลิ่นคาวเลือดลอยขึ้นมา
“คุณปู่ห้า?”
เสียงสั่นเครือของคนชราดังมาจากก้นหลุม
“ต้าชวน? ใช่ต้าชวนหรือเปล่า?”
เฉินต้าชวนกระโดดลงไป อาศัยแสงจากฟ้าด้านบนมองเห็นสภาพในหลุม
คุณปู่ห้าถูกมัดมือไพล่หลังติดกับเสาไม้ ปากถูกผ้ารัดไว้ เสื้อบุฝ้ายถูกถอดออก เหลือเพียงเสื้อตัวบาง ใบหน้าฟกช้ำดำเขียว ดวงตาข้างหนึ่งบวมจนเหลือเป็นเพียงเส้น
แต่พอชายชราเห็นเฉินต้าชวน คำแรกที่พูดกลับไม่ใช่ขอให้ช่วย
“ปืน... เอาปืนกลับมาได้ไหม? นั่นเป็นสินเดิมของย่าห้า!”
เฉินต้าชวนรู้สึกแสบจมูก จนเกือบหลุดหัวเราะออกมา
เขาตัดเชือก ถอดเสื้อบุฝ้ายคลุมร่างคุณปู่ห้า แล้วประคองอีกฝ่ายออกจากหลุม
พอออกมาถึงด้านนอก คุณปู่ห้าเห็นชายปากแหลมแก้มตอบนอนอยู่บนหิมะ เห็นชายหน้ามันถูกมัดจนแน่นราวกับบ๊ะจ่างและกำลังครางโอดโอย ก่อนจะหันกลับมามองเฉินต้าชวน ดวงตาเบิกกว้าง
ชายชราเดินวนรอบเฉินต้าชวนครึ่งรอบ มองเขาราวกับเป็นคนแปลกหน้า
“ไอ้หนุ่ม ฝีมือแบบนี้ไปเรียนมาจากไหน?”
“เรียนจากคุณปู่ไง” เฉินต้าชวนยิ้มน้อย ๆ “คุณปู่เคยบอกว่า ของในป่า ใครลนก่อนคนนั้นตาย”
คุณปู่อ้าปากค้างอยู่นาน ก่อนจะเค้นออกมาประโยคหนึ่ง “ฉันไม่ได้สอนให้แกสู้กับคนถือปืนสองคนคนเดียวนะโว้ย”
เฉินต้าชวนถอดรองเท้ายางพื้นเรียบจากปลายเท้าชายหน้ามัน แล้วยกขึ้นชั่งน้ำหนัก
รองเท้าคู่นี้เอง กับดักเชิงเขา รอยเท้าบนสันเขา ล้วนเป็นของมัน
จู่ ๆ เขาก็นึกถึงกระดูกขาวโพลนเจ็ดโครงในชาติที่แล้ว สิบปี พรานเจ็ดคน ผลตรวจของทางการสรุปว่าถูกหมาป่าบนเขากัดกิน
หมาป่ากินคนไม่เคยเหลือศพไว้ครบ แต่เขาเคยได้ยินคนที่ไปเปิดเขาพูดถึงกระดูกทั้งเจ็ดโครงนั้นว่า ถูกเรียงซ้อนกันไว้ทีละโครงตามซอกหิน กระทั่งกระดุมเสื้อผ้าก็ยังอยู่ครบ
ตอนนั้นเขาคิดแค่ว่าคนแก่เชื่อเรื่องงมงาย เลยไม่ได้ใส่ใจให้ลึกซึ้ง
ตอนนี้เขารู้แล้วว่า สิ่งที่กินคนบนสันเขานี้ไม่ใช่สัตว์สี่ขา
“คุณปู่ห้า” เฉินต้าชวนโยนรองเท้ายางขึ้นบนเลื่อน “เดินต่อไปข้างหน้า คุณปู่รู้ทางดี ผมมีเรื่องอยากถาม”
ระหว่างลงเขา คุณปู่ห้านั่งอยู่บนเลื่อน พูดเล่าไม่หยุด
สองคนนั้นเข้าป่ามาก่อนวันน้ำค้างแข็ง ร่อนเร่อยู่บนสันเขามาพักหนึ่งแล้ว ทั้งวางกับดักและลอกหนังสัตว์ ดูเป็นมืออาชีพ วันที่เจอคุณปู่ห้า พวกมันก็ล้มเขาลงโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง บังคับให้เขานำทาง บอกว่าจะรอให้ถึงต้นฤดูใบไม้ผลิ หิมะละลายแล้วค่อยลงเขา
“พวกมันเรียกหมู่บ้านตีนเขาว่ารังคาวเลือด” คุณปู่ห้าถ่มน้ำลาย “บอกว่าในรังนั่นมีคนรับซื้อ ทั้งหนังสัตว์ ของป่า รวมถึงเงินทอง ขอแค่ลงจากเขาไปได้ก็มีคนรับซื้อ ราคาสูงกว่าสหกรณ์เกือบเท่าตัว”
“ไม่ได้บอกเหรอว่าคนรับซื้อชื่ออะไร อยู่ที่ไหน?”
“ไม่ได้บอก บอกแค่ว่าคนนั้นไม่เลือกของ อะไรก็กินทั้งนั้น” คุณปู่ห้าหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนลดเสียงลง “ต้าชวน เรื่องนี้ลึกกว่าที่แกคิด สองคนนี้ถูกจับได้แล้ว แต่คนที่อยู่ข้างหลังมันยังซ่อนตัวอยู่ในรังนั่น”
เฉินต้าชวนพยักหน้า ไม่ได้ตอบอะไร
รังคาวเลือด คนรับซื้อ
เขาจดจำสองคำนี้ไว้ในใจ
พอเปิดห่อออก คิ้วเขาก็ขมวดทันที
นาฬิกาข้อมือยี่ห้อเซี่ยงไฮ้เรือนใหม่เอี่ยม 6 เรือน ห่อด้วยกระดาษน้ำมัน บุหรี่ยี่ห้อการผลิตอันยิ่งใหญ่ 2 คอตตอน น้ำตาลแดงครึ่งถุง คูปองธัญพืชกับคูปองผ้าอีกปึกหนึ่ง และเงินสดกว่า 370 หยวน
ด้านล่างสุดมีถุงไปรษณีย์ผ้าใบใบหนึ่ง ด้านนอกพิมพ์อักษรสีแดงไว้หนึ่งบรรทัด
สหกรณ์จัดซื้อและจำหน่ายอำเภอหลินเจียง
เฉินต้าชวนกำถุงไปรษณีย์ใบนั้น ยืนนิ่งอยู่กลางหิมะเป็นเวลานาน
ในชาติที่แล้ว ราวช่วงเวลานี้เขาได้ยินเสียงประกาศจากลำโพงของคอมมูนบอกว่า สหกรณ์จัดซื้อและจำหน่ายของอำเภอข้าง ๆ ถูกปล้น เงินค่าสินค้ากับนาฬิกาข้อมือจำนวนหนึ่งถูกชิงไป พนักงานขายสูงวัยที่เฝ้าร้านถูกแทงด้วยมีดตายอยู่ตรงธรณีประตู คดีนี้ไม่เคยคลี่คลาย
ที่แท้พวกมันก็ซ่อนตัวอยู่ที่นี่
ที่แท้สองพี่น้องคู่นี้ก็มีคดีฆ่าคนติดตัว
“คุณปู่ห้า” เฉินต้าชวนยัดถุงไปรษณีย์ไว้ในอก “สองคนนี้ไม่ใช่แค่โจรภูเขา”
เขาประคองคุณปู่ห้าขึ้นนั่งบนเลื่อนตรงหน้าประตูเพิง จากนั้นใช้เชือกคล้องโจรทั้งสองที่มัดไว้เข้าด้วยกัน ผูกไว้ท้ายเลื่อน แล้วเตะคนละที ก่อนจะลากลงเขาไป
เส้นทางหิมะยาว 30 ลี้ กว่าจะกลับถึงปากหมู่บ้าน ฟ้าก็มืดพอดี
เฉินต้าชวนเห็นกลุ่มคนแน่นขนัดรวมตัวกันอยู่ตรงปากหมู่บ้านตั้งแต่ไกล
ด้านหน้าฝูงชนมีรถจี๊ปจอดอยู่ ไฟหน้าส่องพื้นหิมะจนขาวโพลน
เสียงของหม่าไก้เซียงดังข้ามถนนมาได้ชัดเจน ทั้งแหลมทั้งกังวาน แถมยังเปี่ยมไปด้วยความยินดีที่แทบปิดไม่มิด
“ฉันว่าแล้วไม่มีผิด! ทั้งหมีทั้งเงิน ของพวกนี้จะมีที่มาสะอาดได้ยังไง? คราวนี้อำเภอส่งรถมาจับคนแล้ว เฉินต้าชวนจบเห่แน่!”
“หาเงินได้ตั้งเยอะ คงใช้เงินฟุ่มเฟือยจนโดนกรรมตามสนองล่ะสิ!”
เฉินต้าชวนหยุดฝีเท้า หรี่ตามองรถจี๊ปคันนั้น
จากนั้นเขาพันเชือกรอบฝ่ามือ กระชากโจรสองคนที่อยู่ด้านหลัง แล้วเดินตรงไปทางปากหมู่บ้านทีละก้าว
ก็ดี จะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปอำเภออีกรอบ