"หวังเว่ยตง! จำไว้ให้ดี นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันยอมให้แกเอาเปรียบ!"
"ถ้าแกยังกล้ามาหลอกให้ฉันทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้อีก ฉันจะตัดไอ้เส็งเคร็งนั่นทิ้งซะ..."
"อึก... อือ..."
ท่ามกลางอาการชาไปทั้งร่าง หวังเว่ยตงถูกเรียวขาขาวที่ยาวกว่าชีวิตเขาดีดจนตกเตียง
"เฮ้ย นี่มันอะไรกัน?!"
หวังเว่ยตงงงไปหมดแล้ว
บนเตียงนอนมีสาวสวยสุดเพอร์เฟกต์คนหนึ่งนอนอยู่ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ไม่มีเสื้อผ้าติดตัวสักชิ้น
ผิวขาวผุดผ่อง หุ่นดีจนต้องร้องว้าว
มีเพียงสิ่งเดียวที่ยังบกพร่องอยู่
ตอนนี้สาวสวยคนนั้นกำลังจ้องเขม็งมาที่เขาด้วยดวงตาราวกับผลสาลี่
ในแววตาของเธอนั้น นอกจากจะเต็มไปด้วยความรังเกียจ
หวังเว่ยตงรู้สึกเลือนรางว่า ในสายตานั้นยังแฝงไปด้วยความรังเกียจและความจนใจอีกด้วย
วินาทีต่อมา
ความทรงจำจำนวนมหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสู่สมอง
หลังจากนิ่งงันไปสองนาทีครึ่ง หวังเว่ยตงถึงได้เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
พี่แกทะลุมิติ...
จะให้พูดให้ถูกก็คือ ไม่ได้ทะลุมิติ
แต่มันเกิดใหม่
ย้อนกลับมาอยู่ที่บ้านในหมู่บ้านหลิ่วซู่ถุน ปี 1979
แค่เกิดใหม่ก็น่าตื่นเต้นพอแล้ว
แต่ที่ตื่นเต้นกว่านั้นยังอยู่ข้างหลัง
ในชาติก่อน เขาคือหวังเว่ยตงผู้ผ่านร้อนผ่านหนาว มีทรัพย์สินนับหมื่นล้านจนสิ้นลมหายใจ
แต่ชาตินี้กลับมีภรรยาคนสวยเพิ่มขึ้นมาตั้งสามคน
ยังไม่หมดแค่นั้น
แถมทุกคนยังเป็นอดีตภรรยาชัดๆ!
"หวังเว่ยตง ต่อให้มองหน้าก็ไม่มีครั้งหน้าแล้ว!"
"ฉันนี่มันใจอ่อนจริงๆ ที่หลงเชื่อคำเพ้อเจ้อของแก ไอ้คนติดพนัน ไอ้พวกนักเลงโต แล้วก็ใจอ่อนซ้ำแล้วซ้ำเล่า"
"แม่กะน้องสองน้องสามจะกลับมาแล้ว ยังไม่รีบไสหัวกลับไปที่ซ่องหมาของแกอีก"
ทันใดนั้น หมอนใบหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่หน้าหวังเว่ยตงอย่างแม่นยำ
"เอ้อ หอมดีนี่"
หวังเว่ยตงอ้าปากค้าง
สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร หยิบกางเกงขึ้นมาสวม แล้วรีบเผ่นออกไปนั่งคิดทบทวนอยู่ที่หน้าประตูใหญ่
สาวสวยจอมดุผู้มีเสน่ห์น่าหลงใหลคนนี้ก็ไม่ใช่ใครอื่นไกล
ก็คือภรรยาคนโต อวี้หงซิ่ง
เมื่อสี่ปีก่อน เธอให้กำเนิดซิ่วซิ่ว ลูกสาวคนโตของหวังเว่ยตง
หวังเว่ยตงอ้างว่าไม่ชอบลูกสาว เลยเตะอวี้หงซิ่งทิ้ง
แล้วหันไปจีบสาวน้อยผู้มีการศึกษาคนหนึ่งในหมู่บ้านแทน
ใช้กลเม็ดเดิมๆ คำพูดเดิมๆ
แต่งแล้วก็หย่า
คนอื่นเขาบุกเข้าออกเจ็ดครั้ง
แต่หวังเว่ยตงนี่ห้าปีแต่งงานสามครั้ง แล้วก็หย่าสามครั้งซะงั้น
ภรรยาทั้งสามคนหย่าแต่ไม่ได้ย้ายออกจากบ้าน
แม่เฒ่าเก็บไว้เป็นลูกสาวบุญธรรมทั้งหมด
โดยอ้างว่าขอตัดแม่ลูกกับหวังเว่ยตงผู้เป็นลูกชายแท้ๆ
ยายเฒ่าแยกบ้านออกไปอยู่ต่างหากกับลูกชาย
เมื่อไม่มีใครเลี้ยงดู จึงรับลูกสาวบุญธรรมมาช่วยเหลือเกื้อกูลกัน
"บ้าเอ๊ย มันต้องเป็นความผิดพลาดของกาลเวลาแน่ๆ อย่างอื่นเหมือนเดิมหมด ทำไมดันมีเมียเพิ่มมาสามกับลูกสาวอีกสอง"
"แกก็ไม่ได้เรื่องเหมือนกัน มีเมียเป็นสาวงามระดับโลกตั้งสามคน แต่แกดันรักษาไว้ไม่ได้สักคน"
นั่งหน้าบึ้งอยู่บนธรณีประตูใหญ่ หวังเว่ยตงอยากจะตบหน้าตัวเองสักสองที
ชาติที่แล้วเขาเป็นคนมีเส้นมีทาง แม้จะเจ้าเล่ห์แต่ก็มีขีดจำกัด
ทำไมชาตินี้ถึงกลายเป็นพวกกินดื่มเที่ยวพนัน
แล้วยังเป็นเสือผู้หญิง ปากหวานก้นเปรี้ยวไปได้?
ใช้ความเป็นลูกชาวนายากจน ปากเก่ง และความสามารถในการตีปี๊บวาดวิมานในอากาศ
หลอกผู้หญิงสามคนจนหัวหมุน
ยอมแต่งงานกับเขาเป็นภรรยาทีละคน
นอกจากนั้น
ชาตินี้ยังมีความสามารถพิเศษเพิ่มขึ้นมาอีกอย่าง
ฮีโร่จอมพลัง
เรื่องบนเตียงนี่ติดใจสุดๆ
ฉวยโอกาสตอนที่แม่กับอดีตภรรยาอีกสองคนออกไปทำงาน
ปีนข้ามกำแพงดินเข้ามาบ้านข้างๆ กับอวี้หงซิ่งที่กำลังดูแลลูกสาวที่ป่วยอยู่ และร่วม"สานสัมพันธ์ทางอารมณ์" ยาวนานถึงสองชั่วโมง
"ปี 1979 ไอ้ตัวแสบเบอร์ต้นของหมู่บ้าน แม่หนึ่งคน ลูกสาวสองคน อดีตเมียอีกสามคน โอ๊ย ให้ตายเถอะ การเริ่มต้นที่เละเทะสุดๆ เลย!"
หวังเว่ยตงขยี้หน้าตัวเองแรงๆ แล้วรู้สึกว่ามันคงไม่มีใครแย่ไปกว่านี้แล้ว
ติดพนันจนเป็นหนี้สินท่วมหัว
ทุกวันเอาแต่ผึ่งพุงตากแดด ไม่ทำอะไรนอกจากผลาญ
ต้องพึ่งผู้หญิงพวกนี้ที่กัดฟันสู้ตาย ทำงานหาแต้มมาแลกข้าว ไม่งั้นเขาคงอดตายไปแล้ว
ในฐานะที่เป็นภรรยาคนแรกของหวังเว่ยตง
อวี้หงซิ่งผ่านความลำบากมามากที่สุด และเหน็ดเหนื่อยไม่น้อยเหมือนกัน
ที่ยังทนอยู่ได้ก็เพราะเห็นแก่หน้าแม่สามีที่รักลูกสะใภ้ทุกคนเหมือนลูกสาวแท้ๆ
ไม่อย่างนั้น
อวี้หงซิ่งอาจจะแอบเอายาเบื่อหนูให้หวังเว่ยตงกินตอนกลางคืนก็ได้
แล้วจะมาให้หน้าเป็นใจ?
ไม่มีทาง
"โอ๊ย"
กำลังคิดอยู่ดีๆ หวังเว่ยตงก็รู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมา
เงยหน้าขึ้นมอง
ไม่รู้ว่าตอนไหน มีผู้หญิงสามคนมายืนอยู่ตรงหน้า
"แม่..."
"อย่าเรียกข้าว่าแม่ ข้าไม่มีวันคลอดไอ้ลูกหน้าด้านอย่างเอ็งออกมาหรอก"
แม่ของเขา หลี่เฟิ่งหลาน ถือด้ามเคียวกลับด้านแล้วเตะหวังเว่ยตงจนเซถลา
แล้วเดินเข้าบ้านไปด้วยสีหน้าไม่พอใจ
สาวสวยที่เดินตามหลังเข้ามาก็ไม่แม้แต่จะมองหวังเว่ยตง
ภรรยาคนที่สอง หานหย่าฉิน
เธอมาจากครอบครัวปัญญาชน เป็นสาวน้อยผู้มีการศึกษาที่ถูกส่งลงชนบท
เต็มไปด้วยกลิ่นอายความเป็นผู้คงแก่เรียน
แถมยังมีความงามแบบสาวจีนโบราณโดยธรรมชาติ
เป็นแม่แท้ๆ ของหลานหลาน ลูกสาวคนรอง
"พี่เว่ยตง เห็นใจหนูเถอะ อย่าเล่นพนันอีกเลยนะ บ้านเราทนให้พี่ทำลายต่อไปไม่ไหวแล้ว"
"ซิ่วซิ่วกับหลานหลานหิวจนร้องไห้ทุกวันแล้ว พี่ก็โตๆ อยู่แล้ว รู้จักรับผิดชอบบ้างสิ โธ่..."
"ขอแค่พี่อยู่บ้านเฉยๆ ไม่ไปไหน บ้านเราก็มีข้าวให้พี่สักคำนึง"
ภรรยาคนที่สาม ฉีเหมียวเหมียวถอนหายใจ
เธอเป็นคนร่างเล็ก น่ารัก มีใบหน้าเหมือนตุ๊กตา
เป็นลูกสาวของอดีตเจ้าที่ดินในท้องถิ่น
เป็นลูกสาวตระกูลเจ้าที่ดินที่ถูกหวังเว่ยตงใช้คำว่าเป็นลูกหลานชนชั้นกรรมาชีพหลอกมาจนแต่งงานด้วย
อายุยังน้อย ใจกว้าง ไม่ถือสา
ยังพอมีเยื่อใยกับหวังเว่ยตงอยู่บ้าง
หวังเว่ยตงมองภรรยาสาวสวยทั้งสองคนเดินเข้าบ้านไป ตาค้างเลยทีเดียว
บ้าเอ้ย
เจ้าของร่างเดิมนี่ตาถึงจริงๆ
ภรรยาสามคน สามสไตล์
สูงเย็น, บริสุทธิ์, ใส่งาม
"แม่ ขอยืมข้าวมาได้ไหม?"
ในขณะเดียวกัน อวี้หงซิ่งที่รีบร้อนสวมเสื้อผ้าจนเรียบร้อยก็เดินออกมาจากห้องข้างใน
หลี่เฟิ่งหลานส่ายหน้า
"ไอ้เวร รีบไสหัวไปซะ! ในบ้านไม่มีข้าวสารแม้แต่เม็ดเดียวแล้ว เอ็งจะมาหลอกอะไรก็ไม่ได้หรอก!"
"เป็นลูกผู้ชายตัวโตๆ ทำไมเอ็งไม่ตายๆ ไปเสียแทนที่คนดีๆ เขาล่ะ?"
หลี่เฟิ่งหลานหันขวับมาจ้องเขาด้วยความโกรธ
พอได้ยินว่าที่บ้านข้าวหมดแล้ว หวังเว่ยตงก็รีบลุกขึ้นยืนประกาศเจตนารมณ์
"แม่ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ถ้าผมยังเล่นพนันผลาญอีก ก็ให้หัวผมชนอะไรตายไปเลย"
"ต่อจากนี้ไป ผมไม่กล้ารับประกันอย่างอื่น แต่ว่าบ้านเราจะไม่มีวันเห็นภาพที่ข้าวไม่พอกินอีกต่อไปแล้ว ทุกมื้อมีแต่เนื้อ กินจนพวกคุณขาวอวบกันทุกคน"
พอพูดจบ ก็มีสายตาขุ่นเคืองถูกส่งมาให้หวังเว่ยตงพร้อมเพรียงกัน
"พี่เว่ยตง คราวหน้าพี่จะหลอกใคร ขอเปลี่ยนคำพูดหน่อยได้ไหม บทนี้พี่พูดมาแปดร้อยรอบแล้ว"
"น้องสาม อย่าไปเสวนากับไอ้เวรนี่เลย ถ้ามันยังพอเป็นคนอยู่บ้าง มันก็ไม่ตามพ่อเราเรียนล่าสัตว์มาสิบกว่าปี แต่สุดท้ายแม้แต่ปืนล่าสัตว์ยังใช้ไม่เป็น ดูอย่างบ้านข้างๆ สิ เซียวหวางเรียนรู้การล่าสัตว์ในป่าแค่ไม่กี่วัน ก็เก็บกระต่ายกลับมาจากเขาได้แล้ว"
"หวังเว่ยตง ถ้าแกยอมนั่งเงียบๆ อยู่บ้าน ยังนับว่าสวรรค์เปิดตาแล้ว"
"เชื่อแก? สู้เชื่อว่าแม่หมูปีนต้นไม้ได้ หรือในดินแถวนี้จะขุดเจอทองคำยังง่ายกว่า"
ทั้งแม่และอดีตภรรยาทั้งสามคน ต่างรุมด่าหวังเว่ยตงจนเขาอยากจะมุดหนีลงรูหลบไปเลย
หลังจากที่เขาสร้างอาณาจักรธุรกิจแล้ว
เพราะปัญหาเรื่องเส้นสายและความสัมพันธ์ต่างๆ ในช่วงแรก เขาจึงต้องถอยหลังมาอยู่เบื้องหลัง
หวังเว่ยตงใช้ชีวิตเร่ร่อนล่าสัตว์ไปทั่วโลกกว่าสิบปี
ไม่ว่าจะเป็นฝีมือปืน ล่าสัตว์ในทะเล ล่าสัตว์ในป่าเขา
หรือแม้กระทั่งการค้าขายแบบเก็งกำไรผิดกฎหมาย
หยิบอะไรมาใช้ก็เอาตัวรอดได้ทั้งนั้น
"แม่ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว คราวนี้คำพูดแบบนี้พวกคุณไม่เคยได้ยินแน่ ผมจะเข้าป่าเดี๋ยวนี้ คืนนี้จะให้ทั้งบ้านได้กินข้าวอิ่ม!"
พูดจบ หวังเว่ยตงก็พุ่งเข้าไปในห้องด้านใน ปลดปืนล่าสัตว์ลำกล้องเดียวลงมาจากผนัง
แล้วค้นหาลูกปืนจากใต้ตู้เก็บของ
รวมถึงถุงกระสุนปืนเล็กยาวแบบ 63 และมีดล่าสัตว์ที่พ่อเคยใช้ตอนเป็นหัวหน้ากองกำลังประชาชนทิ้งไว้
"พี่เว่ยตง เดี๋ยวก่อน"
จู่ๆ ฉีเหมียวเหมียวก็เรียกหวังเว่ยตงไว้
เธอเหยียบก้อนหิน ปีนข้ามกำแพงดินสูงแค่เมตรเดียวมาที่บ้านข้างๆ
ปลดเสื้อคลุมผ้าฝ้ายทอมือที่ตากไว้บนเชือกแล้วกลับมาที่บ้านหลังเดิม ยื่นให้หวังเว่ยตง
"เดือนกันยาในป่ามันหนาว ใส่เสื้อคลุมด้วย เดี๋ยวไม่สบาย"
รับเสื้อคลุมที่ฉีเหมียวเหมียวยื่นให้ หวังเว่ยตงรู้สึกคละเคล้าไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย
"เหมียวเหมียว ขอบใจนะ"
สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วหวังเว่ยตงก็หันหลังเดินมุ่งหน้าไปยังเขาฟ่งหวงที่อยู่นอกหมู่บ้าน