ฤดูใบไม้ร่วงฟ้ามืดเร็ว
โดยทั่วไปประมาณหกโมงก็มืดแล้ว
ปกติเวลานี้ บ้านใครบ้านมัน กินข้าวเสร็จ
ก็รีบขึ้นเตียงนอน
มัววุ่นกับ "กิจกรรมบันเทิง" นานา
ประตูบ้านหลังใหญ่ปิดไว้หลวมๆ ในบ้านเงียบกริบ
ดันประตูเข้าไป หวังเว่ยตงได้ยินเสียงพูดดังจากห้องด้านใน
แว่วๆ ว่าเอ่ยชื่อตัวเอง
เดาว่าบรรดาหญิงๆ ในบ้านคงรอเขานำเนื้อกลับมาแน่
"แม่ ข้ากลับมาแล้ว!"
หวังเว่ยตงวางกระสอบกับปืนล่าสัตว์ที่แบกมาทั้งทางลง แล้วแขวนเนื้อลูกกวางไว้ที่ประตู พลางตะโกนไปทางประตูห้องด้านใน ทำทีนวดไหล่ แสดงท่าทางตรากตรำกลับมาด้วยความอ่อนล้า
"ไอ้ลูกเวร ยังรู้จักกลับมานะ! ข้านึกว่าแกติดอยู่ในภูเขาเสียแล้ว"
จากในบ้านดังเสียงด่าของยายเฒ่าหลี่เฟิ่งหลาน
ทันใดนั้น
อวี้หงซิ่งออกมา เห็นหวังเว่ยตงมือสองข้างเปล่าแถมยังทำหน้าระรื่น สีหน้าก็พลันหุบฉับ
ถัดมา
หลี่เฟิ่งหลาน ฉีเหมียวเหมียว ฮันหย่าฉิน ก็มาอยู่ที่หน้าประตูห้องด้านนอกด้วย
"หวังเว่ยตง แกสารภาพมาแต่โดยดี นี่แกไปพนันกับไอ้หลิวหน้าฝีอีกแล้วใช่ไหม?"
ยังไม่ทันที่หวังเว่ยตงจะได้อวด
หลี่เฟิ่งหลานก็ถามแทรกขึ้นมาเสียก่อน
"ไอ้หลิวหน้าฝี มันไม่ใช่ถูกจับไปแล้วเหรอ?"
หวังเว่ยตงได้ฟังถึงกับอึ้ง
นี่มันอะไรกัน
"อย่ามาตีหน้าซื่อ เดี๋ยวแกก้าวเท้าออกไป ไอ้หลิวหน้าฝีก็มาหาแกเลย ไอ้ลูกเวรนี่เพิ่งถูกปล่อยออกมา เรื่องแรกก็มาหาแก ทำไมไม่ไปหาใครอื่นเล่า?"
อวี้หงซิ่งในใจเต็มไปด้วยความผิดหวัง
เดิมคิดว่าหวังเว่ยตงเข้าป่าล่าสัตว์จริง
โคลนเน่าถึงอย่างไรก็ปั้นไม่ขึ้น
หลายครั้งก็ให้ความหวังกับหวังเว่ยตง
แล้วก็ต้องว่างเปล่าหลายครา
ผิดหวังเหมือนกันยังมีฉีเหมียวเหมียวกับฮันหย่าฉิน
ฉีเหมียวเหมียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงขมขื่นว่า "พี่เว่ยตง พี่เอาปืนล่าสัตว์ไปขายอีกแล้วใช่ไหม พี่...พี่ทำให้ข้าผิดหวังนัก"
มีลูกเนรคุณในบ้าน
ในหน่วยผลิต ก็ใช่ว่าจะขาดพวกตัวแสบ
หลี่หลายซุ่น หวังเว่ยตง ไอ้หลิวหน้าฝี สามคนนี้ฝีมือพนันขั้นเซียน
ปกติรวมกลุ่มกัน
เล่นพนันจนเมามัว
สองเดือนก่อน
ไอ้หลิวหน้าฝีเพราะวางแผนหลอกล่อญาติผู้ใหญ่ของหน่วยชุมชนไหนเข้า
ถูกหน่วยชุมชนจับตัวไปขังในห้องมืด
เพิ่งกลับมาก็มาหาหวังเว่ยตง
จะมีเรื่องดีอะไรได้
"แม่ พวกแม่...พวกแม่มองข้าอย่างนี้เลยหรือ?"
ยามนี้ หวังเว่ยตงรู้สึกว่าตัวเองยิ่งกว่าโต้วเอ๋อถูกใส่ร้ายอีก
"ไม่มองอย่างนี้ แล้วแกจะให้เรามองแกยังไง? ในบ้านมีอะไรพอมีค่าหน่อย ขายได้ แกก็เอาไปเกลี้ยง"
ฮันหย่าฉินมองหวังเว่ยตงอย่างเย็นชา
กระทั่งของสินสอดของหรงของลูกสาวทั้งสาม
ก็ไม่รอดพ้นเงื้อมมือหวังเว่ยตง
อวี้หงซิ่งเอ่ยเย็นชาว่า "ก็เหมียวเหมียวนี่โง่ดีเหลือเกิน เที่ยวตามหาแกไปทั่ว ตามหากันทั้งหน่วยผลิต ไร้คนเห็นแม้แต่เงา ถ้าไม่แอบไปพนันกับไอ้หลิวหน้าฝี แล้วทำไมถึงหาแม้แต่เงาก็ไม่เจอ"
ฉีเหมียวเหมียวร้องขอว่า "พี่เว่ยตง พี่หลอกพวกเราไม่เป็นไรหรอก ยังไงพี่ก็ไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง แต่ตอนกลางวันพี่บอกว่าตอนค่ำจะได้กินเนื้อ เด็กๆ สองคนต่างรอตาละห้อย คราวหน้า พี่อย่าพูดคำใหญ่ๆ อย่างนี้เลย"
"ใครพูดคำใหญ่ ข้าไปพนัน ข้าก็คือหลานแก!"
หญิงๆ หลายคนพูดต่อกันไม่ขาดปาก หวังเว่ยตงแม้แต่โอกาสอธิบายก็ไม่มี
สิ้นเสียง หวังเว่ยตงล้วงแบงก์จากกระเป๋าออกมากว่า 20 หยวน
"ดูตรงประตูสิ นั่นมันอะไร!"
ว่าไปก็ว่าเถอะ
หวังเว่ยตงรู้ว่าตนเมื่อก่อนไม่ใช่คน ครอบครัวจะระแวงก็ไม่เท่าไหร่
แต่ปัญหาคือ
จับคนร้ายได้ ก็ต้องให้โอกาสเล่าเรื่องบ้างปะ
"ปืนล่าสัตว์ แล้วก็เนื้อย่างด้วย!!!"
ฉีเหมียวเหมียวหันไปดูตามสัญชาตญาณ
เหลือบเห็นเนื้อที่แขวนไว้บนประตู และปืนล่าสัตว์พิงอยู่ข้างประตู
"แม่ พวกแม่มองข้าด้วยสายตาเก่าๆ ก็ไม่เป็นไร ใครใช้ให้ตัวข้าเองไม่เอาไหน นี่คือเงินที่ข้าเข้าป่าล่าสัตว์ได้ เหลือ 24 หยวน ครบทุกเหมาให้แม่หมดเลย"
หวังเว่ยตงล้วงเอาเงินที่ขายเนื้อได้ยื่นให้ยายเฒ่าที่ตะลึงอยู่เช่นกัน
แล้วเดินไปลากกระสอบมา
จ้องมองหวังเว่ยตงล้วงแป้งขาว ข้าวสาร ขนมเปี๊ยะ ออกมาจากข้างใน
หญิงๆ ในลานราวกับถูกฟ้าผ่า
ของกับเงินพวกนี้ จะเป็นของที่หวังเว่ยตงล่าสัตว์มาแลกได้หรือ?
คาดไม่ถึงยิ่งกว่าคือ
หวังเว่ยตงจะเอาของมาให้บ้านด้วยความสมัครใจ
รู้ไว้ด้วยว่า
หลายปีมานี้ บรรดาสาวๆ เห็นแต่หวังเว่ยตงขนของออกนอกบ้านครั้งแล้วครั้งเล่า
ลวงสาวๆ ด้วยคำหลอกลวง หลอกเอาเงินไปพนัน
จู่ๆ ได้เห็นเงินคืน
ใครก็ตาม
ล้วนต้องตกใจ
"เจ้าจริงๆ ไม่ได้..."
หลี่เฟิ่งหลานอ้ำอึ้ง รู้สึกว่าอยู่ๆ ลูกชายก็เปลี่ยนไป
"แม่ ข้าบอกอีกครั้ง ลูกชายของแม่กลับตัวแล้ว วันนี้ไม่พนัน ชาตินี้ก็ไม่พนัน!"
หวังเว่ยตงรู้ดีว่ายิ่งอธิบายยิ่งยุ่งยาก
หันมาเล่นบทแข็งขัน แสดงความว่าตนไม่เอาพนันเช่นเดียวกับไม่เอาสิ่งเสพติด
"ลูกรัก พ่อซื้อขนมเปี๊ยะมาให้ เร็วออกมากินพอรองท้องหน่อย เดี๋ยวบ้านเราตุ๋นเนื้อกินกัน"
พร้อมกันนั้น หวังเว่ยตงก็ชูไม้ตายลูกรัก
ตะโกนให้ซิ่วซิ่วกับหลานหลานออกมากินขนมเปี๊ยะ
ไม่นาน เด็กน้อยสองคนผอมหนังหุ้มกระดูกก็มายังลานบ้าน
สายตาหวาดกลัวมองขนมเปี๊ยะในมือหวังเว่ยตง
"เฮ้อ กรรมเอ๋ย"
เมื่อเห็นสภาพน่าเวทนาของบุตรสาวทั้งสอง หวังเว่ยตงยัดขนมเปี๊ยะให้พวกนางสองชิ้น
ฉับพลัน
หวังเว่ยตงก็ทำสิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึง
ต่อหน้าคนทั้งหลาย ตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่
"แม่ ยังเป็นคำเดิม ตั้งแต่วันนี้ไป ถ้าในบ้านยังต้องอดท้องอีก ข้าก็ไม่ใช่คน!"
คำพูดนับพันก็เปลี่ยนสิ่งที่ตนก่อไว้ไม่ได้ สิ่งที่หวังเว่ยตงทำได้ มีเพียงชดเชยให้มากที่สุด
"แม่ หวังเว่ยตงไปถูกอะไรเข้าตอนอยู่ภูเขาหรือเปล่า? ข้ารู้สึกว่าเขาน่ากลัวมากเลย?"
ฉีเหมียวเหมียวมองไปทางหลี่เฟิ่งหลาน
หลี่เฟิ่งหลานก็ไม่ได้ดีไปกว่าฉีเหมียวเหมียวเท่าไหร่
เมื่อก่อนไอ้ลูกเวรที่อิ่มคนเดียว ทั้งบ้านไม่อด
เกียจคร้าน หลอกลวงต้มตุ๋น
ทำไมเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคนได้?
"แม่ นี่คือเนื้อกวางที่เหลืออีกห้าชั่ง แม่รีบทำให้เด็กๆ สองคนกับเมียข้าสามคน... อดีตภรรยาสามคนกินเถอะ ขอข้าไปงีบสักหน่อย พรุ่งนี้จะเข้าป่าอีก"
หวังเว่ยตงส่งเนื้อให้ยายเฒ่า แล้วก้าวข้ามกำแพงไปยังลานของตน
มิใช่ว่าไม่หิวจริงๆ
แต่เตรียมสงบใจ นึกทบทวนว่าเร็วๆ นี้มีอะไรทำเงินได้บ้าง
อย่างไรเสีย
เกิดมาสองภพ ความทรงจำที่ควรมีก็ยังอยู่ครบ
บวกกับในอดีตได้ฝึกทักษะตามรอย วางบ่วง
ล้อมต้อนล่า เกลี้ยกล่อมเหยื่อ หนังสติ๊กปืน
อยากสร้างเนื้อสร้างตัว ให้ครอบครัวได้กินเนื้อทุกมื้อ ช่างหมูๆ เหลือเกิน
เขาฟ่งหวงนอกจากเหยื่อสัตว์เกลื่อนภูเขา
ยังมีของป่า ของป่า สมุนไพร มากมายก่ายกอง
นอกจากนี้
ใกล้ๆ ยังมีทั้งแม่น้ำลำคลอง
ในนั้นมีปลาชุกชุมไม่แพ้กัน
"เจ้ามาตามทำไม?"
หวังเว่ยตงจวนจะเข้าห้องพอดี ทันได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง
หันไปมอง
ภรรยาคนรอง ฮันหย่าฉิน ตามมาถึงลานข้างๆ อย่างไม่ทันตั้งตัว
"หวังเว่ยตง ตอนสายพี่ใหญ่ดูแลซิ่วซิ่วที่บ้าน เจ้าเอาเปรียบนางใช่ไหม?"
ฮันหย่าฉินดึงหวังเว่ยตงเข้าห้อง ประโยคเดียวทำเอาเหงื่อแตกซิก
"เจ้าอย่าคิดปัดความรับผิด ตอนเที่ยงข้าช่วยพี่ใหญ่ซักเสื้อ เห็นที่เสื้อนางมีคราบของสกปรกแบบนั้น ต้องเป็นเจ้าทำแน่!"
เผชิญคำถามเคร่งขรึมของฮันหย่าฉิน หวังเว่ยตงก็พลันยิ้มร้าย
"หย่าฉิน นี่เจ้ารึอิจฉา? ไม่เป็นไร รอเดี๋ยวกินข้าวเสร็จ ข้าชดเชยเจ้าสักสองสามรอบ"
ว่าแล้ว หวังเว่ยตงชูสามนิ้ว
"สามครั้งดีไหม?"