“คุณยาย ท่านอุตส่าห์มาได้ยังไงคะ?”
พูดพลาง หลินซินเยว่ก็เข้าไปประคอง แต่กลับถูกคุณยายสะบัดออกอย่างแรง
หลินเฮ่าตงพุ่งเข้ามา ประคองคุณยายไว้ พลางร้องไห้ฟ้อง
“คุณยาย ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับผม พี่สาวเธอใส่ร้ายผม ตำรวจจับผมแน่”
คุณยายมองเขาด้วยแววตาเอ็นดู ก่อนหันไปมองหลินซินเยว่
“แกใจดำได้ยังไง? เขาเป็นลูกผู้พี่ลูกน้องแท้ๆ ของแกนะ”
คุณยายหนักชายเบาหญิง ไม่ว่าเธอจะเก่งแค่ไหน กตัญญูแค่ไหน คุณยายก็ยังลำเอียงจนน่าใจหาย
“คุณยาย หลักฐานชัดเจนแล้ว คนขับรถนั่นสารภาพแล้วว่า…”
“คนขับมันฆ่าตัวตายหนีความผิดไปแล้ว แกต้องให้คำอธิบายนะ แกใส่ร้ายหลินเฮ่าตง แกยังมีหน้ามาแจ้งตำรวจอีก?”
พอได้ยินคำว่า “ฆ่าตัวตายหนีความผิด” หลินซินเยว่ก็เข้าใจทันที เรื่องนี้แปดในสิบส่วนเป็นการฆ่าปิดปาก
แต่หลินเฮ่าตงกลับพูดจาเสี้ยมสอน
“ท่านอย่าโกรธจนเสียสุขภาพเลยครับ ผมไม่โกรธพี่สาวหรอก!”
จนหลินซินเยว่แทบจะพุ่งเข้าไปฉีกร่างหลินเฮ่าตงเป็นชิ้นๆ
คนๆ นี้หน้าด้านจริงๆ น่าขยะแขยงที่สุด!
แต่ว่าคุณยายกลับติดกับดักคำพูดแบบนี้ สั่งหลินซินเยว่ว่า
“ก่อนหน้านี้ การทดสอบเพื่อเป็นผู้สืบทอดตระกูลก็ไม่ต้องสอบแล้ว แกถอนตัวไปเลย!”
หลินซินเยว่โกรธจนหัวไหล่สั่น ในใจหนาวยะเยือก เต็มไปด้วยความไม่ยอม
“ยังเหลือเวลาอีกสองเดือน ตามที่คุณปู่กำหนดไว้ หนูไม่มีทางถอนตัว” น้ำเสียงของเธอเด็ดเดี่ยวอย่างยิ่ง
แต่คุณยายไม่แยแสเลยแม้แต่น้อย กลับพูดจาเสียดแทงยิ่งกว่าเดิม
“แกไร้คุณธรรม ไม่คู่ควรกับตำแหน่ง วางแผนทำร้ายญาติพี่น้อง ต่อให้ปู่ของแกตื่นขึ้นมา ก็ต้องทำแบบนี้”
เมื่อเผชิญหน้ากับความไร้เมตตาของคุณยาย และสีหน้าลำพองใจของหลินเฮ่าตง หลินซินเยว่ก็เต็มไปด้วยโทสะ แต่ไม่รู้จะรับมืออย่างไร?
ซูเฉินเฝ้าดูเหตุการณ์ทั้งหมดมาตลอด เดินเข้ามาแล้วมองไปที่หลินซินเยว่
“บ้านเธอนี่วุ่นวายจริงๆ น้องชายของเธอพูดจาเสี้ยมสอน ส่วนคุณยายก็แก่จนหลงแถมลำเอียงอีก”
คำพูดของเขาทำให้คุณยายเดือดดาลขึ้นทันที
“ไอ้สารเลว! นี่ไม่ใช่ที่ให้แกพูด”
ซูเฉินยกยิ้มมุมปาก เดินเข้าไปใกล้หลินเฮ่าตงทีละก้าว
“ก็ได้ งั้นผมไม่พูด ก็ให้เขา... พูดเองแล้วกัน”
คุณยายตื่นตระหนกขึ้นมาในทันที ตวาดว่า
“แกอย่ามั่ว! แกจะทำอะไร?”
ซูเฉินไม่ตอบ กลับดีดนิ้ว เศษเสี้ยวพลังลมพุ่งตรงไปที่กลางคิ้วของหลินเฮ่าตง
หลินเฮ่าตงรู้สึกเจ็บจี๊ดในชั่วพริบตา แต่ก็หายวับไป พอเขากำลังงุนงง ซูเฉินก็เอ่ยปากขึ้นช้าๆ
“แกพูดความจริงมา แกวางแผนใส่ร้ายหลินซินเยว่ยังไง?”
“ผม...”
หลินเฮ่าตงรู้สึกเหมือนถูกผีเข้า อยากแต่จะพูดความจริงออกมา รู้สึกอึดอัดถ้าไม่ได้พูด
“ใช่แล้ว ทั้งหมดนั่นผมเป็นคนวางแผนเอง ผมก็แค่อยากจะฆ่าเธอ”
หลินเฮ่าตงพยายามจะหุบปากโดยสัญชาตญาณ คุณยายก็อยากจะห้ามเขา แต่มันสายเกินไป
เขาเททุกอย่างออกมาเหมือนไหกระเทียมแตก ตั้งแต่วางยาให้หลินซินเยว่ ไปจนถึงจ้างคนมาฆ่า และยังเล่าถึงเรื่องราวต่างๆ ในอดีตที่เคยใส่ร้ายหลินซินเยว่มาแล้วด้วย
คุณยายตวาดกร้าวให้หยุด แต่ก็ไร้ผล หลินเฮ่าตงกลับเล่าอย่างได้ใจยิ่งกว่าเดิม
คุณยายหน้าเขียวคล้ำ ด่าว่าเขาโง่ ยื่นมือไปปิดปากหลินเฮ่าตง แต่กลับถูกเขาผลักจนเซถลา ปากก็พลางด่าทอ
“ไอ้แก่ แกเองก็หนีไม่พ้นเรื่องนี้เหมือนกัน ตอนนี้ฉันกำลังสารภาพบาป แกยังกล้ามาห้ามฉันอีก?”
คุณยายถูกเขาทำเอาแทบสิ้นใจตายคาที่ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ตัวสั่นเทา
“แก...”
หลินเฮ่าตงเบิกตากว้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
“ยายแก่ใจร้าย ชั่วช้า น่าขยะแขยง! เป็นเดรัจฉานชัดๆ ทำไมไม่ตายแทนคนดีๆ ไปซะล่ะ?”
หลินซินเยว่เห็นดังนั้นก็กลัวคุณยายจะโมโหจนเป็นอะไร รีบเข้าไปประคอง แต่คุณยายกลับไม่รู้ดีรู้ชั่ว สะบัดเธออีกครั้ง
แล้วจ้องเขม็งใส่หลินซินเยว่ ยังด่าว่าเธอเสแสร้ง ก่อนจะรีบสั่งคนขับรถให้ปิดปากหลินเฮ่าตง
หลินเฮ่าตงเหมือนหมาบ้าคลั่ง ขัดขืนสุดชีวิต ทั้งกัดทั้งต่อยบอดี้การ์ด สุดท้ายก็ถูกจับขึ้นรถไป
คุณยายหันมาจ้องหลินซินเยว่อย่างโกรธแค้น กัดฟันพูดว่า
“ต้องเป็นแกยุเขาแน่ๆ ต้องเป็นไอ้หมอนั่นที่ทำของไม่ดีแน่ ยัยนี่ แกนี่ใจร้ายจริงๆ”
ซูเฉินกลับแกล้งยั่วให้เธอโมโห “ท่านมีหลักฐานอะไร?”
“อย่าให้ฉันสืบรู้ว่าเป็นฝีมือแก ไม่งั้นฉันจะให้แกตายอย่างน่าอนาถ!”
คุณยายจ้องเขาด้วยโทสะ แววตาวาบด้วยความอำมหิต
“ได้เลย ผมรออยู่!”
ซูเฉินทำหน้าไม่ยี่หระ จงใจเลิกคิ้ว
ถ้าไม่ติดว่าเป็นคุณยายของหลินซินเยว่ ซูเฉินรับรองได้ว่าเขาจะจัดการให้ยายแก่คนนี้จุดจบย่ำแย่กว่านี้แน่
“ฉันจะสืบให้รู้แน่ว่าใครทำ”
ทิ้งท้ายไว้ แล้วขึ้นรถไปอย่างดุดัน จากไปไม่หวนกลับ
หลินซินเยว่ยืนนิ่งงันอยู่ที่เดิม หลับตาลงอย่างสิ้นหวัง รู้ว่าเรื่องนี้ยังไม่จบ นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น
“อย่าโกรธไปเลย คิดในแง่ดีบ้าง พวกรุ่นเก่านี่แนวคิดหนักชายเบาหญิงมันฝังรากลึก”
เขาค่อยๆ ปลอบใจหลินซินเยว่, หลินซินเยว่หันกลับมา มองเขา
“คุณใช้วิธีอะไร? ทำให้หลินเฮ่าตงคลุ้มคลั่งขึ้นมากะทันหัน?”
“คลุ้มคลั่ง?”
ซูเฉินทำท่าลึกลับ ย่างเท้าเดินเข้าไปด้านใน
“ฉันแค่กดจุดให้เขาพูดความจริงออกมาเท่านั้น”
หลินซินเยว่ตกตะลึง ถามอย่างไม่อยากเชื่อ
“อย่างนั้น เรื่องที่เขาด่าคุณยาย ก็เป็นคำที่มาจากใจจริงๆ น่ะหรือ?”
“แน่นอน เธอคิดว่าเขาเป็นคนกตัญญูจริงหรือไง?”
เรื่องมาถึงตอนนี้ หลินซินเยว่ก็นับว่าได้รู้จักโฉมหน้าที่แท้จริงของหลินเฮ่าตงอย่างแจ่มแจ้ง
หลินซินเยว่กล่าวขอโทษอย่างจริงใจ แต่ซูเฉินกลับบอกว่า เขาเป็นคนที่เธอจ้างมาด้วยค่าตัวเดือนละห้าแสนนะ ต้องทำงานบ้าง
หลินซินเยว่รู้สึกดีขึ้นบ้าง คิดว่าเงินห้าแสนนี่คุ้มค่า!
ซูเฉินเห็นเธออารมณ์ดีขึ้น ก็ถือโอกาสรุกคืบขอรางวัล บอกว่ามือถือรุ่นเก่าของเขามันพังมากแล้ว อยากให้หลินซินเยว่ซื้อมือถือให้
หลินซินเยว่นิ่งไป รู้สึกว่าคนๆ นี่ขี้เหนียวจริงๆ แต่ก็พยักหน้าตอบตกลง จะให้เครื่องใหม่เขา
ซูเฉินรับด้วยความยินดี หน้าบานทันที
“จากนี้ไป เรื่องของเจ้านาย ก็คือเรื่องของผม สั่งมาได้เลย”
หลินซินเยว่หัวเราะออกมา ไม่ค่อยชอบคำว่าเจ้านาย จึงแก้ให้
“ต่อจากนี้ เรียกฉันว่าพี่สาวก็พอ”
“ได้เลย พี่ซินเยว่”
“อืม”
“อย่างนั้น... ตกลงให้ผมอ้อนวอนสักข้อได้ไหม?”
“ไม่ได้จะขอขึ้นเงินเดือนใช่ไหม? ไม่ได้นะ!”
“ไม่ใช่ขึ้นเงินเดือน คือผมอยาก...”
ซูเฉินหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอดใจไม่ไหวเอ่ยปาก
“ผม... ผมขอดูก้นคุณหน่อยได้ไหม?”
รอยยิ้มบนหน้าหลินซินเยว่แข็งค้าง สีหน้าพลันหุบลง
ซูเฉินรู้ว่าเธอโกรธ ก็รีบอธิบาย
“อย่าคิดมากนะ ผมไม่มีเจตนาร้าย แค่อยากจะยืนยันเรื่องหนึ่ง”
“เรื่องอะไร” หลินซินเยว่ถามเสียงเย็น
ซูเฉินกลัวว่าถ้าบอกความจริง หลินซินเยว่จะไม่เชื่อ เลยได้แต่โกหก
“ผมรู้สึกว่า คุณเหมือนพี่สาวที่พลัดพรากของผมมาก ก้นของพี่สาวผมมีปานอยู่”
“ฉันไม่มีปานอะไรนั่น”
“ปานมันเล็กมาก คุณต้องไม่เห็นแน่ ให้ผม...”
“ไม่ได้!”
เมื่อสบกับแววตาใสซื่อของซูเฉิน หลินซินเยว่ถึงกับเกิดภาพหลอน ว่าตัวเองกำลังเข้าใจเขาผิดหรือเปล่า?
เธอยังใจดี ถามซูเฉินเกี่ยวกับเรื่องพี่สาวเขา และบอกว่าจะช่วยตามหาให้
ซูเฉินได้แต่บอกว่าไม่ใช่พี่สาวแท้ๆ เป็นศิษย์พี่หญิง ซูเฉินมีศิษย์พี่หญิงอยู่จริงๆ