เริ่นหรานจ้องมองเพดาน นี่คือคืนแรกที่เธอมาอยู่ที่ชิงซั่งหยวน เสียงจากห้องข้างๆ ดังลอดเข้ามาเป็นระยะๆ เธอหงุดหงิดจนหลับตาลง แต่เสียงครางที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเล็บแมวเกามาโดนหัวใจ เริ่นหรานรู้สึกคันคอในลำคอ พุ่งตัวลุกขึ้นนั่งแล้วหยิบแก้วน้ำมาดื่ม
"อย่าเลย เบาๆ หน่อยสิ——"
มือที่กำแก้วน้ำของเธอค่อยๆ เกร็ง
ห้องข้างๆ ต่างหากที่เป็นห้องนอนหลัก แต่ตอนนี้กลับมีคู่หมั้นของเธอกับคนรักของเขานอนอยู่
เริ่นหรานรู้สึกได้ถึงเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ถึงแม้เธอจะไม่ได้เต็มใจกับการแต่งงานครั้งนี้เลยสักนิด แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าใครจะมาเหยียบหัวเธอแบบนี้ได้
เริ่นหรานลุกขึ้นไปที่ห้องน้ำ หาอ่างใบหนึ่งใส่น้ำจนเต็ม ตั้งแต่เด็กเธอไม่เคยถูกสอนให้เป็นกุลสตรีเลย ดังนั้นอะไรก็ทำได้หมด
เธอเดินไปที่หน้าประตูห้องนอนหลัก มือหนึ่งถืออ่าง อีกมือหนึ่งเคาะประตู
"ออกไป!" เสียงผู้ชายปนด้วยความหงุดหงิด
เริ่นหรานไม่ฟัง เคาะประตูดังดังปังๆ จนแผ่นประตูดูเหมือนจะสั่นคลอน
หลิงเฉิงเซี่ยนนั่งอยู่ที่ขอบเตียง นิ้วเรียวของเขาค่อยๆ แกะกระดุมที่คอเสื้อลงทีละเม็ด ผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ เห็นกระดูกไหปลาร้าของเขาโผล่ออกมาเพียงนิด ก็รีบยื่นมือไปแตะโดยไม่รอช้า
ฝ่ามือยังไม่ทันได้ลูบคลำ ข้อมือก็ถูกหลิงเฉิงเซี่ยนคว้าไว้ เขาหันข้างแล้วจ้องเธออย่างเย็นชา ก่อนจะสะบัดมือเธอทิ้ง
หลิงเฉิงเซี่ยนลุกขึ้นยืน หน้าอกกว้างและกล้ามเนื้อที่ทอดยาวลงไปถึงเอวกางเกงปรากฏให้เห็นชัดเจน เขาเดินไปข้างหน้าพลางพูดว่า "ใครมันมาหอนอยู่แถวนี้..."
ถึงหน้าประตู เขาถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวทิ้งลงกับพื้นอย่างไม่แยแส แล้วดึงประตูเปิดออก เขารู้ดีว่าใครยืนอยู่หน้าประตู และเขาก็รู้ดีว่านี่คือการดูถูกเธอครั้งใหญ่ที่สุด
สายตาของหลิงเฉิงเซี่ยนทอดมายังใบหน้าของเริ่นหราน "เธอ..."
น้ำเย็นหนึ่งอ่างสาดใส่ใบหน้าหล่อเหลาของเขา เขาไม่มีทันตั้งตัว หลิงเฉิงเซี่ยนหลับตาลงโดยอัตโนมัติ น้ำส่วนใหญ่กระเซ็นเข้าห้องนอนหลัก พื้นไม้วิลามถูกทำให้เปียกชุ่มไปหมด เม็ดน้ำค่อยๆ ไหลลงมาจากปลายผมของชายหนุ่ม ลากผ่านหน้าอกและล่ำที่กำลังขึ้นลง ก่อนจะถูกกางเกงสูทสีเข้มของเขาดูดซับจนแห้ง
"เป็นอะไรไป?" ผู้หญิงในห้องวิ่งออกมาด้วยเสื้อผ้าที่ไม่เรียบร้อย
หลิงเฉิงเซี่ยนยกมือเช็ดหน้า ดวงตาที่ลืมขึ้นมานั้นคมกริบและดุดัน เริ่นหรานใจสั่นนิดหน่อย แต่ยังยืนแน่นอยู่กับที่ "ฉันกลัวคุณชายสี่ไฟแล่น เผาตัวเองเจ็บ"
ชายหนุ่มก้าวออกมาหนึ่งก้าวท่าจะลงไม้ลงมือ
คุณนายเฉินเพิ่งขึ้นบันไดมาก็เห็นเหตุการณ์นี้ นางมองเริ่นหรานอย่างไม่เข้าใจ "คุณผู้หญิงเล็ก นี่คุณทำอะไรอยู่?"
เริ่นหรานโยนของในมือทิ้ง "มีอะไรหรือเปล่า?"
"คุณท่านกับคุณนายมาถึงแล้ว จะมาคุยกับคุณเรื่องงานเลี้ยงพรุ่งนี้" คุณนายเฉินเหลือบไปเห็นผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังหลิงเฉิงเซี่ยน สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
ชายหนุ่มก็ขมวดคิ้ว "คุณพ่อคุณแม่เพิ่งกลับไปไม่ใช่หรือไง? มาอีกแล้วทำไม?"
"การแต่งงานของคุณชายสี่เป็นเรื่องใหญ่ ต้องทำให้ไม่มีข้อบกพร่อง"
เริ่นหรานที่เปียกน้ำไปด้วยถอยหลังเบาๆ "ฉันลงไปเดี๋ยวนี้แหละ"
สีหน้าของหลิงเฉิงเซี่ยนยิ่งมืดลง "ถ้าแกกล้าพูดอะไรไม่เข้าหูต่อหน้าพ่อแม่..."
เขาพูดแค่ครึ่งเดียว เชื่อว่าเธอไม่โง่ คงเข้าใจความหมาย
เริ่นหรานเกือบลืมไป ครอบครัวหลิงเคร่งครัดในจารีตมาก หลิงเฉิงเซี่ยนพาผู้หญิงคนนี้กลับมาก็ต้องทำอย่างลับๆ พ่อแม่ของตระกูลหลิงคงถูกปิดตาอยู่จริงๆ
แบบนี้คงมีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว
เริ่นหรานจงใจไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าลงไปข้างล่าง เจียงหลิงซู่เห็นสภาพเธอแบบนั้น ใบหน้าที่ดูแลมาอย่างดีเผยความไม่พอใจเล็กน้อย "เริ่นหราน เธอไม่มีมารยาทเอาเสียเลย มีใครแต่งตัวใส่ชุดนอนมาหาพ่อสามีแม่สามีแบบนี้บ้าง?"
เริ่นหรานนั่งลงตรงข้ามพวกเขา ก้มหน้าอย่างเรียบร้อย "แม่คะ หนูทำไม่ได้ ห้องแขกไม่ได้เตรียมเสื้อผ้าไว้ให้หนู"
"หมายความว่าไง?" หลิงเจิงจับประเด็นจากคำพูดเธอ "ทำไมเธอมาอยู่ห้องแขกได้?"
เริ่นหรานเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาหลบเลี่ยง "เฉิงเซี่ยนพาเพื่อนกลับมา ก็เลยให้หนูไปนอนห้องแขก"
เจียงหลิงซู่ตกใจมาก พรุ่งนี้จะแต่งงานกันแล้ว เพื่อนอะไรกันที่พากลับมาถึงบ้านได้?
สีหน้าเธอเปลี่ยนไปทันที เห็นคุณนายเฉินส่งสายตามาให้ เจียงหลิงซู่โกรธจนมุมปากกระตุก ไอ้เด็กสารเลว!
หลิงเจิงเหลือบมองไปที่บันได เสียงเริ่มมีโทสะ "คุณนายเฉิน ไปเรียกเฉิงเซี่ยนลงมา"
"เจ้าค่ะ"
ราวสิบนาทีผ่านไป ถึงเห็นหลิงเฉิงเซี่ยนเดินลงมาจากข้างบน
เขาค่อยๆ ติดกระดุมข้อมือ ขายาวในกางเกงสูทที่โชว์สรีระกำยำเป็นมัดๆ เริ่นหรานเงยหน้าขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือกรามเรียวคม ตามด้วยริมฝีปากสีสด และจมูกที่ได้รูป
เขาลงจากบันได เดินมาก้าวยาวๆ "พ่อ แม่"
เจียงหลิงซู่ดึงมือลูกชายให้นั่งลงข้างๆ
หลิงเจิงสีหน้าจริงจัง "แกมีเพื่อนอยู่ที่นี่?"
"ใครบอก?" หลิงเฉิงเซี่ยนมองไปทางฝั่งตรงข้าม เริ่นหรานใส่ชุดนอนผ้าฝ้าย หลวมๆ ไร้เสน่ห์ แต่คอเสื้อกลมที่หย่อนลงมาเล็กน้อยเผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าที่ซ่อนไว้เป็นชิ้นงามมาก
สายตาเริ่นหรานสบกับเขา ดวงตาคู่สวยผสมผสานความสดใสและความบริสุทธิ์ได้อย่างลงตัว
"ถ้าไม่มีใครอยู่ ทำไมเพิ่งลงมาตอนนี้?"
หลิงเฉิงเซี่ยนเริ่มโกหกต่อหน้าต่อตา "กำลังทำธุระอยู่ ยังไม่ทันเสร็จ คุณนายเฉินก็ขึ้นไปเรียก ฉันไม่ต้องอาบน้ำหรือไง? เริ่นหรานกลัวพวกพ่อแม่จะใจร้อน เลยลงมาก่อน"
เจียงหลิงซู่ไม่เปลี่ยนสีหน้า "คุณนายเฉิน อย่างนั้นหรือ?"
"เจ้าค่ะ คุณนาย"
หลิงเฉิงเซี่ยนไขว่ห้าง ปลายเข่าโยกเบาๆ จะมาเล่นเล่ห์กับเขาเหรอ?
ไม่ดูหรือไงว่าชิงซั่งหยวนเป็นของใคร คนที่นี่หัวใจอยู่ข้างใคร!
หลิงเจิงไม่ได้ซักถามต่อ ถามเรื่องเล็กน้อยเกี่ยวกับงานเลี้ยงพรุ่งนี้ เริ่นหรานพูดได้แค่นี้ แม้คำพูดของหลิงเฉิงเซี่ยนจะเชื่อถือได้ยาก แต่แม้แต่หลิงเจิงก็ยังแกล้งทำเป็นเชื่อ
ในบ้านนี้ เธอโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง
พูดคุยกันสักพัก หลิงเจิงลุกขึ้นจะไป เจียงหลิงซู่หยุดอยู่ครู่หนึ่ง สายตาเจ้าเล่ห์มองไปที่ชั้นสอง แล้วลดเสียงต่ำ "เฉิงเซี่ยน พรุ่งนี้มีงานเลี้ยงปู่รักเริ่นหรานมาก ถึงเวลา พวกแกห้ามพูดอะไรไม่เข้าหูต่อหน้าปู่เด็ดขาด"
คำพูดนี้ส่งถึงเริ่นหรานชัดๆ
หลิงเฉิงเซี่ยนสีหน้าเผยความรำคาญ "พอได้ พอได้ รีบกลับไปเถอะ"
หลังจากทั้งสองไป เริ่นหรานลุกขึ้นจะขึ้นบันได ข้อมือกลับถูกหลิงเฉิงเซี่ยนคว้าไว้ ชายหนุ่มฉวยโอกาสโอบเอวเธอไว้ พูดกับคนข้างๆ "คุณนายเฉิน ไปพักผ่อนเถอะ"
"เจ้าค่ะ" คุณนายเฉินเหลือบมองทั้งสองคนเป็นวงกลมก่อนจากไป
เริ่นหรานดิ้นรน แต่ชุดนอนกลับหลุดลงข้างหนึ่ง เผยให้เห็นบ่าที่ขาวเนียนและนุ่มนวล หลิงเฉิงเซี่ยนโน้มตัวลงมาหอม "หอมจัง"
เธอรู้สึกร้อนวูบขึ้นที่ลำคอ "ปล่อยฉัน"
หลิงเฉิงเซี่ยนกอดเธอแน่น เริ่นหรานถูกกักไว้ตรงหน้าอกที่แข็งแรง "วันนี้เราจดทะเบียนกันแล้ว ตั้งแต่ตอนนี้ ฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้"
เริ่นหรานเลิกดิ้นรน เธอไม่ลืมว่าข้างบนยังมีคน "ได้สิ งั้นฉันจะกลับไปนอนห้องนอนหลัก"
"เธอไม่รังเกียจที่จะนอนสามคนบนเตียงเดียวเหรอ?"
ไร้ยางอาย!