ถ้าเธอยอมส่งกำไลให้ฉันแต่โดยดี มันจะตกแตกได้ยังไง? นังบ้าเอ๊ย
พอเห็นเจียงเหยียนลั่วงอนตุบป่องแล้วจะจากไป เซี่ยเข่อเยว่ก็รู้สึกสะใจอย่างยิ่ง เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ไม่มีแรงแม้แต่จะฆ่าไก่ คงถูกซอมบี้กัดกินจนไม่เหลือซากทันทีที่ออกจากวิลล่าแน่
แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องอาศัยจางจื่อจวินลงมือเอง
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ความแค้นที่เซี่ยเข่อเยว่มีต่อเจียงเหยียนลั่วเพราะกำไลถูกทำลายก็คลายลงไปไม่น้อย
แต่สีหน้ายังคงอ่อนโยนราวกับพี่สาวแสนดี เธอเอ่ยว่า “ลั่วลั่ว อย่าหุนหันพลันแล่นสิ เธอออกไปคนเดียวจะไหวได้ยังไง?
รีบวางของลงเถอะ อย่าไปเลย”
เด็กก็เป็นแบบนี้ ยิ่งห้ามก็ยิ่งฮึด
ดูจากแผ่นหลังของเจียงเหยียนลั่วที่เดินลงบันไดไปอย่างกระฟัดกระเฟียดก็รู้แล้ว
เซี่ยเข่อเยว่สะใจอยู่ในใจ แต่ปากยังคงพูดห้ามไม่หยุด ทั้งที่ไม่ได้คิดจะขัดขวางไม่ให้เจียงเหยียนลั่วจากไปจริง ๆ
คนอื่นยิ่งไม่มีทางห้าม อย่างไรเสียถ้าตัวถ่วงออกไป พวกเขาก็ประหยัดเสบียงได้อีกส่วนหนึ่ง
ทุกคนคิดว่าเจียงเหยียนลั่วออกจากบ้านไปแล้วคงไม่รอดแน่
ทุกคนต่างคิดเช่นนั้น ได้แต่มองแผ่นหลังของเด็กสาวเดินลงบันไดไปเงียบ ๆ
เจียงเหยียนลั่วที่กำลังจะหนีจากกลุ่มตัวเอกได้สำเร็จ แอบชูสองนิ้วเป็นเครื่องหมายชัยชนะในใจ
ภายนอกยังคงทำท่าร้องไห้กระซิก ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครลงมาขวาง เธอก็หัวเราะเยาะในใจ ก่อนเปิดประตูใหญ่แล้ววิ่งออกไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ทันทีที่ออกจากวิลล่า เธอก็พบว่ารอบ ๆ ไม่มีซอมบี้ จึงรีบมุดเข้าไปในโรงรถใต้ดินของบ้านตัวเอง
กุญแจโรงรถกับกุญแจรถทุกคันในบ้าน เธอเก็บเข้าไปในมิติส่วนตัวตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
พอเข้าไปในโรงรถ เธอก็รีบปิดประตูม้วน แล้วหันไปมองรถที่จอดอยู่ข้างใน
มีรถทั้งหมด 7 คัน แถมแต่ละคันยังราคาไม่ใช่เล่น
รถออฟโรดคันใหญ่ 2 คัน คันหนึ่งผ่านการดัดแปลงมาแล้ว
รถตู้สำหรับธุรกิจ 2 คัน หนึ่งในนั้นเป็นรุ่นฐานล้อยาว
นอกจากนี้ยังมีรถเก๋ง 2 คันกับรถบ้านอีก 1 คัน
พอเห็นรถบ้าน เจียงเหยียนลั่วก็ยิ้มกว้างจนหุบไม่ลง มีรถบ้านแล้ว ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็เหมือนมีบ้านอยู่ด้วย
เธออดปรบมือให้ตัวเองในใจไม่ได้ ที่ก่อนหน้านี้ยืนกรานจะสอบใบขับขี่ให้ได้
ถ้าขับรถไม่เป็น การทะลุมิติมาอยู่ในวันสิ้นโลกคงลำบากน่าดู ยังดีที่เธอขับเป็น
รถบ้านเป็นรุ่นขนาดกลาง มีเตียงสองชั้นสองเตียง ทำอาหาร อาบน้ำ และเข้าห้องน้ำได้ เรียกได้ว่าเป็น “รถในฝัน” ของคนในวันสิ้นโลกเลย
เธอกวาดตามองคร่าว ๆ แล้วรีบเก็บรถทุกคันเข้าไปในมิติส่วนตัว
จากนั้นหยิบถังดับเพลิงสำรองกับขวานดับเพลิงในโรงรถติดมือไปด้วย
วาล์วหลักของระบบน้ำและไฟฟ้าในวิลล่าก็อยู่ในโรงรถพอดี เจียงเหยียนลั่วจึงปิดวาล์วท่อน้ำหลักไปด้วย
ขณะกำลังจะออกไป เธอก็พบตะปูควงสองกล่องในกล่องเครื่องมือซ่อมรถ
เมื่อมองตะปูควงเต็มสองกล่องใหญ่ เจียงเหยียนลั่วก็เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
เธอแง้มประตูม้วนออกเพียงนิดอย่างระแวดระวัง แล้วมองออกไปด้านนอก
เมื่อแน่ใจว่ารอบ ๆ ไม่มีซอมบี้ จึงเลื่อนประตูม้วนเปิดแล้วเดินออกไป
เธอย่องไปยังสวนหลังวิลล่า
ในสวนหลังบ้านมีหญ้าแห้งกับกิ่งไม้ที่คนสวนตัดทิ้งไว้ไม่น้อย เพราะวันสิ้นโลกมาถึงกะทันหัน พวกเขาจึงยังเก็บกวาดและขนออกไปไม่หมด ทุกอย่างเลยกระจัดกระจายอยู่บนพื้น
เธอรวบรวมหญ้าแห้งกับกิ่งไม้ทั้งหมดมากองไว้รอบวิลล่าตระกูลเจียง แล้วราดเหล้าขาวดีกรีสูงลงไป
เธอคอยระวังซอมบี้ไปด้วย จัดกองหญ้าแห้งกับกิ่งไม้ที่ราดเหล้าขาวไว้เป็นวงล้อมรอบวิลล่าไปด้วย นอกจากนั้นยังสาดเหล้าขาวกับน้ำมันถั่วเหลืองลงบนกำแพงวิลล่าอีกไม่น้อย
จากนั้นลูกบอลสายฟ้าขนาดเล็กก็พุ่งลงบนกองหญ้าแห้ง เปลวไฟสว่างวาบขึ้นอย่างงดงาม
เธอค่อย ๆ อ้อมกลับไปหลังประตูใหญ่ของวิลล่า เทตะปูควงสองกล่องใหญ่ลงตรงหน้าประตูจนหมด แล้วจากไปอย่างพอใจ
ตลอดทางเธอโชคดีมาก ไม่มีใครในวิลล่าหรือซอมบี้ข้างนอกพบเห็น
จนกระทั่งเกือบเดินพ้นเขตวิลล่า โชคของเธอจึงหมดลง
ซอมบี้สองตัวที่เดินเรื่อยเปื่อยไร้จุดหมายได้กลิ่นเนื้อมนุษย์ จึงเร่งฝีเท้าพุ่งเข้าใส่เจียงเหยียนลั่วทันที
เมื่อเห็นซอมบี้ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อเน่า เจียงเหยียนลั่วก็สะดุ้งเฮือกด้วยความกลัว แล้วหนีเข้าไปในมิติส่วนตัวตามสัญชาตญาณ
หลังเข้าไปอยู่ในมิติส่วนตัวได้สองนาที เธอก็เริ่มเสียใจ ทั้งที่ตัวเองมีพลังพิเศษแล้ว จะหนีแค่เพราะเจอซอมบี้ธรรมดาสองตัวได้ยังไง? แล้วต่อไปจะทำอย่างไร?
ยังไงก็ต้องเผชิญหน้ากับซอมบี้ ไม่อย่างนั้นจะรวบรวมเสบียงได้อย่างไร? เมื่อนึกถึงสิ่งที่ต้องเผชิญในอนาคต และความมุ่งมั่นที่จะทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น
เธอกัดฟัน คว้าขวานดับเพลิงแล้วพุ่งออกจากมิติ ฟันเต็มแรงลงบนหัวซอมบี้ตัวหนึ่ง
บางทีอาจเป็นเพราะมีพลังพิเศษ สมรรถภาพร่างกายของเธอจึงดีขึ้น แรงก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย
ขวานเพียงครั้งเดียวก็ตัดหัวซอมบี้ขาด พอจัดการตัวหนึ่งเสร็จ เธอก็รีบหันไปเล่นงานอีกตัว
ตอนนี้เพิ่งเข้าสู่วันสิ้นโลกวันที่ 10 ซอมบี้ยังแทบไม่วิวัฒนาการ วิ่งช้ากว่าคนทั่วไป แถมไม่มีสติปัญญาเท่าไร
ขอแค่ใจกล้าและมีแรง การฆ่าซอมบี้ก็ไม่ใช่เรื่องยาก
น่าเสียดายที่คนธรรมดามีไม่กี่คนกล้าออกมาจัดการซอมบี้ ทุกคนเอาแต่รอให้กองทัพมาช่วย
มีเพียงคนที่เสบียงในบ้านหมดจนไม่สนใจความเป็นความตาย หรือไม่ก็คนมีพลังพิเศษเท่านั้นที่กล้าเสี่ยงออกไปหาเสบียง
หลังจัดการซอมบี้ทั้งสองตัว เจียงเหยียนลั่วฝืนกลั้นอาการคลื่นไส้อยากอาเจียน รีบเดินออกจากเขตวิลล่า แล้วเอารถออฟโรดดัดแปลงออกมาขับซิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว
ในเวลานี้ ภายในห้องของเจียงเหยียนลั่วบนชั้นสองของวิลล่าตระกูลเจียง
กลุ่มตัวเอกกำลังนั่งคุยกันอย่างสบายใจ บรรยากาศกลมเกลียวเป็นอย่างดี
“เข่อเยว่ อย่าเสียใจไปเลย คนบางคนอยากรนหาที่ตาย ต่อให้ห้ามยังไงก็ไม่มีประโยชน์ เจียงเหยียนลั่วก็เป็นคนแบบนั้น อย่าไปเสียใจเพราะเธอเลย ไม่คุ้มหรอก” เฉินหลานหลานผู้ชอบประจบพูดขึ้น
“เฮ้อ บางทีคงเป็นลิขิตสวรรค์ ฉันพยายามเต็มที่แล้ว แต่ห้ามลั่วลั่วไม่ให้ไปไม่ได้ อย่างน้อยฉันก็ไม่รู้สึกผิดแล้ว” เซี่ยเข่อเยว่แสร้งทำสีหน้าเศร้าหมอง
“นั่นสิ เธอ... เอ๊ะ? กลิ่นอะไรน่ะ? เหมือนกลิ่นหญ้าไหม้เลย พวกเธอลองดมดูสิ~~” เฉินหลานหลานย่นจมูกขึ้นมาดม ก่อนถามอย่างสงสัย
“ใช่ ฉันก็ได้กลิ่นเหมือนกัน”
พอเซี่ยเข่อเยว่ได้กลิ่นหญ้าไหม้ก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอรีบหันไปมองนอกหน้าต่าง
เมื่อเห็นควันหนาทึบลอยขึ้นมาจากด้านล่าง เธอก็รีบเร่งทุกคน “รีบไปหาถังดับเพลิง วิลล่าไฟไหม้แล้ว! เร็วเข้า!”
ทุกคนหันไปมองนอกหน้าต่างเช่นกัน ก่อนขมวดคิ้วแล้วพูดอย่างร้อนรน “อยู่ที่วิลล่านี่มาตั้งหลายวัน ไม่เห็นมีถังดับเพลิงเลยนะ?”
“งั้นก็ใช้น้ำ รีบไปตักน้ำกัน ไฟยังไม่แรง ต้องดับได้แน่” ใครบางคนเสนอ
แต่พอทุกคนเริ่มหยิบกะละมังไปตักน้ำ ก็พบว่าน้ำในวิลล่าถูกตัดไปแล้ว
จางจื่อจวินยังคงบ่นไม่หยุด “ต้องเป็นฝีมือไอ้เด็กเวรนั่นแน่ รู้อย่างนี้ไม่น่าปล่อยมันไปเลย ตายแล้วยังจะลากพวกเราให้เดือดร้อนไปด้วย!”
“จื่อจวิน พอเถอะ อย่าเพิ่งพูดเรื่องนั้น ตอนนี้ต้องรีบดับไฟ เรายังต้องอยู่ที่นี่ไปอีกพักหนึ่งนะ” เซี่ยเข่อเยว่ดูแคลนเขาในใจ แต่ภายนอกกลับเกลี้ยกล่อมอย่างอ่อนโยน
“เจอแล้ว ในถังที่ห้องครัวมีน้ำสำรองอยู่!” เฉินหลานหลานตะโกนขึ้นอย่างดีใจ
ทุกคนได้ยินแล้วก็รีบถือกะละมังไปตักน้ำ
เมื่อเห็นว่ารอบวิลล่าไม่มีซอมบี้ ทุกคนก็รีบถือกะละมังน้ำวิ่งออกไป แต่พอพ้นประตูใหญ่ เท้าของทุกคนก็ถูกตะปูควงตำจนพรุน พากันร้องลั่นอย่างบ้าคลั่งด้วยความเจ็บปวด