บ่อน้ำพุร้อนนี้แช่นาน ๆ ได้ ช่วยให้ผิวพรรณงดงาม แถมยังทำความสะอาดตัวเองได้ด้วย แต่นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีประโยชน์อย่างอื่นแล้ว อย่างการชำระเส้นเอ็นและไขกระดูก หรือการรักษาโรคอะไรพวกนั้น ไม่มีเลยสักนิด
แม้แต่บ่อน้ำที่อยู่ไม่ไกล รสชาติก็แค่หวานชื่นกว่าเดิม ไม่มีสิ่งเจือปนเท่านั้น ไม่ได้มีสรรพคุณวิเศษอะไร
แต่แค่นี้ก็พอแล้ว คนเราอย่าโลภมากนัก ในวันสิ้นโลกแบบนี้ มีมิติไว้รักษาชีวิต แถมยังมีน้ำดื่มสะอาดเพียงพอ ก็ควรพอใจได้แล้ว
ขัดถูทำความสะอาดอยู่ครึ่งชั่วโมง ถึงรู้สึกว่าล้างคราบสกปรกบนตัวจนหมดจดแล้ว
เธอยังไม่ทันได้แช่น้ำต่ออีกสักพัก ก็ถูกแรงผลักออกจากมิติ ร่างเปลือยเปล่าร่วงลงบนเตียงของตัวเอง
เสื้อผ้าสกปรกที่วางอยู่ข้างบ่อน้ำพุร้อนกลับไม่ได้ถูกมิติผลักออกมาด้วย
ตอนนั้นเองเจียงเหยียนลั่วถึงนึกได้ว่า ในคำอธิบายของแผ่นหยกมีบอกไว้ว่า เวลาภายในมิติหยุดนิ่ง และไม่สามารถเก็บสิ่งมีชีวิตได้
มีเพียงเจ้าของที่มิติยอมรับอย่างแท้จริงเท่านั้นที่เข้าไปข้างในได้ชั่วคราว แต่เวลาเข้าไปในแต่ละวันต้องไม่เกินครึ่งชั่วยาม ไม่อย่างนั้นจะถูกมิติผลักออกมา
“ครึ่งชั่วยามก็คือหนึ่งชั่วโมงสินะ วันหนึ่งเข้าไปได้หนึ่งชั่วโมง ถ้าเจออันตรายก็มีเวลาหนีพอแล้ว” เมื่อเทียบกับคนอื่น เธอนับว่าโชคดีมาก
เจียงเหยียนลั่วเป็นคนคิดตกอยู่แล้ว ไม่มัวเสียเวลาครุ่นคิดกับเรื่องที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้
เธอหลับตาลง เริ่มสัมผัสความเปลี่ยนแปลงภายในร่างกายอย่างละเอียด
เพิ่งกินยาชำระไขกระดูกขั้นสุดยอดไป เธออยากรู้ว่าตัวเองจะปลุกศักยภาพแบบไหนขึ้นมาได้
สิบนาทีต่อมา เจียงเหยียนลั่วลืมตาขึ้นอย่างยินดี มองลูกบอลสายฟ้าสีม่วงเล็ก ๆ บนฝ่ามือ ความตื่นเต้นในใจพุ่งถึงขีดสุด
ถ้าไม่กลัวว่าพวกนางเอกจะได้ยิน เธอคงอยากหัวเราะลั่นฟ้าไปแล้ว
ลูกบอลสายฟ้าเล็กมาก ขนาดแค่เล็บหัวแม่มือ แต่พลังพิเศษสายฟ้านี่ไม่ธรรมดาเลย ในวันสิ้นโลก พลังสายฟ้าคือพลังพิเศษที่มีอานุภาพโจมตีรุนแรงที่สุด
ถึงพลังพิเศษที่เพิ่งปลุกขึ้นมาจะยังอ่อนแอมาก แต่ขอแค่เอาชีวิตรอดในช่วงแรกไปได้ พอเติบโตขึ้นในภายหลัง เธอก็ต้องกลายเป็นผู้มีพลังพิเศษที่แข็งแกร่งได้แน่
เธอจำได้ว่าพระเอกคู่แท้ของนางเอกในหนังสือ—ฝานจวิ้นถิง เป็นผู้มีพลังพิเศษสองสาย ทั้งสายฟ้าและความเร็ว
ตอนจบของเรื่อง พระเอกเป็นผู้มีพลังพิเศษขั้น 7 แล้ว เพียงพลังสายฟ้าครั้งเดียวก็สังหารซอมบี้ได้เป็นร้อยเป็นพัน เก่งจนเหลือเชื่อ
ตอนนี้เธอเองก็มีพลังพิเศษสายฟ้าแล้ว
ความมั่นใจที่จะเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกเพิ่มขึ้นอีกส่วนหนึ่ง
หลังจากลองทำความเข้าใจพลังของตัวเองแล้ว เธอก็เริ่มคิดถึงข้าวของที่ต้องเอาไปตอนออกเดินทางพรุ่งนี้
คนที่ควรออกไปคือพวกนางเอก บ้านหลังนี้เป็นของเจ้าของร่างเดิมแท้ ๆ แต่ตอนนี้เธอยังสู้พวกนั้นไม่ไหว และจะอยู่ร่วมกับพวกนั้นต่อไปโดยแสร้งทำเป็นดีไม่ได้ จึงทำได้แค่ย้ายออกไปเอง
แน่นอนว่าเธอไม่มีทางจากไปเงียบ ๆ แบบนั้นหรอก ฮึ ๆ...
บ้านของตระกูลเจียงเป็นบ้านเดี่ยวขนาดเล็กในย่านคนรวย
บ้านแต่ละหลังอยู่ห่างกันเป็นร้อยเมตร
คนไม่พลุกพล่าน แถมปลอดภัย ไม่อย่างนั้นนางเอกคงไม่หมายตาที่นี่
เธอจำได้ว่าในห้องใต้ดินของบ้านมีเหล้าอยู่ไม่น้อย ทั้งยังมีน้ำมันและธัญพืชหลายชนิด
รอให้ถึงกลางดึกแล้วค่อยไปเก็บของในห้องใต้ดินให้หมด
พอถึงพรุ่งนี้ตอนออกไป ก็ใช้น้ำมันจุดไฟเผาบ้านเสีย ถึงจะรู้ว่านางเอกมีพลังพิเศษสายรักษา เผาพวกนั้นให้ตายง่าย ๆ ไม่ได้ก็ตาม
แต่ถ้าเธออยู่ไม่ได้ พวกนั้นก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสบายใจ
ยอมเผาบ้านทิ้งเสียยังดีกว่าปล่อยให้ไอ้พวกที่ฆ่าเจ้าของร่างเดิมได้ประโยชน์
ทางเข้าห้องใต้ดินของบ้านตระกูลเจียงอยู่ในครัว มีแผ่นไม้ปิดบังเอาไว้ พวกนางเอกจึงไม่เคยสังเกตเห็นตลอดหลายวันที่ผ่านมา
รอจนเลยตีสองไปเล็กน้อย เจียงเหยียนลั่วที่เปลี่ยนมาใส่ชุดกีฬาแล้วจึงเดินลงบันไดไปอย่างเงียบเชียบ เท้าเปล่า
เธอรออยู่ในครัวสิบนาทีโดยไม่ขยับ พอแน่ใจว่าไม่มีใครออกมา จึงค่อย ๆ ยกแผ่นไม้ขึ้น เปิดทางเข้าห้องใต้ดินแล้วลงไป
เดินลงบันไดแคบ ๆ ไป สิ่งแรกที่เห็นคือถุงธัญพืชวางเรียงกันเป็นแถว ทั้งข้าวสาร แป้งสาลี ข้าวฟ่าง ข้าวเหนียวดำ และบะหมี่แห้ง มีอย่างละสิบกว่าถุง เจียงเหยียนลั่วโบกมือ เก็บทั้งหมดเข้าไปในมิติทันที
บนพื้นข้าง ๆ มีน้ำมันถั่วเหลือง น้ำมันข้าวโพด น้ำมันมะกอก ชีส และชีสแห้งกองอยู่ด้วย เธอเก็บไปทั้งหมด
เดินต่อไปอีกก็พบตู้แช่เย็นที่เสียบปลั๊กอยู่ ตอนนี้วันสิ้นโลกเพิ่งเริ่มได้ไม่นาน น้ำประปาและไฟฟ้ายังใช้ได้ แต่พอผ่านไปหนึ่งเดือนก็จะเริ่มตัดน้ำตัดไฟกันแล้ว
พอเปิดตู้แช่เย็น ข้างในมีแต่รังนก หูฉลาม ปลิงทะเลอบแห้ง และกาวปลา ล้วนเป็นของบำรุงทั้งนั้น เธอเก็บตู้แช่เย็นทั้งตู้เข้าไปในมิติเลย
ถัดไปเป็นเหล้าทั้งหมด มีหลายชนิด ทั้งเหล้าขาว ไวน์ เหล้าผลไม้ และเบียร์ มีอยู่ไม่น้อย
เจียงเหยียนลั่วไม่เสียเวลาตรวจดูให้ละเอียด โบกมือเก็บทุกอย่างเข้าไปในมิติทันที
จากนั้นเธอออกจากห้องใต้ดินอย่างระมัดระวัง วางแผ่นไม้กลับที่เดิม แล้วค่อย ๆ กลับห้องไป
เมื่อเข้าห้องแล้ว เธอก็ยังไม่พัก
เธอหาสร้อยข้อมือหยกที่หน้าตาคล้ายกำไลมิติที่หายไปมาสวมไว้บนข้อมือ
จากนั้นเก็บเครื่องประดับและของมีค่าทั้งหมดในห้องเข้าไป
เสื้อผ้ากับรองเท้าก็เลือกเก็บแต่แบบใส่สบายเหมาะกับวันพักผ่อน ชุดชั้นในกับกางเกงในก็ขาดไม่ได้
เสื้อกับกางเกงกันหนาว รวมถึงเสื้อแขนสั้นก็เก็บไปด้วย ผ้านวมสำรองก็ห้ามลืม
หนึ่งเดือนหลังวันสิ้นโลก สภาพอากาศจะเริ่มแปรปรวนยิ่งกว่าเดิม ทั้งหนาวจัดและร้อนจัด ตอนร้อนก็ร้อนจนคนสุกได้ ส่วนตอนหนาวอุณหภูมิลดต่ำถึงติดลบกว่า 50 องศา
เพราะอย่างนั้นจึงต้องเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้มาก
ต่อไปถ้ามีโอกาส ต้องหาเก็บครีมกันแดด ชุดป้องกัน หน้ากากกันพิษ หน้ากากอนามัย และหมวกให้มากกว่านี้ด้วย
จริงสิ ชุดนอนแขนยาวขายาวก็ต้องเอาไปให้หมด เอาไว้ใส่สลับเป็นชุดลำลองได้
ส่วนเครื่องประดับมีค่าและเอกสารสำคัญในห้องพ่อแม่เจ้าของร่างเดิมนั้น ตั้งแต่วันแรกที่นางเอกมาถึง เจ้าของร่างเดิมก็ย้ายมาไว้ในห้องตัวเองหมดแล้ว จึงไม่มีของมีค่าอะไรเหลือให้เก็บในห้องพ่อแม่อีก
พอคิดทบทวนอย่างละเอียดจนแน่ใจว่าของมีค่า เอกสาร ธัญพืช และเสื้อผ้าในบ้านถูกเก็บเข้ามิติหมดแล้ว เจียงเหยียนลั่วถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
ส่วนผักกับอาหารในตู้เย็นของห้องครัว เธอไม่ได้คิดจะเอาไปด้วย
ของที่เก็บไว้ในครัวก็เหลือไม่มากแล้ว ถ้าจู่ ๆ ของหายไปหรือเหลือน้อยลง ก็มีแต่จะทำให้นางเอกสงสัย
ตอนนี้พลังของเธอยังไม่พอ ก่อนจะหนีออกจากกลุ่มของนางเอกได้ เธอทำได้แค่ระวังตัวทุกเรื่อง
พอนึกถึงพรุ่งนี้ที่ยังต้องเผชิญหน้ากับพวกนางเอก และหลังจากนั้นยังต้องใช้ชีวิตอย่างระแวดระวังในวันสิ้นโลก
เจียงเหยียนลั่วรีบดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวแล้วนอน มีแต่พักผ่อนให้เต็มที่เท่านั้นถึงจะมีแรงรับมือกับอันตรายที่เกิดขึ้นกะทันหันได้
เช้าวันรุ่งขึ้น
เมื่อเห็นเจียงเหยียนลั่วไม่ลงมาข้างล่างเสียที เซี่ยเข่อเยว่ก็เม้มปาก ก่อนเอ่ยกับจางจื่อจวินด้วยท่าทีน่าสงสาร “จื่อจวิน นายว่าเหยียนลั่วโกรธหรือเปล่า?
บางทีเมื่อวานฉันไม่น่าพูดถึงเรื่องกำไลเลย ฉันแค่ไม่ได้มองเธอเป็นคนนอก คิดกับเธอเหมือนน้องสาวแท้ ๆ ถึงได้พูดแบบนั้น
ไม่นึกเลยว่าฉันมองเธอเป็นคนในครอบครัวแท้ ๆ แต่เธอกลับไม่ยอมให้ฉันยืมกำไลแค่สองวัน” พูดจบก็ยิ้มขื่น
“เธอมันเนรคุณจริง ๆ เข่อเยว่ อย่าเสียใจไปเลย เธอดีกับเขาจากใจขนาดนั้น ไม่ต้องพูดถึงให้ยืมเลย ต่อให้ยกให้เธอก็ควรแล้ว”