ซ่งซื่อโกรธคำพูดของอวี๋จือหนิงจนแทบขาดใจ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง แต่ฮูหยินผู้เฒ่าอวี๋กลับช่วยอวี๋จือหนิงเสียได้
ไม่นานนัก หมอก็มาถึง
ผู้ที่มาพร้อมกันยังมีอวี๋เจิ้งหนาน เขาเพิ่งฟื้นขึ้นมา จึงยังสับสนอยู่บ้าง
แดงเทียนได้รับสัญญาณจากอวี๋จือหนิง จึงก้าวขึ้นหน้าและเล่าต้นสายปลายเหตุอย่างรวบรัด อวี๋เจิ้งหนานขมวดคิ้วแน่น
ทันใดนั้น เสียงสะอื้นก็ดังมาจากอีกฟากของฉากกั้น
ครู่ต่อมา ซวี่อวี่ฮุ่ยก็ยกมือปิดหน้า เดินโซเซออกมา ตามที่อวี๋จือหนิงคาดไว้ นางล้มลงกับพื้น น้ำตาเอ่อคลอจนไหลออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ พลางเหลือบมองอวี๋เจิ้งหนาน “ท่านกั๋วกง ข้า...ข้าเพียงต้องการที่พำนักสักแห่ง มิได้เรียกร้องสิ่งใด วันนี้จวินจูระแวงข้า เช่นนั้นข้าไปก็ได้”
อวี๋เจิ้งหนานกำลังจะเอ่ยปากรั้งนางไว้ แต่กลับถูกสายตาของฮูหยินผู้เฒ่าอวี๋ขัดไว้เสียก่อน “เจิ้งเออร์ หนูเนี่ยไม่ได้ทำผิด เป็นข้าเองที่เสนอให้ซวี่หนียางพาถงเกอเออร์ออกไปสร้างเรือนเกษตรของตน แต่นางไม่ยอม”
“ท่านแม่...”
“เจิ้งเออร์ ข้าทำเช่นนี้ก็เพื่อชื่อเสียงของซวี่หนียาง ชายหญิงที่อยู่ใต้ชายคาผู้อื่น ย่อมก่อให้เกิดคำครหา สามีของซวี่หนียางยังมีร่างไร้วิญญาณไม่ทันเย็นชืด เจ้าคงไม่อยากให้ถงเกอเออร์เติบใหญ่แล้วถูกผู้คนชี้หน้าด่าทอหรอกกระมัง”
วันนี้ฮูหยินผู้เฒ่าอวี๋ตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าจะต้องไล่ซวี่อวี่ฮุ่ยออกไป ท่าทางใจแคบเช่นนี้ช่างขัดตานางนัก อีกทั้งยังอาจพาลูกสาวในจวนให้เสียคนไปด้วย
ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ด ชาติก่อนซวี่อวี่ฮุ่ยไม่ได้เปิดเผยชาติกำเนิดที่แท้จริงของถงเกอเออร์ ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าเข้าใจผิดว่าถงเกอเออร์เป็นบุตรของอวี๋เจิ้งหนาน จึงปล่อยปละละเลยซวี่อวี่ฮุ่ยมาโดยตลอด
แต่ตอนนี้เล่า ชาติกำเนิดถูกเปิดโปงแล้ว
ทั้งยังไม่มีไมตรีต่อกัน ฮูหยินผู้เฒ่าอวี๋จะยอมปกป้องนางได้อย่างไร!