อวี๋ชิ่นฉู่มิได้โง่เขลา มาม้าซูยังไม่ไว้หน้าแม้แต่พระชายาที่ชรา แล้วจะไว้หน้านางได้อย่างไร?
นางไม่มีทางโง่เขลาถึงขั้นยื่นหน้าให้ผู้อื่นเหยียบย่ำ
“ข้าไม่ปรารถนาสิ่งใด ขึ้นเขาไปแล้วจะอย่างไร?” อวี๋ชิ่นฉู่ส่งเสียงฮึดฮัด สั่งให้คนหันรถม้ากลับจวน
อวี๋จื่อหลานเห็นนางไม่หลงกล จึงเบ้ปากแล้วเงียบไป
เบื้องล่างเขา พระชายาที่ชรามองรถม้าที่แล่นจากไปทีละคัน สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำสลับซีดขาว มือทั้งสองกำแน่น
ผ่านไปครู่ใหญ่ นางจึงสูดหายใจลึก “ไป!”
……
เขาจิ้นหยุนไถ
ไทเฮาสวีได้ฟังเรื่องที่เกิดขึ้นเชิงเขา มุมปากพลันยกขึ้นเล็กน้อย ครั้นเห็นท้องฟ้าเริ่มมืด จึงจูงมืออวี๋จือหนิงไปยังห้องข้าง
ไม่ว่าจะไปที่ใดก็จูงนางไว้ข้างกาย
ภาพเช่นนี้มีคนเห็นอยู่ไม่น้อย
“ไทเฮา เมื่อครู่ฮูหยินเจิ้นกั๋วกงลงจากเขาไปแล้วเพคะ” แม่นมกู้กล่าว
ไทเฮาสวีไม่แปลกใจ เพราะฮูหยินเจิ้นกั๋วกงฉวยจังหวะที่พระนางเผลอเสี่ยงเซียมความรัก แล้วขอท่านพระอาจารย์เหวินเจี้ยชี้แนะ ทว่าผลกลับเป็นเซียมร้ายที่สุด คำทำนายแปดคำว่า “แต่งภรรยาไร้คุณธรรม ภัยพิบัติแผ่ถึงสามชั่วคน” ก็เพียงพอให้ฮูหยินเจิ้นกั๋วกงเสียขวัญจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว
วันถัดมา
ไทเฮาสวีประทับอยู่บนเขาตลอดช่วงเช้า หลังฟังพระธรรมเทศนาแล้วจึงเสด็จกลับวัง
เหล่าฮูหยินต่างยังรู้สึกไม่อิ่มเอม
อวี๋จือหนิงได้ยินว่าเมื่อคืนท่านพระอาจารย์เหวินเจี้ยกว่าจะได้พักก็เกือบเที่ยงคืน วันนี้ยังลงจากเขาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ไม่มีผู้ใดรู้ว่าท่านไปที่ใด
กว่าจะกลับถึงจวนกั๋วกงก็เป็นยามบ่าย และรถพระที่นั่งของไทเฮายังส่งนางกลับถึงจวน เป็นการให้เกียรตินางอย่างเต็มที่
เพิ่งกลับถึงเก๋งอวี่ซิ่วเก๋า
พ่อบ้านก็นำบัตรเชิญหลายสิบใบมาให้ อวี๋จือหนิงเลิกคิ้วขึ้น พ่อบ้านกล่าวว่า “นี่คือบัตรเชิญที่แต่ละจวนส่งมาเมื่อเช้านี้ขอรับ มีงานเลี้ยงชมดอกไม้ที่จวนใต้เท้าจาง งานฉลองเดือนเต็มที่จวนจวินจู งานเลี้ยงหลิวหลี งานเลี้ยงฉลองวันเกิด...”