เมื่อมาถึงตระกูลถาน
เป็นดังคาด สีหน้าฮูหยินใหญ่แซ่ถานมืดครึ้ม เอ่ยถามอวี๋จือหนิงว่า “ข้าได้ยินมาว่าเจ้าจะให้สื่อจื่อแห่งอ๋องจิ้งสวดภาวนาเพื่อมารดาของเจ้าสามปี จึงยอมไปขอพระอาจารย์เป่ย์หมิงมาช่วยรักษาไท่จวินหรือ?”
วันนี้ตอนฮูหยินจวนอ๋องจิ้งมาเยือน ถานสือหลิงซ่อนตัวอยู่หลังฉากกั้น โกรธจนแทบระงับอารมณ์ไม่อยู่ แต่ไม่กล้าก่อเรื่องอะไร บัดนี้เมื่อเห็นอวี๋จือหนิงมา นางก็เอ่ยขึ้นทันทีว่า “เจ้าก็แค่อาศัยว่าไทเฮาโปรดปราน ถึงกล้าทำให้ซื่อจื่ออับอายเช่นนี้ ข้าไม่สนแล้ว ตอนนี้เจ้ารีบไปขอให้พระอาจารย์เป่ย์หมิงลงมือช่วยเดี๋ยวนี้!”
น้ำเสียงประหนึ่งกำลังออกคำสั่ง
ฮูหยินใหญ่แซ่ถานกล่าวตามว่า “หนูเนี่ย เจ้าวางตัวไม่เหมาะสมเกินไปแล้ว จะเรียกร้องเช่นนี้ได้อย่างไร?”
อวี๋จือหนิงเลิกคิ้วยาว มองฮูหยินใหญ่แซ่ถาน “ท่านน้ารู้เพียงด้านเดียว ยังไม่รู้เหตุผลอีกด้าน ที่ข้าปฏิเสธซื่อจื่อ เพราะร่างกายของท่านย่าข้าก็ไม่แข็งแรง มีโอกาสสูงว่าจะต้องขอให้พระอาจารย์เป่ย์หมิงช่วยชีวิต ท่านย่าเลี้ยงดูข้ามาจนถึงวันนี้ ข้าจะยกโอกาสให้ไท่จวินเพียงเพราะคนที่ไม่เกี่ยวข้องพูดไม่กี่คำได้อย่างไร?”
“อีกอย่าง คืนนั้นท่านน้าไม่ได้พูดแล้วหรือว่าข้ากับจวนอ๋องจิ้งไม่เกี่ยวข้องกัน แล้วเหตุใดข้าต้องช่วยด้วย?”
คำเดียวทำให้ฮูหยินใหญ่แซ่ถานแทบสำลัก
คืนนั้นนางใช้คำพูดนี้ย้อนอวี๋ชิ่นฉู่จริง ๆ
“ข้าเป็นพี่สาวลูกพี่ลูกน้องของเจ้านะ...”
“พี่สาวลูกพี่ลูกน้องจะสำคัญกว่าท่านย่าแท้ ๆ ของข้าได้หรือ?” อวี๋จือหนิงถามกลับ
ถานสือหลิงพูดไม่ออก โกรธจนใบหน้าเล็กแดงก่ำ คิดไปคิดมาแล้วกล่าวว่า “เจ้าไปขอพระอาจารย์เป่ย์หมิงก่อนเถิด วันหน้าหากฮูหยินผู้เฒ่าอวี๋ต้องการความช่วยเหลือ ค่อยคิดหาทางเอาก็ได้”