ภัตตาคารประจำรัฐ ในโถงทางเดิน
หลินปินผลักประตูเข้าไปในห้องทำงานของจางเจี้ยนชุน
จางเจี้ยนชุนเห็นถุงผ้าในมือหลินปิน ก็รีบเดินเข้ามาหา
“น้องหลิน คุณนี่ทำงานได้เร็วจริง ๆ”
“เพิ่งผ่านไปคืนเดียว ก็หาของเจอแล้วหรือ?”
หลินปินยิ้มแล้วตอบว่า “แค่โชคดีนิดหน่อยครับ”
“ติดต่อรองหัวหน้าอู๋ได้หรือยัง?”
จางเจี้ยนชุนรินชาใส่ถ้วยแล้วยื่นให้หลินปิน “ผมนัดเขาไว้แล้ว คิดว่าอีกเดี๋ยวก็คงมาถึง”
“น้องหลิน ผมคุยโวไว้เต็มปากแล้วนะ”
“คุณต้องช่วยกู้หน้าให้ผมด้วยล่ะ...”
หลินปินได้ยินดังนั้นก็มองถุงผ้าในมือ
เขาฟังออกว่าจางเจี้ยนชุนหมายความว่าอย่างไร อีกฝ่ายคงกลัวว่าของที่เขาหามาจะไม่เข้าท่า แล้วตัวเองจะต้องขายหน้า
“จะช่วยกู้หน้าได้หรือเปล่า ผมก็ยังบอกไม่ได้”
“คุณช่วยดูก่อนแล้วกัน...”
พูดจบ เขาก็แก้ห่อผ้าออก เผยให้เห็นแจกันและจานกระเบื้องเคลือบขาวลายมังกรคู่นกยวนยางที่อยู่ข้างใน
ทันทีที่ของทั้งสองชิ้นปรากฏ จางเจี้ยนชุนก็ยืนนิ่งค้างไปทั้งตัว
ผ่านไปนานทีเดียว เขาถึงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อย่างแรง แล้วฟุบตัวลงบนโต๊ะชา ดวงตาจ้องเครื่องกระเบื้องสองชิ้นตรงหน้าไม่กะพริบ
“นี่...นี่มัน...”
“คุณได้มาจากไหน?”
จางเจี้ยนชุนเงยหน้ามองหลินปิน ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
เห็นดังนั้น หลินปินก็จุดบุหรี่แล้วยิ้ม “คุณอย่าเพิ่งสนใจเลยว่าผมได้มาจากไหน”
“บอกผมมาก็พอว่า ของพวกนี้ช่วยให้คุณรักษาคำคุยโวไว้ได้หรือเปล่า?”
จางเจี้ยนชุนกลืนน้ำลาย แล้วพยักหน้ารัว ๆ “ได้สิ ได้เกินพอเลย!”
“น้องหลิน คุณทำให้ผมเปิดหูเปิดตาจริง ๆ”
“เครื่องกระเบื้องเคลือบสีขาวหวาน สลักลายมังกรกับนกฟีนิกซ์จากสมัยยงเล่ คุณยังหามาได้ด้วยหรือ?”