หลินปินเห็นจางเจี้ยนชุน จึงเดินเข้าไปหา
“คุณจาง ผมเอาครีบฉลามมาให้แล้วครับ”
“น้าเจียง มาช่วยกันหน่อยครับ ช่วยกันเอาครีบฉลามลงให้คุณจาง”
เจียงฉินหมินรับคำ แล้วช่วยหลินปินยกตะกร้าที่ใส่ครีบฉลามหมักเกลือมาวางตรงหน้าจางเจี้ยนชุน
จางเจี้ยนชุนมองตะกร้าครีบฉลามใบใหญ่ที่เต็มเปี่ยมตรงหน้า แล้วถึงกับมึนไปทั้งคน
เขามองหลินปิน ในหัวมีแต่คำถามเดียว
“ฉลามตัวนี้ นายจับขึ้นมาได้ยังไง?”
หลินปินยิ้ม “ก็ตกขึ้นมาน่ะสิครับ”
“คุณจาง เวลาไม่เช้าแล้ว เรามาตรวจของกันก่อนดีกว่าครับ”
จางเจี้ยนชุนสูดหายใจลึก เรียกคนให้นำตาชั่งมา แล้วเริ่มชั่งน้ำหนัก
ครีบอก ครีบหาง ครีบหลัง และครีบท้อง รวมกันหนักถึง 120 ชั่ง!
เขาเป็นผู้จัดการใหญ่มานานหลายปี แต่ไม่เคยเห็นฉลามเสือโคร่งตัวไหนตัดครีบออกมาได้หนักขนาดนี้มาก่อน
แต่ลองคิดดูแล้วก็ไม่แปลก ศพฉลามเสือโคร่งวางอยู่ตรงหน้า สัตว์ยักษ์ขนาดนี้ ตัดครีบออกมาได้ 120 ชั่งก็เป็นเรื่องปกติ!
“น้องหลิน วันนี้นายทำให้ลุงเปิดหูเปิดตาจริง ๆ”
“ก่อนหน้านี้ลุงตาถั่ว ดูถูกนายไป”
จางเจี้ยนชุนมองหลินปิน คราวนี้เขายอมรับจากใจจริงแล้ว
เมื่อวานหลังจากแยกกับหลินปิน เขาไม่เคยคิดเลยว่าหลินปินจะจับฉลามเสือโคร่งได้ภายในสองวัน
ส่วนข้อตกลงระหว่างทั้งสองฝ่าย เขาก็ฟังไว้เหมือนเป็นเรื่องล้อเล่นเท่านั้น
เพราะการจับฉลามเสือโคร่งในทะเลนั้น ยากไม่ต่างจากถือธนูไปยิงเสือตัวหนึ่ง
แต่เรื่องยากขนาดนั้น หลินปินกลับทำสำเร็จในเวลาแค่วันเดียว!
ที่น่าทึ่งยิ่งกว่านั้นคือ ครีบฉลามชุดนี้ยังเป็น “ครีบขาว”!