ภายในกระท่อมไม้สลัว เตียงเดี่ยวโยกเยกส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดตลอดเวลา
ใต้ผ้าห่มที่กระเพื่อมขึ้นลง มีเสียงหอบหายใจรัวเร็วของชายหญิงคู่หนึ่ง
เมื่อเสียงดังเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ชายหนุ่มก็ครางเบา ๆ ในลำคอ ผ้าห่มที่นูนขึ้นก็แฟบลงในพริบตา
ทันใดนั้น ในห้องก็เหลือเพียงเสียงลมหายใจ
หลินปินลืมตาขึ้นมาอย่างแรง เห็นสาวคนหนึ่งซบอยู่บนร่างของเขา
สาวคนนี้ผิวขาวผ่อง ระเรื่อสีชมพูบาง ๆ กระทั่งเส้นเลือดดำใต้ผิวหนังยังมองเห็นชัด ผมเผ้ารุงรัง และร่องรอยฟกช้ำที่คอ ดูเหมือนจะเป็นร่องรอยหลังจากผ่าน 'ศึกหนัก' มา
เขาสูดลมหายใจ กลิ่นไอทะเลเค็ม ๆ ผสมกับกลิ่นอับของไม้ก็โชยเข้าจมูกทันที
รอบ ๆ เป็นผนังที่ทำจากไม้สน เรียงต่อกัน รอยต่อยังมีส่วนผสมของโคลนเหลืองกับเปลือกหอยบดผสมไว้
เมื่อมองตามผนังไป บนคานไม้นั้นเต็มไปด้วยใยแมงมุม บนใยแมงมุมยังมีเศษหญ้าคาที่ร่วงลงมาจากหลังคาห้อยอยู่บ้าง
จากนอกกระท่อมไม้ มีเสียงคลื่นทะเลดังมาเป็นระยะ
เมื่อมองผ่านหน้าต่างออกไป ยังเห็นทะเลกว้างไกลอยู่ลิบ ๆ
หลินปินเบิกตากว้าง ที่นี่ไม่ใช่หมู่บ้านชาวประมงเล็กที่เขาเคยอาศัยเมื่อสามสิบปีก่อนหรือ?
เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
เขาจำได้ว่าตัวเองมองไม่เห็นป้ายก่อสร้างบนทางด่วน แล้วขับชนเข้ากับเสาคอนกรีตด้วยความเร็ว 120 ไมล์ไม่ใช่เหรอ?
หลังจากนั้น...
เขาเห็นเปลวไฟพุ่งสูงขึ้นมาเลือนราง แล้วก็หมดสติไป
หลินปินยกมือบีบตัวเอง
เจ็บ!
ความเจ็บราวกับทิ่มแทงใจ ทำให้เขาตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น
เขาเกิดใหม่!
เกิดใหม่กลับมาเมื่อสามสิบปีก่อน สาวที่ซบอยู่บนร่างเขา ก็คือ...
'ชิง... ชิงเสวี่ย!'
เจียงชิงเสวี่ยได้ยินเสียงก็ยันตัวขึ้นมา เผยให้เห็นผิวกายขาวผุดผ่องและรูปร่างงดงามโดยไม่ปิดบัง
เธอมองหลินปิน แก้มแดงก่ำของเธอ ดวงตาราวกับเมล็ดแอปริคอทเต็มไปด้วยความสงสัย
'เป็นอะไรไป?'
หลินปินมองใบหน้าที่คุ้นเคยตรงหน้า น้ำตาก็ไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
สาวที่ซบอยู่บนร่างเขา ชื่อเจียงชิงเสวี่ย เป็นคนรักที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เป็นความเสียดายที่เขาไม่มีวันปล่อยวางไปได้ตลอดชีวิต
ในชาติก่อน เขามีทรัพย์สินหมื่นล้าน มีหญิงงามห้อมล้อม แต่กลับตายไปอย่างโดดเดี่ยว เพราะเจียงชิงเสวี่ย
ตอนอายุสิบเจ็ด พ่อแม่ของเขาป่วยตายตาม ๆ กัน เขากลายเป็นนักเลงหัวไม้ในหมู่บ้านชาวประมงเล็ก เอาแต่เดินเตร็ดเตร่ ได้แต่ขโมยของเล็ก ๆ น้อย ๆ
พอหาเงินได้บ้าง ก็เอาไปเล่นพนัน สุดท้ายไม่เพียงต้องอดข้าว ยังมีหนี้สินพะรุงพะรัง
คนในหมู่บ้านต่างหลีกเลี่ยงเขาเหมือนหลบผีร้าย...
มีเพียงเจียงชิงเสวี่ยที่ไม่ทอดทิ้งเขา ตอนที่เขาไม่มีอะไรกิน เธอก็แอบเอาข้าวมาส่งให้ทุกวัน!
ส่วนพ่อแม่ของเจียงชิงเสวี่ยก็คัดค้านที่ทั้งสองคนคบหากันมาตลอด พวกเขาจึงได้แต่แอบมาเจอกันลับ ๆ
หลังจากเอาข้าวมาส่งให้แบบนี้ได้หลายครั้ง เขาก็หลอกล่อให้เจียงชิงเสวี่ยยอมมีสัมพันธ์ด้วย นับตั้งแต่นั้น ทุกครั้งที่เจียงชิงเสวี่ยมา เขาก็จะได้อยู่กับเจียงชิงเสวี่ยในบ้านอย่างอบอุ่น
ตอนนี้ดูเหมือนว่า เป็นช่วงหลังจากที่เขาพึ่งกินข้าวเสร็จ และได้อยู่กับเจียงชิงเสวี่ย
หลินปินเงยหน้าขึ้น มองไปที่ปฏิทินสีเหลืองซึ่งอยู่บนผนังข้าง ๆ แล้วเบิกตากว้างในทันใด
วันที่ 23 เมษายน 1984!
ในชาติก่อน ก็เป็นวันนี้ ที่เขาและเจียงชิงเสวี่ยถูกเจ้าหนี้ที่มาทวงหนี้พนัน หวังหย่ง ขังไว้ในห้อง
หวังหย่งเข้ามาในห้อง เห็นเจียงชิงเสวี่ยที่ยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้า ก็เกิดจิตอกุศล เห็นว่าเขาไม่มีเงินคืน จึงเสนอให้เจียงชิงเสวี่ยใช้ร่างกายชดใช้หนี้
เมื่อเขาเผชิญหน้ากับหวังหย่งที่สูงใหญ่ล่ำสัน กลับลังเล...
กว่าจะได้สติ หวังหย่งก็ปลดเข็มขัดออกแล้ว พุ่งเข้าหาเจียงชิงเสวี่ยที่อยู่บนเตียงอิฐ
เขาเข้าไปห้าม แต่กลับถูกหวังหย่งถีบจนล้มลงกับพื้น ในภาวะฉุกเฉิน เจียงชิงเสวี่ยคว้ามีดแล่ปลาได้เล่มหนึ่ง แล้วกรีดคอหวังหย่ง!
กว่าจะได้สติ หวังหย่งก็ตายไปแล้ว
หลังจากนั้น เจียงชิงเสวี่ยก็ต้องโทษจำคุก เพราะป้องกันตัวเกินกว่าเหตุ
หวังหย่งเป็นลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านไปซานโพว พ่อของเขาต้องการแก้แค้นให้กับเจียงชิงเสวี่ย จึงบีบบังคับให้พ่อแม่ของเจียงชิงเสวี่ยตาย และยังติดสินบนนักโทษในคุก ให้รุมทรมานเจียงชิงเสวี่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เมื่อเจียงชิงเสวี่ยในคุกทราบข่าวการตายของพ่อแม่ ก็ทนต่อการถูกทรมานไม่ไหวอีกต่อไป ใช้แปรงสีฟันเหลาแหลม ฆ่าตัวตาย
หลังจากนั้น หลินปินก็เงียบไปเป็นเวลานาน คุกเข่าร้องไห้คร่ำครวญต่อหน้าหลุมศพของเจียงชิงเสวี่ย จากนั้นก็จากหมู่บ้านชาวประมงไป อาศัยโอกาสของยุคสมัย ก้าวขึ้นสู่ฐานะที่มั่นคงในวงการธุรกิจ
แต่ยิ่งเขาประสบความสำเร็จมากเท่าไร เขาก็ยิ่งเกลียดชังตัวเองที่ขลาดกลัวในตอนนั้น!
เขาสร้างสุสานใหม่ให้กับเจียงชิงเสวี่ย และทุกปีจะกลับไปที่หมู่บ้านไปซานโพวเพื่อกวาดสุสานให้เจียงชิงเสวี่ย
ครั้งนี้ก็เช่นกัน หลังจากเสร็จงานทั้งคืน ระหว่างทางกลับมาเพื่อกวาดสุสานให้เจียงชิงเสวี่ย ก็ขับรถด้วยความอ่อนล้า จึงเกิดอุบัติเหตุ
แต่เขาไม่คาดคิด สวรรค์จะให้เขาถูกเปลวไฟเผาตายทั้งเป็น แต่ก็มอบโอกาสให้เขาได้เริ่มต้นใหม่!
เจียงชิงเสวี่ยมองหลินปินที่ตรงหน้าน้ำตาไหลอาบแก้ม คิ้วก็ขมวดแน่นยิ่งกว่าเดิม
ตั้งแต่เล็กจนโต เธอยังไม่เคยเห็นหลินปินร้องไห้แบบนี้ แม้แต่ตอนฝังศพพ่อแม่ของหลินปิน หลินปินก็ไม่ได้โศกเศร้าเช่นนี้
'ปินจื่อ นายไม่เป็นไรนะ?'
หลินปินส่ายหน้า แล้วสวมกอดเจียงชิงเสวี่ยทันที
'ชิงเสวี่ย เธอวางใจเถอะ ชาตินี้ ฉันจะไม่ยอมให้ใครมารังแกเธออีก!'
'ฉันจะต้องทำให้เธอ กลายเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก!'
เจียงชิงเสวี่ยหัวเราะเบา ๆ แล้วยื่นมือมาตบที่แผ่นหลังดำของหลินปิน: 'ครั้งหน้า ถ้านายอยู่ข้างบน ก็แค่เบามือเบาแรงหน่อยก็พอ!'
'เมื่อกี้ ฉันยังกลัวเลย กลัวว่ามันจะพังเตียงอิฐของนายเสียหาย...'
สองคนกำลังพูดคุยกันอยู่ แต่ทันใดนั้นนอกประตูก็มีเสียงถีบประตูดังขึ้น
เสียงแหบห้าวดังเข้ามาจากนอกประตู
'หลินปิน อย่ามาซ่อนตัวเลย กูรู้นะว่ามึงอยู่ในบ้าน!'
'เงินที่มึงติดค้างกู ก็เลยกำหนดมาเดือนนึงแล้ว!'
'วันนี้ถ้ายังไม่ใช้เงิน มึงจะเชื่อมั้ยว่ากูจะสับมือมึง?'
ในห้อง สีหน้าของเจียงชิงเสวี่ยก็เครียดขึ้นในทันใด เธอผละออกจากหลินปิน แล้วรีบเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่ เริ่มสวมใส่
หลินปินรู้ว่า ทางบ้านของเจียงชิงเสวี่ยไม่ยอมให้เจียงชิงเสวี่ยคบหากับเขามาโดยตลอด
ทุกครั้งเจียงชิงเสวี่ยได้แต่แอบมา ถ้ามีใครเห็นเข้า แล้วกลับไปบอกพ่อของเธอ พ่อของเธอต้องตีเธอให้ตายแน่!
ยุคนี้ ยังห่างไกลจากยุคหลังที่เปิดกว้าง
การมีสัมพันธ์กันก่อนแต่งงาน ก็เหมือนกับถูกตีตราว่าเป็นหญิงมักมาก ไม่รักษาเกียรติ เมื่อถูกแพร่งพรายออกไป ถึงไม่ถูกตีตาย ก็จะถูกคำนินทาของคนในหมู่บ้านทำให้จมน้ำตาย
แต่เขาตอนนี้ เมื่อได้ยินเสียง กลับไม่สนใจอะไรมากมายเช่นนั้น เอาแต่ขบกรามแน่น ความโกรธที่เต็มอก แทบจะพวยพุ่งออกมา
เขาไม่มีวันลืมไอ้คนเลวคนนี้!
หวังหย่ง!
ในชาติก่อน หวังหย่งใช้เส้นสายในหมู่บ้าน เที่ยวรังแกชาวบ้านในหมู่บ้าน ไม่เพียงแอบเปิดบ่อนพนัน ยังแอบปล่อยเงินกู้นอกระบบอีกด้วย
เขาถูกหวังหย่งยุยง จนติดการพนัน ตาลายเพราะความพ่ายแพ้ ติดหนี้หวังหย่งพะรุงพะรัง!
ก็เพราะหวังหย่งนี่เอง ที่ทำให้ครอบครัวของเจียงชิงเสวี่ยต้องพังพินาศ และสุดท้ายเจียงชิงเสวี่ยต้องตายในคุก!
ในชาติก่อน เมื่อเขาประสบความสำเร็จร่ำรวย มีอำนาจมากมาย พ่อของหวังหย่งที่เป็นหัวหน้าหมู่บ้าน ก็ตายไปนานแล้ว เขาอยากแก้แค้น แต่กลับไม่มีใครให้แก้แค้น
ดีนัก ดีที่เขาได้เกิดใหม่!
ในชาตินี้ เขาไม่เพียงจะตอบแทนบุญคุณ ยังจะให้หวังหย่งชดใช้ด้วยชีวิต!
หลินปินพลิกตัวลงจากเตียงอิฐ พึ่งยืนขึ้นมา ก็ได้ยินเสียง 'ตึง' ประตูถูกคนเตะจนเปิดออก
หวังหย่งเข้ามาในห้อง เห็นหลินปินนุ่งแต่กางเกงขาสั้น ยืนอยู่ข้างเตียงอิฐ ส่วนบนเตียงมีผมเผ้ากระเซอะกระเซิง แก้มแดงก่ำ เจียงชิงเสวี่ยนั่งอยู่ เขาจึงเข้าใจทันทีว่า ทั้งสองคนเพิ่งทำอะไรกันมา
'ขอบอกเลยนะว่าทำไมมึงไม่เปิดประตู ที่แท้ก็ซ่อนคนไว้ในห้องนี่เอง!'
'หลินปิน มึงนี่เก่งนะ ดอกไม้ประจำหมู่บ้านของเรา กูยังไม่เคยชิมเลย กลับถูกไอ้ขยะอย่างมึงหลอกขึ้นเตียงก่อน!'
'เรื่องวันนี้ ถ้าทำให้ชาวบ้านรู้เข้า มึงว่าพ่อของเจียงชิงเสวี่ย จะตีตายไอ้คู่ชั่วชายหญิงอย่างพวกมึงได้มั้ย?'
เจียงชิงเสวี่ยฟังแล้ว ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที เธอรีบเอ่ยปาก: 'อย่า อย่าบอกพ่อฉันนะ...'
หวังหย่งแค่นหัวเราะเบา ๆ เห็นผิวขาวตรงหน้าอกของเจียงชิงเสวี่ย ก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้
'ถ้าไม่อยากให้กูบอกพ่อมึง ก็ได้!'
'ให้หลินปินใช้เงินที่ติดค้างกู แล้วมึงก็นอนกับกูหนึ่งคืน เรื่องวันนี้ กูก็จะถือว่าไม่เห็น!'
'ไม่อย่างนั้น กูจะไปบอกพ่อมึงเดี๋ยวนี้!'
คำพูดของหวังหย่ง ทำให้เจียงชิงเสวี่ยร้อนใจยิ่งกว่าเดิม ถ้าเรื่องวันนี้แพร่งพรายออกไป เธอก็ไม่ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว
แต่จะให้นางนอนกับหวังหย่ง เธอต้องนอนกับหวังหย่งด้วยเหตุผลอะไร?
ยิ่งไปกว่านั้น บ้านของหลินปินก็ยากจนมาก จะเอาเงินที่ไหนมาใช้ให้หวังหย่ง
'หลินปิง...'
'นายพูดอะไรหน่อยสิ!'
เจียงชิงเสวี่ยหันไปมองหลินปินด้วยแววตาวิงวอนขอความช่วยเหลือ เธอจนปัญญาจริง ๆ แล้ว
หวังหย่งหัวเราะเบา ๆ: 'มึงจะหวังพึ่งมัน ขยะนั่น สู้เปลื้องผ้าซะดี ๆ มาใช้เวลาอย่างสบาย ๆ กับพี่กูสักคืน!'
'กูก็จะไม่หลับนอนกับมึงฟรี ๆ หรอก หลินปินติดค้างกูสองร้อยหยวน กูนอนกับมึงครั้งหนึ่ง หักยี่สิบหยวน!'
'มึงนอนกับกูสิบครั้ง ยอดระหว่างกูกับมันก็ถือว่าหมดกัน เป็นไง?'
หวังหย่งพูดจบ ก็ปลดเข็มขัดกางเกงออก พร้อมเดินเข้าใกล้เจียงชิงเสวี่ย