จางเจี้ยนชุนรีบพูดว่า “ท่านหัวหน้าอู๋ น้องหลินเพิ่งมาร่วมงานเลี้ยงแบบนี้เป็นครั้งแรก ไม่รู้ธรรมเนียมก็เป็นเรื่องธรรมดาครับ”
“ช่วยเห็นใจเขาหน่อยนะครับ”
“นั่งก่อนครับ นั่งก่อน……”
อู๋กังได้ยินดังนั้นก็ค่อย ๆ กลับไปนั่งที่เดิม บนใบหน้าไม่มีความตื่นเต้นเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว มีแต่ความกระอักกระอ่วนใจเพิ่มขึ้นมา
เขาก้าวขึ้นมาถึงตำแหน่งนี้ได้ เพราะยึดมั่นในความซื่อตรงและประพฤติตนอย่างเที่ยงธรรม
ในเมืองซวงผิง คนที่รู้จักเขาต่างรู้ว่าเขาชื่นชอบประวัติศาสตร์ราชวงศ์หมิงและหลงใหลการศึกษาโบราณวัตถุ แต่ตลอดหลายปีมานี้ เขาไม่เคยรับของกำนัลแม้แต่ชิ้นเดียว
วันนี้หลินปินจะยกเครื่องเคลือบล้ำค่าสองชิ้นนี้ให้เขาฟรี ๆ จึงกระตุ้นความระแวดระวังของเขาขึ้นมาทันที
หลินปินมองอู๋กัง ที่เขาพูดว่าจะยกให้ฟรี ก็เพราะอยากลองหยั่งเชิงอู๋กังดู
ถ้าอู๋กังปฏิเสธ ก็แสดงว่าคนคนนี้ซื่อตรง ไม่คิดแทงข้างหลัง คบหาได้
แต่ถ้าอู๋กังยิ้มรับไป เกรงว่าหลังจากนี้เขาคงต้องให้ของกำนัลอีก ถึงจะแก้ปัญหาเรื่องที่ดินสร้างบ้านได้อย่างหมดจด
ถึงตอนนั้น เขาคงต้องคิดให้รอบคอบว่าจะถอนตัวอย่างไร
จะได้ไม่ต้องถูกอู๋กังลากซวยไปด้วย หากวันใดเขาพลาดท่าขึ้นมา……
“ท่านหัวหน้าอู๋ ขอโทษครับ ผมเสียมารยาทไปแล้ว”
“แก้วนี้ถือว่าผมดื่มเพื่อขอโทษนะครับ”
พูดจบ หลินปินก็ยกแก้วเหล้าขาวขึ้นดื่มรวดเดียวหมด
อู๋กังโบกมือแล้วพูดว่า “ช่างเถอะ ผมเองก็ระแวงเกินไป”
“คุณไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้ ไม่รู้ว่าควรวางตัวยังไงก็เป็นเรื่องปกติ”
“ผมชอบของสองชิ้นนี้จริง ๆ แต่จะให้รับมาเปล่า ๆ คงไม่ได้”