หลู่เหยาหมิงแค่นเสียงเย็นชา แล้วถลึงตาใส่ลู่ตงจวิ้น
“ไม่ต้องไปพูดเรื่องพวกนี้กับเขา”
“ฉันตกลงกับซุนเหว่ยซินเรียบร้อยแล้ว ตัดสินใจรับซื้อปลาทูกองนี้จากเขา”
“หลินปิน เรื่องจัดหาสินค้า นายอย่าฝันไปเลย”
หลินปินหัวเราะเบา ๆ แล้วจุดบุหรี่สูบเองตามใจ มองหลู่เหยาหมิง
“คุณหลู่ ผมแนะนำให้คุณคิดให้รอบคอบก่อนค่อยตัดสินใจ”
“การที่คุณร่วมมือกับซุนเหว่ยซิน ก็หมายความว่าคุณต้องจ่ายเงินซื้อปลาทูกองนี้แพงกว่าเดิมเท่าตัว”
“ต้นทุนส่วนที่เพิ่มขึ้นมา ใครจะเป็นคนรับผิดชอบ?”
“ถ้าผมเดาไม่ผิด คุณคงตั้งใจจะโยกเงินก้อนหนึ่งมาอุดช่องโหว่ เพื่อให้ผ่านพ้นความยากลำบากตรงหน้าไปก่อน!”
“ผมแนะนำว่าอย่าทำแบบนั้นจะดีกว่า พอเกิดช่องโหว่ขึ้นมา ก็มีแต่ต้องรื้อฝั่งตะวันออกไปอุดฝั่งตะวันตกไม่จบไม่สิ้น”
“ถ้าเกิดมีคนตรวจพบ ตำแหน่งผู้จัดการโรงงานของคุณก็รักษาไว้ไม่ได้ แถมอาจต้องติดคุกด้วยนะ...”
คำพูดยังไม่ทันขาด หลู่เหยาหมิงก็ตบโต๊ะดังปัง
“หุบปาก!”
หลู่เหยาหมิงตวาดเสียงดัง ภายนอกจ้องหลินปินด้วยแววตาโกรธเกรี้ยว แต่ในใจกลับตกตะลึงสุดขีด
เรื่องนี้เขาเคยพูดกับนักบัญชีของโรงงานแค่คนเดียว
ถ้าไม่ใช่เพราะคำสั่งซื้อเร่งรัดจนเกินไป เขาก็ไม่อยากใช้วิธีนี้ ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นคำสั่งซื้อจากกองทัพ เขาไม่มีสิทธิ์ต่อรองราคาเลย ได้แต่กล้ำกลืนความเจ็บใจลงท้อง
แต่ไม่คิดเลยว่าหลินปินจะพูดเพียงไม่กี่ประโยค ก็พูดสิ่งที่เขาคิดอยู่ในใจออกมาได้หมด!