หลินปินมองไปยังเรือของตัวเอง ห่างออกไปราวสิบเมตร เรือของซุนเหว่ยซินจอดนิ่งอยู่ตรงนั้น
ไกลออกไปอีกเล็กน้อย เรืออีกหกลำของซุนเหว่ยซินก็ลอยลำอยู่กลางทะเลเช่นกัน
เรื่องนี้ทำให้เขาประหลาดใจอยู่บ้าง
สภาพอากาศแรงปะทะกระแสกินเวลาตลอดทั้งคืน ช่วงที่ลมแรงที่สุดมีความเร็วถึงระดับสิบ
แม้จะไม่มีคลื่นข้างสูงสามเมตรโผล่มาอีก แต่คลื่นข้างลูกเล็ก ๆ ก็ซัดเข้ามาระลอกแล้วระลอกเล่า
พวกเขาอาศัยสมอลูกน้ำลึกจึงผ่านค่ำคืนอันยากลำบากมาได้อย่างปลอดภัย
ซุนเหว่ยซินกับพวกยังรอดมาได้ นับว่าดวงแข็งจริง ๆ!
ขณะนั้นเอง เจียงฉินหมินเดินเข้ามา เขากวาดตามองเรือของซุนเหว่ยซิน แววตาฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง
“แบบนี้ยังไม่ตายอีกเหรอ?”
“สมกับคำที่ว่า คนดีอายุสั้น คนชั่วอยู่ได้นานเป็นพันปีจริง ๆ”
“หลินปิน เราจะทำยังไงกันดี?”
หลินปินผ่อนลมหายใจเบา ๆ “คนชั่วพวกนี้ แม้แต่สวรรค์ยังไม่เอาชีวิต เราก็ไม่จำเป็นต้องทำให้มือตัวเองเปื้อนหรอก”
“ออกเรือ กลับท่าเรือประมงกันเถอะ”
เจียงฉินหมินพยักหน้า ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขากลัวจริง ๆ ว่าจะได้ยินหลินปินพูดคำว่า ‘ฆ่าให้สิ้นซาก’ ออกมา
จากนั้นหลินปินก็หยิบคีมขึ้นมา ตัดลวดเหล็กที่ยึดถังน้ำมันไว้ ปล่อยให้ถังน้ำมันจมลงทะเลไป
เจียงฉินหมินสตาร์ตเครื่องยนต์ เสียงเครื่องยนต์ดังสนั่นแผ่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว
ซุนเฉิงซิ่นกับคนอื่น ๆ ได้ยินเสียงจึงเงยหน้ามอง เห็นหลินปินยืนอยู่บนพื้นสารประโยชน์ ถือธงสีสองผืน กำลังส่งธงสัญญาณให้เดินหน้า
เขาเข้าใจทันที รีบสั่งให้คนไปตัดลวดเหล็ก เตรียมออกจากที่นี่ตามเรือของเจียงฉินหมินไป