หลินปินมองจุดแสงที่เรียงตัวแน่นเป็นลายรังผึ้งบนหน้าจอโซนาร์ แล้วพูดขึ้นทันทีว่า “น้าเจียง เจอฝูงปลาแล้ว”
“ให้ผมคุมเรือเอง คุณไปหย่อนลูกตะกั่ววัดความลึก”
สีหน้าของเจียงฉินหมินพลันเปลี่ยนไป
ไม่คิดเลยว่าจะเจอฝูงปลาค็อดเร็วขนาดนี้!
“ได้ ผมไปเดี๋ยวนี้”
เขาเปิดประตูออกจากห้องควบคุม หยิบลูกตะกั่วแล้วหย่อนลงทะเล
ลูกตะกั่วมีโครงสร้างเรียบง่ายมาก ใช้ลวดเหล็กผูกกับก้อนตะกั่วทรงกรวยหนักราวสิบจิน เมื่อลดลงไปในน้ำ ก็อาศัยขีดบอกระยะบนลวดเหล็กคาดคะเนความลึกจากเรือถึงพื้นทะเล เพื่อดูว่าความลึกเหมาะแก่การอาศัยของปลาค็อดหรือไม่
ไม่กี่วินาทีต่อมา ลูกตะกั่วก็ถึงก้นทะเล
เจียงฉินหมินมองขีดบอกระยะบนลวดเหล็ก หนึ่งร้อยห้าสิบเมตร!
ความลึกกำลังพอดี
เจียงฉินหมินดึงลูกตะกั่วกลับขึ้นมา แล้วชักธงสามเหลี่ยมสีเหลืองขึ้นทันที เป็นสัญญาณให้เรืออีกสองลำเข้ามาใกล้
เมื่อเรือของซุนเฉิงซิ่นกับหลี่เมิ่งเหว่ยเข้ามาเทียบ ทั้งสองก็ส่งหางเสือให้คนอื่นคุม ก่อนจะพากันออกจากห้องเรือ
ซุนเฉิงซิ่นมองเจียงฉินหมินแล้วถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
เจียงฉินหมินชี้ไปยังผิวน้ำ “หลินปินใช้โซนาร์ตรวจดูแล้ว ข้างล่างมีปลาค็อด!”
“เมื่อกี้ผมใช้ลูกตะกั่ววัดความลึกแล้ว หนึ่งร้อยห้าสิบเมตร พอดีกับที่ปลาค็อดอาศัยอยู่”
“บอกคนบนเรือให้เตรียมตัว เตรียมลงอวนลาก!”
“เราสามลำ เว้นระยะห่างกันห้าเมตร เรียงเป็นรูปสามเหลี่ยม แล้วตามทิศทางที่เรือผมนำไป”
ซุนเฉิงซิ่นได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว “เร็วขนาดนี้ก็เจอปลาค็อดแล้วเหรอ?”