เฉินฉางอันรู้สึกว่า สิ่งนี้กับตนเอง จะต้องมีความสัมพันธ์พิเศษบางอย่างแน่นอน
ส่วนเฉินเจิ้งหยวนก็ไม่คิดว่า ของที่บรรพชนทิ้งไว้ จะทำให้เฉินฉางอันตื่นเต้นถึงเพียงนี้
“ท่านบรรพชน สิ่งนี้เรียกว่าไข่มุกครรภ์หรือ?”
ไข่มุกครรภ์?
ทำไมไม่เคยได้ยินมาก่อน?
เฉินฉางอันมองไปที่ต้าหวง ในสายตาของต้าหวงก็มีความสงสัยเล็กน้อย คงจะไม่เคยได้ยินเหมือนกัน
“ไข่มุกครรภ์คืออะไร?”
“อ๋อ ชื่อนี้บรรพชนตั้งให้”
“เพราะไข่มุกเม็ดนี้เกิดขึ้นพร้อมกับท่านบรรพชนในตอนที่ท่านเกิด จึงตั้งชื่อว่าไข่มุกครรภ์”
อะไรนะ?
หมายความว่า ตอนนั้นแม่ให้กำเนิดไม่เพียงแค่ข้า แต่ยังให้กำเนิดไข่มุกอีกหนึ่งเม็ด?
แล้วนี่มันจะนับยังไง? พี่น้องร่วมท้องเดียวกันของข้า กลายเป็นไข่มุกเม็ดหนึ่ง?
“เดิมทีบรรพชนตั้งใจว่า เมื่อท่านบรรพชนโตขึ้นอีกหน่อย จะมอบไข่มุกครรภ์นี้ให้ท่าน แต่คิดไม่ถึงว่า ท่านจะถูกผู้แข็งแกร่งพาตัวไป และไม่เคยกลับมาอีกเลย”
“เฮ้อ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ตระกูลเฉินก็ผ่านพบมรสุมมาไม่น้อย ไข่มุกครรภ์ทั้งเก้าเม็ด ตอนนี้เหลือเพียงเม็ดนี้เม็ดเดียว”
ไข่มุกครรภ์เก้าเม็ด เหลือเพียงเม็ดเดียว?
ไม่ใช่ว่า ข้ายังมีพี่น้องอีกแปดคนที่กระจัดกระจายอยู่ข้างนอก?
“รู้หรือไม่ว่าพวกมันอยู่ที่ไหน?” เฉินฉางอันถาม
“ไม่ทราบ เวลาผ่านไปนานเกินไป สิ่งเดียวที่ข้ารู้ คือดูเหมือนว่าอยู่ในมือของราชวงศ์ต้าโจวในตอนนี้”
“ตอนนั้นพวกเขาใช้เล่ห์เหลี่ยมแย่งชิงไปจากตระกูลเฉิน”
“ส่วนเหตุผลที่แย่งชิง ข้าไม่รู้รายละเอียดภายใน”
คนรุ่นหลังของตระกูลเฉิน รู้เพียงว่าสิ่งนี้บรรพชนทิ้งไว้ให้เฉินฉางอัน แต่ไข่มุกครรภ์นี้มีประโยชน์อะไร พวกเขาไม่เข้าใจเลย