ตอนกลางคืน ลู่กุยเอนตัวขวางๆ นอนอยู่บนโซฟาดูทีวี เท้าสองข้างชี้โด่เด่อยู่ไม่สุข มือก็หยิบเส้นเผื่อนยัดเข้าปากไม่หยุด
"อา ชีวิตแบบนี้ต่างหากที่ข้าควรได้ มี ขอบคุณประเทศของข้า ขอบคุณท่านอาจารย์สุดที่รักของข้า ขอบคุณตัวข้าเอง"
ลู่กุยใช้ทิชชู่เปียกเช็ดนิ้วที่เปื้อนน้ำมัน แล้วตักแตงโมเข้าปากคำหนึ่ง พลางร้องชมไม่หยุด: "หวานจริงๆ ชอบนัก"
ยังไม่ทันจะตักคำที่ไหนต่อ ท้องก็ร้องครืดคราดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ความเจ็บปวดแล่นพล่าน ลู่กุยพุ่งตัวเข้าไปในห้องน้ำอย่างกับติดจรวด ปลดห่วง ระบายของเสีย
【ติ้งต่อง——ตรวจพบว่ามีคนอยู่ใกล้ๆ กำลังสแกน...】
"เสียงผีอะไรเนี่ย" ลู่กุยเงยหน้ามองขึ้นไปบนอากาศ เห็นแต่อากาศเปล่าๆ ไม่มีอะไรเลย
【ติ้งต่อง——สแกนเสร็จสิ้น ผลการสแกนคือร้อยละ 100...200...】
"ย่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ในที่สุดก็เจอตัว!!! ผูกมัดๆ รีบผูกมัดสิ!"
จากเบื้องบนที่มองไม่เห็นมีเสียงหัวเราะกึกก้องดังมา ลู่กุยรู้สึกเสียวสันหลังวาบ มีลางสังหรณ์ไม่ดี เขารีบคว้ากระดาษชำระที่วางอยู่ข้างๆ
'ปัด' อยู่ๆ กระดาษชำระก็กระเด็นหลุดมือร่วงลงพื้น กลิ้งไปกลิ้งมาไกลจนได้
【ติ๊ง——เชิญโฮสต์ผูกมัดกับระบบ】
"นี่นายเป็นใครวะ"
【ข้าคือระบบ 985 ที่หน่วยงานใหญ่ส่งลงมา ตรวจพบพรสวรรค์ของเจ้า ได้โปรดผูกมัดกับระบบ】
ลู่กุยนั่งมั่นคงอยู่บนโถส้วม ยื่นมือข้างหนึ่งไปหยิบกระดาษชำระบนพื้น
"ไปหาคนอื่นเถอะ ข้าไม่เอา"
พูดจบไม่ทันขาดคำ กระดาษชำระก็หายวับไปต่อหน้าต่อตา ลู่กุยเบิกตากว้าง
"กระดาษข้า กระดาษข้านะเว้ย! ยังกับแย่งฟางเส้นสุดท้ายให้คนจมน้ำเลยนะเนี่ย!?"
【เชิญโฮสต์ผูกมัดกับระบบ】
ลู่กุยพูดไม่ออก "ข้าบอกแล้วไงว่าไม่เอา"
'วูช' อยู่ๆ ประตูห้องน้ำที่ปิดสนิทก็หายไปทั้งบาน
"นายนายนายขโมยกระดาษชำระเช็ดก้นข้าไปก็ช่าง! ยังจะมาโมยประตูข้าอีกเรอะ!? ไอ้ขโมย!";
ลู่กุยตวาดด้วยความแค้น
【เชิญโฮสต์ผูกมัด】
ลู่กุยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ได้แต่มองดูพื้นห้องน้ำเริ่มโปร่งใสขึ้นเรื่อยๆ บังเอิญเห็นผู้ชายคนหนึ่งอยู่ชั้นล่างกำลังนั่งปลดทุกข์อยู่พอดี
ถ้าผู้ชายคนนี้เงยหน้ามาเห็นว่าเขากำลังนั่งขี้อยู่บนหัว คงไม่ทุบตีเขายับเยินหรอกเหรอเนี่ย!?
【เชิญโฮสต์รีบตัดสินใจ】
"เดี๋ยวก่อน นายตอบคำถามข้าข้อหนึ่งก่อน"
ลู่กุยรีบขอพัก
【เชิญถาม】
"นายเอาซะก่อน เอากระดาษคืนข้ามาก่อน"
【คาถาพื้นหายไป 3, 2...】
ลู่กุยรีบยิ้มแหยๆ รีบเอ่ย "เดี๋ยว! ข้าเปลี่ยนคำถาม"
【เชิญโฮสต์รีบถาม】
"ข้าไม่ใช่คนอ่านนิยายมามั่วๆ นะ นายผูกมัดข้าแล้วจะให้ผลประโยชน์อะไรข้าได้บ้างล่ะ?"
ลู่กุยกอดอก สายตาเต็มไปด้วยความคาดหวังจ้องมองไปบนอากาศ
【โฮสต์อยากได้ระบบแบบไหน ข้าสามารถทำให้ได้ทั้งหมด】
ลู่กุยเลิกคิ้วข้างหนึ่ง "จริงป้ะเนี่ย?"
【รับประกันของแท้】
"งั้นข้าขอให้โลกทั้งใบระเบิด"
【...เชิญโฮสต์นอนลงกับพื้นตรงนั้นเลย แล้วหลับตา】
"นายก็ทำให้ข้าไม่ได้สักอย่าง แล้วยังจะมาพูดว่ารับประกันของแท้อีก~" ลู่กุยทำเสียงดูถูก
【...เชิญโฮสต์รีบผูกมัดด้วยความสมัครใจ ไม่อย่างนั้นจะใช้มาตรการบังคับ】
ลู่กุยทำเสียงเยาะ "เฮ้ย นายนี่จะมาบังคับรักข้าเหรอ?"
【...พื้นจะหายไปแล้วนะ 3, 2...】
"ผูกมัด!" เสียงลู่กุยดังกระหึ่ม กึกก้องสมดังปณิธาน
【ติ้งต่อง——ผูกมัดสำเร็จ ระบบ 985 ยินดีให้บริการด้วยใจจริง】
ลู่กุยรู้สึกเหมือนสมองมีการเชื่อมต่อกับบางอย่าง พอไม่รู้สึกไม่สบายตัวแล้ว ก็เอ่ยปาก
"เอาประตูกับกระดาษคืนข้ามาเถอะนะ"
ประตูประกอบกลับเข้าที่อย่างสมบูรณ์ กระดาษชำระปรากฏขึ้นในมือเฉยๆ ลู่กุยรีบฉีกกระดาษ จากนั้นมือที่กำลังจะเช็ดก้นก็ชะงักไป สีหน้าไม่แน่ใจนักเอ่ยถาม "985 นายไม่ได้แอบดูข้าเช็ดก้นอยู่ใช่ไหม?"
บนอากาศ ระบบ 985 ตอบกลับมาอย่างติดๆ ขัดๆ 【...ไม่มีหรอกจ้ะ】
"ข้าไม่เชื่อ นายหันหลังไปซะ"
【ได้จ้ะ โฮสต์สุดที่รักของข้า ข้าหันหลังไปแล้วและหลับตาสนิทแล้วด้วย】
"นายยังมีตาอีกเหรอ!?" ลู่กุยตกใจสุดขีด: "ไม่ได้ๆ ข้าจะรู้ได้ไงว่านายหันหลังไปแล้วจริงๆ ไหนจะแอบดูข้าเข้าล่ะ!?"
【985 ไม่มีนิสัยชอบแอบดูคนเข้าห้องน้ำหรอกจ้ะ (•‿•)】
"งั้นทำไมนายต้องมาผูกมัดกับข้าตอนที่ข้าหมดสภาพที่สุดด้วยล่ะ ยังจะบอกว่าไม่มีนิสัยแบบนั้นอีก"
ลู่กุยได้ยินเสียงหัวเราะที่กัดฟันดังลอดออกมาจากบนอากาศ ชัดเจนมาก
ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็มีแสงสีขาววาบขึ้นกลางอากาศ ปรากฏเป็นนกตัวหนึ่ง เป็นนกแก้วขนสีขาว บินมาหยุดตรงหน้าเขาแล้วอ้าปากด่า:
"สมองนายมีปัญหาใช่ไหม!? ใครจะไปดูคนขี้เอา! ใครมันจะมีนิสัยน่าขยะแขยงขนาดนั้น!"
"แถมจะมีอะไรน่าดูล่ะ! ผอมกะหร่องเหมือนลิง ไม่มีเนื้อมีหนังสักนิด ยกเว้นหน้านี่แหละ ที่เหลือนายมีอะไรน่ามองวะ?"
ลู่กุยดึงเฉพาะใจความสำคัญออกมา "นายว่าหน้าตาข้าดี ขอบใจนะ"
นกชะงักไป นกหมดคำพูดอยู่หนึ่งวินาทีแล้วกลอกตาขึ้นฟ้า พูดอะไรบางอย่างในลำคอเบาๆ: ไอ้โง่
"นายรีบเช็ดเถอะ เดี๋ยวไม่เช็ดก็แห้งติดก้นเอาซะก่อน"
ลู่กุยชี้ไปที่มุมห้อง "นายหันหลังไปซะ"
"หึ"
นกแก้วขนสีขาวบินลงไปที่พื้น ขาเล็กๆ กระโดดๆ หันหลังให้
"เสร็จยังวะ เช็ดก้นช้าอย่างกับเต่า"
ลู่กุยยืนขึ้นมาอย่างสั่นเทา ขาทั้งสองข้างชาไปหมดแล้ว ฝืนเดินไปสองก้าวเพื่อล้างมือ
"ติดมือไปด้วยเหรอ?"
มือลู่กุยชะงักไป กัดฟันพูด "หุบปากนายไปเลย ไอ้นก นายเข้าห้องน้ำแล้วไม่ล้างมือบ้างเหรอ?"
"โอ้ ข้าเหนือกว่านาย ก็ปลอดฝุ่นไง"
นกแก้วขนสีขาวบินมาเกาะที่ไหล่ของลู่กุย "ได้เวลาไปล่ะ"
"ไปไหน?"
ลู่กุยปล่อยให้มันเกาะอยู่บนไหล่
ปีกนกกระพือทีหนึ่ง ตอบว่า "ไปใต้ดินไง"
"ใต้ดิน?"
ลู่กุยสงสัย ลู่กุยตื่นเต้น
"เป็นเมืองบาดาลป้ะ? ไปเป็นยมทูตที่นั่นเหรอ? ข้าจะได้เจอองค์ชายใหญ่แยงหรือเปล่า?"
นกสาดน้ำเย็นใส่หน้าอย่างอารมณ์นิ่งๆ "นายคิดไปเองได้ เมืองบาดาลสงบสุขดีไม่ต้องการนายหรอก แถมยังมีคนเก่งๆ นั่งประจำการอยู่อีกเพียบ"
อารมณ์ตื่นเต้นของลู่กุยพลุ่งพล่านแล้วก็ดับลง รู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดี "งั้นใต้ดินที่นายว่าคือ?"
"เป็นที่ที่เต็มไปด้วยสมบัติ ถึงจะมีพวกทหารกระจอกคอยขัดขวางไม่ให้ข้า...เอ๊ย ข้า...ไม่สิ ไม่อนุญาตให้นายขโมยสมบัติ แต่นายมีข้าไง รับรองว่าจะจัดการพวกมันให้แตกกระเจิงจนหงายเงิบ"
นกแก้วขนสีขาวพูดจากใจจริงจนตัวเองอินไปกับคำพูดของตัวเอง
ลู่กุยสีหน้าเรียบเฉยราวกับคนตาย ยกมือขึ้นลูบหน้า "ใต้ดินที่นายว่า...ไม่ใช่สุสานใช่ไหม"
นกเท้าสะเอว: "อื้ม จ้ะ"
"พวกทหารกระจอกคือ?"
นกยังคงเท้าสะเอว: "คือสิ่งมีชีวิตสุดแปลกในสุสานไงล่ะ"
มุมปากลู่กุยกระตุก "ข้าไม่เอา เปลี่ยนที่อื่น"
นกพูดเสียงแข็ง "ไม่ได้! นายเหมาะที่จะไปขุดสุสาน"
"ใครนะ? ข้าเนี่ยนะ?"
ลู่กุยไม่อยากเชื่อ
"ใช่ นายไงล่ะ" นกยืนยัน
"ข้าไม่เหมาะ ข้าไม่ไป หรือว่านายไปหาโฮสต์ใหม่เถอะ ให้โฮสต์ใหม่ไปเป็นเพื่อนนายขุดหลุมฝังศพเอง"
"ไม่ได้! ระบบข้าผูกมัดกับนายไปแล้ว จะไปผูกกับคนอื่นไม่ได้อีก และในชาตินี้ ข้ามีแค่นายโฮสต์เดียว"
นกแก้วขนสีขาวพูดพลางใช้ปีกบังหน้า "ข้าเป็นของนายแต่เพียงผู้เดียวนะ~"
มุมปากลู่กุยกระตุกเล็กน้อย "...งั้นก็เป็นเกียรติของข้าสินะ?"
"ไม่สิ เป็นเกียรติของระบบข้าต่างหาก"
ลู่กุยทำตัวงอแง "ยังไงข้าก็ไม่ไป ใครอยากไปก็ไป"
"แต่...มันถึงแล้วนี่นา"
สีหน้าลู่กุยแข็งค้าง หันขวับไปมองมันจนแทบจะเคล็ดคอ
"ตอนนี้จะหันกลับก็คงไปไม่ถึงแล้ว ได้แต่ทำภารกิจต่อไป" ดวงตานกแก้วขนสีขาวเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา
"ข้าไม่เชื่อ"
"ไม่เชื่อก็ลองเปิดประตูไปดูสิ"
นกแก้วขนสีขาวพูดจบก็หายวับไปต่อหน้าต่อตา
ได้ยินดังนั้น ลู่กุยสูดหายใจเข้าลึกทีหนึ่ง หมุนลูกบิดประตูแรงๆ ด้านนอกไม่ใช่แผนผังบ้านที่เขาคุ้นเคยอีกต่อไป แต่เป็นทางเดินยาว
เดินออกจากทางเดินไปถึงด้านนอก ที่นี่คือโรงเรียนแห่งหนึ่ง
"..."
ลู่กุยยกมือขึ้นลูบหน้าอีกครั้ง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วถามในใจด้วยความลำบากใจ:
【ข้ามาเมื่อไหร่เนี่ย。】