อู๋เสียไม่คิดว่าคน ๆ นี้เจอกันครั้งแรกจะทักทายได้อบอุ่นขนาดนี้ ถึงกับรู้สึกดีด้วยซ้ำ
ที่จริงก็เพราะหน้าตาดีทั้งนั้นแหละ
“สวัสดี ฉันชื่ออู๋เสีย”
จางหัวล้านเห็นมือทั้งสองของพวกเขาคลายออก ก็รีบเอามือที่ค่อนข้างท้วมของตัวเองไปจับมืออู๋เสียทันที
“สวัสดี ๆ ฉันชื่อจางเฮ่า ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ”
อู๋เสียมองเขายิ้มอย่างสุภาพ พูดคำว่าสวัสดี
จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไป อึ้งไปมองชายที่ยิ้มเยิ้มตรงหน้า แล้วก็มองมือที่จับเขาไว้ไม่ยอมปล่อย
หมายความว่าไง?! ไอ้หัวล้านแก่ ๆ นี่มันหมายตาฉันงั้นเหรอ?!
มันยังลูบไปอีกสองที!
อู๋เสียประคองสีหน้าให้นิ่ง ๆ รอยยิ้มแข็งค้างอยู่บนหน้า แต่ในใจกรี๊ดลั่น ด่าให้ได้ใจความว่าหยาบคายแค่ไหนก็ว่ากันไป
ลู่กุยที่ยืนดูเหตุการณ์นี้อยู่ข้าง ๆ ตาเจ้าเล่ห์หมุนไปหมุนมา รีบก้าวเข้ามา พูดเสียงใหญ่แบบเว่อร์ ๆ ว่า
“โอ้โห! อาจารย์จางผู้เฒ่า นี่คุณทำอะไรลงไปเนี่ย?!”
‘แคร็ก’ เสียงหนึ่ง ลู่กุยถือโทรศัพท์ก้มลงไป ถ่ายรูปมือที่ยังจับกันอยู่พอดี
“อาจารย์จาง ดูตัวเองสิ นี่มันพฤติกรรมอะไรกัน! ยังจะมาฉกฉวยผลประโยชน์คนอื่นอีก! อายุปูนนี้แล้วไม่รู้จักอายบ้างหรือไง?”
“เชอะ ๆ ไม่คิดว่าอาจารย์จางจะชอบผู้ชายด้วยนะ แต่ก็อย่าเพิ่งลงไม้ลงมือตั้งแต่เจอกันครั้งแรกสิ ว่างั้นเถอะ ผมถึงจะร่วงไปแล้ว แต่ก็ควรจะรักษาภาพลักษณ์บ้างนะ นี่มันที่สาธารณะนะ ต้องอดใจไว้ ควบคุมตัวเองหน่อย”
จากนั้นก็หันไปมองอู๋เสียที่ยืนแข็งทื่อไปแล้ว ปลอบใจว่า “ไม่เป็นไรนะอู๋เสีย ฉันถ่ายหลักฐานไว้ได้แล้ว เขารังแกเธอไม่ได้หรอก”
จางหัวล้านรีบชักมือกลับอย่างรวดเร็ว หน้าดำทะมึน “ฉันไม่ได้ฉกฉวยอะไรสักหน่อย อาจารย์ลู่หนุ่ม ๆ อย่าพูดจอมโนรสไร้สาระนะ ฉันชอบผู้หญิงตัวหอม ๆ น่ารัก ๆ ต่างหาก ไม่ใช่ผู้ชายตัวแข็ง ๆ เหม็น ๆ หรอกนะ!”
อาหนิงมองเรื่องวุ่น ๆ ตรงหน้า เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ กัดฟันพูดว่า “พอได้แล้ว! เงียบ ๆ กันได้แล้ว ไปกันได้แล้ว”
ไอ้ที่ชื่อลู่กุยเนี่ย ทำไมมันซ่าได้ขนาดนี้กันนะ! เธอได้แต่จินตนาการว่าภารกิจครั้งนี้จะต้องวุ่นวายได้อีกแค่ไหน
แล้ว
หลังจากลงเครื่อง อาหนิงจัดการให้รถไปส่งพวกเขาที่ท่าเรือ จางหัวล้านไปเจรจากับหัวหน้าชาวประมง
ลู่กุยยืนอยู่ข้าง ๆ อู๋เสีย มองดูอย่างเพลิดเพลิน
หัวหน้าชาวประมงปฏิเสธเสียงแข็ง “ลมแรงเกินไป มีคลื่นลูกใหญ่ ออกไปตอนนี้เรือล่มแน่”
จางหัวล้านสีหน้าไม่เปลี่ยน “จ่ายเพิ่มอีกสองเท่าไง”
หัวหน้าชาวประมงเริ่มลังเล สองเท่านับว่าเยอะมากสำหรับพวกเขา
เห็นอีกฝ่ายยังลังเลไม่ตัดสินใจ จางหัวล้านพูดต่อ “งั้นเพิ่มเป็นสามเท่าเลย”
อาหนิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินราคาที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ก็ไม่ได้พูดอะไร ยังไงก็ไม่ใช่เงินเธอจ่ายอยู่แล้ว
สุดท้ายหัวหน้าชาวประมงก็ยอมตกลง สั่งให้ลูกน้องขนของขึ้นเรือ ส่วนตัวเองก็ไปเซ่นไหว้เจ้าแม่ทับทิม เพื่อขอพรให้คุ้มครอง
ลู่กุยไม่เกรงใจ ดึงอู๋เสียเดินไปหาหัวหน้าชาวประมง
“มานี่ ๆ อู๋เสีย พวกเราไปไหว้เจ้าด้วยกัน ขอให้การเดินทางครั้งนี้ราบรื่น”
อู๋เสียคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ทำตามไปไหว้ด้วย
เสร็จแล้ว เรือก็ออกเดินทาง
ลู่กุยยืนอยู่หัวเรือ อารมณ์ดีสุด ๆ มองทะเลกว้างใหญ่ไพศาล
อู๋เสียยืนมองตามเขา “วิวสวยดีนะ”
“ใช่ ๆ สวยจริง ๆ”
ลู่กุยใช้โทรศัพท์ถ่ายรูปวิวสวย ๆ ไว้
เก็บโทรศัพท์เข้าอกอย่างพอใจ หันหลังกลับ ก้าวเท้าลื่น‘ผลัวะ’ เสียงหนึ่ง คุกเข่าลงกับพื้นทั้งสองข้าง
“เฮ้ย! หนุ่มลู่ นี่จะทำไม? ทั้งที่ไม่ใช่ตรุษจีนไม่ใช่เทศกาลอะไร ฉันไม่มีเงินให้นะเว้ย”
จางหัวล้านกระโดดหลบไปอีกทางหนึ่ง
อู๋เสียรีบคว้าแขนเขาลากขึ้นมา ถามอย่างเป็นห่วง “เป็นอะไรรึเปล่า?”
“อู๊ย ยังไหว ๆ” ลู่กุยทำหน้ายุ่ง ก้มลงนวดเข่าของตัวเอง
จางหัวล้านแซว “หนุ่มลู่ เดินเฉย ๆ ยังจะหกล้มได้ กล้ามเนื้อขามีปัญหาหรือเปล่า? ฉันเชี่ยวชาญเรื่องนี้โดยเฉพาะนะ ให้ฉันตรวจให้หน่อยไหม?”
“ไม่ต้องหรอกอาจารย์จาง ขาฉันไม่มีปัญหาอะไร” ลู่กุยเงยหน้ามองฟ้า หน้าตาเจ้าชะตากรรมพูดว่า
“ไม่รู้ว่าพวกคุณเคยได้ยินคำว่าหกล้มหน้าคว่ำโดยไม่มีอะไรขวางไหม ฉันดวงซวยมาแต่กำเนิด มักจะเจอเรื่องไม่คาดฝันอยู่บ่อย ๆ”
“เฮ้อ คนเก่งมักถูกฟ้าอิจฉา เอาเถอะ ฉันง่วงแล้วนะ”
ลู่กุยพูดจบก็เดินกะเผลก ๆ กลับเข้าไปในห้องโดยสาร อู๋เสียเห็นอย่างนั้นก็ไม่อยากอยู่กับจางหัวล้านตามลำพัง เลยเดินตามเข้าไปด้วย
ยังไงเรื่องจับมือเขาไม่ยอมปล่อยนั่น เขายังจำได้อยู่เลย
เหลือเพียงจางหัวล้านยืนนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าไม่อาจคาดเดา สายตามองแผ่นหลังของทั้งสองอย่างเย็นชา
ในใจมีเพียงหนึ่งความสงสัย ลู่กุยเป็นใครกันแน่
ตอนที่ลู่กุยตื่นขึ้นมา ถูกอู๋เสียเขย่าตัว ยังมึน ๆ งง ๆ ลืมตาขึ้นมา “เกิดอะไรขึ้น?”
อู๋เสียดึงเขาลุกขึ้นทันที “อย่านอนเลย พายุใหญ่กำลังจะมาแล้ว!”
“หะ?” ลู่กุยสมองปลอดโปร่งทันที “จริงเหรอ? ฉันยังไม่เคยเห็นพายุใหญ่หน้าตาเป็นยังไงเลยนะ!”
“ตื่นเต้นอะไรกันนักหนาวะ” อู๋เสียหมดคำพูด
ลู่กุยลุกขึ้นดึงเขาออกไปนอกห้องโดยสาร เห็นแต่ไกล ๆ ท้องฟ้ากลายเป็นสีดำมืดอย่างน่าประหลาด
“มืดจังเลยนะ”
“จะไม่มืดได้ยังไงล่ะ” อู๋เสียกุมขมับ หันไปถามจางหัวล้านที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “แล้วทำยังไงดี?”
จางหัวล้านสีหน้าทุกข์ใจพูดว่า “เฮ้อ คงไม่มีทางเลือก ต้องหาที่หลบลมให้ได้แล้วล่ะ สุดความสามารถละกัน”
อู๋เสียพยักหน้า คงต้องทำแบบนั้น
มองดูพวกกะลาสีที่กำลังจัดเก็บของให้แน่นหนา อู๋เสียก็ถอดรองเท้า
“ฉันไปช่วยด้วยคน”
ลู่กุยมองจางหัวล้านที่หน้านิ่วคิ้วขมวด อยากจะขุดหัวเราะออกมา ให้ความรู้สึกเหมือนได้ดูคนรู้จักแสดงละครอยู่ดี
ระบบในหัวของเขาขำแทบจะกลิ้งไปแล้ว 【โฮสต์ ฉันอัดวิดีโอไว้หมดแล้ว เดี๋ยวไว้ค่อยดูเรื่อย ๆ เอง】
【ทำได้ดีมาก ไอ้ระบบ!】
จางหัวล้านรู้สึกได้อย่างไว้ว่าลู่กุยมองเขามาอย่างพิกล ๆ
ก็เลยเริ่มระวังตัวไว้เป็นพิเศษ
ทะเลเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทในพริบตา คลื่นซัดสูง อู๋เสียกับพวกโดนน้ำทะเลสาดเปียกโชก ต้องเกาะห่วงเหล็กข้างเรือเอาไว้
ตามเรือโคลงเคลงขึ้นลงไปกับคลื่นลูกแล้วลูกเล่า
“วู้ ๆ สนุกจัง!”
ลู่กุยตื่นเต้นจนตาหยี
อู๋เสียเห็นท่าทางมีความสุขของเขา ก็ถูกกลุ้มไปด้วยจนมุมปากยกขึ้น
พอหลบพายุได้ เรือก็สงบลง
อู๋เสียดึงลู่กุยเข้าไปในห้องโดยสาร หยิบชุดดำน้ำกันน้ำออกมาสองชุด
“เปลี่ยนเป็นชุดนี้เถอะ”
ลู่กุยรับมาหนึ่งชุด ยืนนิ่งไม่ขยับ
อู๋เสียไม่เข้าใจ ”ทำไมไม่เปลี่ยนล่ะ? ไม่หนาวเหรอ?”
“หันไปก่อนสิ ฉันไม่ชอบให้คนอื่นมองตอนฉันเปลี่ยนเสื้อผ้า”
อู๋เสียขำ หันหลังให้ “ได้ ๆ ๆ ฉันไม่มอง รีบเปลี่ยนเถอะ”
พอลู่กุยเปลี่ยนเสร็จ อู๋เสียก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเปียก ๆ ของตัวเองออก แล้วหยิบช็อกโกแลตกับเนื้อวัวบนโต๊ะยื่นให้เขา ส่วนตัวเองก็กินพอประทัง
พักได้ไม่นาน ข้างนอกก็มีเสียงหัวหน้าชาวประมงตะโกนลั่น “เร็ว ๆ เข้า พายุใหญ่ตามมาทันแล้ว!”
อู๋เสียรีบวิ่งออกไปทันที ลู่กุยตามไปติด ๆ
หัวหน้าชาวประมงเห็นพวกเขาออกมา ก็รีบตะโกนเสียงดัง “พวกคุณออกมาทำไม?! รีบเข้าไปข้างในสิ!”
“นั่นอะไรน่ะ?!”
อู๋เสียหรี่ตามองดูเงาดำ ๆ ที่ลอยอยู่บนทะเลไม่ไกลนัก
“เป็น...เป็นเรือผี!! ทุกคนก้มหัวลง! อย่ามอง!”
หัวหน้าชาวประมงกลัวจนตัวสั่น อยากจะก้มหัวลงไปในดินจนสุดความสามารถ
ลู่กุยก้มหัวตาม แต่แววตายังกลอกไปมา
ตื่นเต้นจังเลย ตื่นเต้นจังเลย เขาก็กำลังจะได้ออกผจญภัยกับเขาบ้างแล้วสินะ
คนเราก็เป็นแบบนี้แหละ ยิ่งห้ามเท่าไหร่ ยิ่งอยากทำ
ลู่กุยค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ตั้งใจจะดูว่าเรือผีหน้าตาเป็นยังไง แต่จู่ ๆ ก็มีคนมายืนขวางหน้าเขาจนมิดชิด
จางหัวล้านจ้องเขาด้วยสายตาจับจ้อง ลู่กุยหัวเราะแหะ ๆ ในใจอดบ่นไม่ได้
【ไอ้ระบบ เขาทำตัวหลุดคาแรกเตอร์แล้วนะ หน้าตาแบบนี้นี่ไม่แกล้งทำเป็นแล้วจริง ๆ จ้องฉันแบบไร้อารมณ์เลย】