“โครม!”
ประตูรั้วถูกถีบเปิดอย่างแรงด้วยรองเท้าทหารบูตคู่ใหญ่ จากนั้นกระสอบป่านหนักอึ้งสองใบก็ถูกโยนลงบนพื้นดินแข็งในลานบ้าน ฝุ่นฟุ้งกระจายขึ้นมาเป็นกลุ่ม
ฮั่วถิงเยวียนก้าวฉับ ๆ เข้ามา ในมือยังหิ้วหนังสือพิมพ์เก่าสองมัดที่มัดแน่นด้วยเชือกฟาง กับตาข่ายใส่หมั่นโถวแห้งแข็งอีกหนึ่งถุง
หน้าผากของเขาไม่มีแม้แต่หยดเหงื่อ กระสอบถ่านหินสองใบนั้นหนักใบละ 50 กิโลกรัม แต่พออยู่ในมือเขากลับเบาราวกับก้อนปุยฝ้าย
“เอาถ่านหินมาแล้ว จะวางไว้ตรงไหน?”
เสียงของฮั่วถิงเยวียนดังลั่น แหบพร่าราวกับเพิ่งตะโกนอยู่ในลานฝึกทหาร ทำให้ซานหนิวที่กำลังถอนหญ้าแห้งในลานหดคอ
กู่อวี่กำลังใช้ผ้าขี้ริ้วเช็ดฝุ่นที่เกาะอยู่บนหน้าต่าง พอได้ยินก็หันกลับมามองแวบหนึ่ง
“กองไว้ตรงโคนกำแพง อย่าลืมเอาผ้ากันฝนคลุมด้วย”
กู่อวี่ชี้ไปยังมุมหลบลมใต้ขอบหน้าต่าง น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังสั่งคนงาน
ฮั่วถิงเยวียนขมวดคิ้ว ผู้หญิงคนนี้ใช้คนคล่องมือจริง ๆ
แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะก่อนหน้านี้เพิ่งยื่นทั้งเงินและคูปองให้เธอไป ตอนนี้ก็เหลือแค่ต้องลงแรงทำงานเท่านั้น
เขายกกระสอบใบหนึ่งขึ้นด้วยมือข้างเดียว กล้ามเนื้อบนแขนปูดขึ้นทันทีจนแขนเสื้อเครื่องแบบทหารเนื้อหนาตึงแน่น มัดกล้ามเป็นลอนแข็งแกร่งราวกับสลักจากหินแกรนิต