“ลูกทหารที่ย้ายทะเบียนบ้านมาจากชนบท อ่านหนังสือยังไม่กี่ตัวด้วยซ้ำ มีสิทธิ์อะไรมาแข่งขันเป็นหัวหน้าห้องใหญ่ประจำโรงเรียน?”
บนสนามดินเก่าโทรมของโรงเรียนลูกทหาร อู๋จินเฟิ่ง หัวหน้าฝ่ายปกครอง ยกโทรโข่งเหล็กที่สีถลอกขึ้นมา น้ำเสียงเสียดแทงและถากถาง
เบื้องล่างมีนักเรียนและผู้ปกครองยืนอยู่หลายร้อยคน อากาศรอบตัวราวกับแข็งค้างเพราะคำพูดนั้น
ภรรยาทหารหลายคนในเขตบ้านพัก ซึ่งปกติชอบประจบคนสูงศักดิ์และเหยียบย่ำคนต่ำต้อย ต่างพากันจับกลุ่มปิดปากหัวเราะคิกคัก
อู๋จินเฟิ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของหลินเสวี่ยจากคณะศิลปะการแสดงทหาร วันนี้เห็นได้ชัดว่าตั้งใจมาแก้แค้นแทนหลินเสวี่ย ด้วยการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตระกูลฮั่วให้จมดินต่อหน้าทุกคน
กู่อวี่จูงมือเอ้อร์เป่ายืนอยู่ริมสนาม ดวงตาดอกท้อคู่งามเย็นเยียบราวผิวน้ำในทะเลสาบที่จับตัวเป็นน้ำแข็ง
วันนี้เอ้อร์เป่าสวมชุดทหารเก่าที่กู่อวี่ลงมือแก้ให้พอดีตัว เสื้อผ้าซักจนสีซีด แต่รีดเรียบกริบ
เอ้อร์เป่ายืดอกน้อย ๆ บนสันจมูกมีแว่นกรอบดำที่ไม่รู้ไปเก็บมาจากไหนในสถานีรับซื้อของเก่า ทั้งที่ไม่มีเลนส์ ดูแล้วราวกับผู้ใหญ่ตัวจิ๋ว
“แม่ ยายปีศาจแก่คนนั้นด่าว่าพวกเราเป็นคนชนบท” เอ้อร์เป่าดันกรอบแว่นขึ้น น้ำเสียงสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด
“แล้วกลัวไหม?” กู่อวี่ก้มมองลูกชายคนรองผู้มีพรสวรรค์จำสิ่งต่าง ๆ ได้แม่นยำเพียงแค่เห็นครั้งเดียว
“ไม่กลัวครับ แม่เคยบอกว่า ถ้าเจอคนไม่มีเหตุผล เราก็ใช้กฎสั่งสอนให้รู้จักวางตัว” มุมปากของเอ้อร์เป่ายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ไม่เข้ากับเด็กวัย 4 ขวบเลยแม้แต่น้อย
อู๋จินเฟิ่งยืนอยู่บนเวที ยิ่งพูดยิ่งได้ใจ น้ำลายกระเด็นไปทั่ว
“โรงเรียนลูกทหารของเราคือแหล่งบ่มเพาะนายทหาร ตำแหน่งหัวหน้าห้องใหญ่นี้ต้องให้เด็กในเมืองที่มีชาติกำเนิดดีและเรียนเก่งเท่านั้นถึงจะเหมาะสม!”
“ส่วนพวกคนบ้านนอกที่เพิ่งขุดขึ้นมาจากดินเหลือง ก็อยู่ในห้องเด็กหัวแข็งที่แย่ที่สุดนั่นให้ดี อย่าออกมาเสนอหน้าให้ขายขี้หน้า!”