ผู้ที่มาถึงก็คือจ้าวกัง เพื่อนสนิทของฮั่วถิงเยวียน และยังเป็นรองผู้บังคับกองร้อยนี้ด้วย
ฉายาของเขาคือ “จ้าวปืนใหญ่”
เพราะเสียงดัง นิสัยใจร้อน แถมเวลารบยังชอบแบกปืนครกบุกเข้าไป จึงได้ฉายานี้มา
จ้าวกังกับฮั่วถิงเยวียนเป็นสหายร่วมรบกันมานาน มีมิตรภาพแน่นแฟ้นถึงขั้นยอมเสี่ยงชีวิตให้กัน
เพียงแต่ช่วงก่อนหน้านี้เขากลับบ้านเกิดไปเยี่ยมญาติ เพิ่งกลับมาเมื่อเช้านี้เอง
พอเข้ามาในเขตบ้านพัก ก็ได้ยินว่าฮั่วถิงเยวียนพาภรรยาคนสวยกลับมาด้วย แถมยังมีเด็กอีกหกคน และตอนนี้กำลังถูกหัวหน้าฝ่ายจอมเห็นแก่ผลประโยชน์ของโรงเรียนหาเรื่องอยู่
แบบนี้จะยอมได้ยังไง?
จ้าวปืนใหญ่โยนสัมภาระลงในห้องพัก แล้วไปกวาดซื้อของที่สหกรณ์มารอบหนึ่ง ก่อนจะหิ้วของตรงมาที่นี่
“เหล่าฮั่ว! นายไม่เห็นฉันเป็นเพื่อนเลยนะ!”
จ้าวกังก้าวฉับ ๆ เข้ามา ก่อนจะวางถุงตาข่ายสองใบลงบนโต๊ะเสียงดังปึง
“มีภรรยากับลูกแล้วก็ไม่บอกกันสักคำ กลัวฉันกินจนนายหมดตัวหรือไง?”
แม้เขาจะพูดกับฮั่วถิงเยวียน แต่ดวงตากลมโตดุจระฆังคู่นั้นกลับจ้องเขม็งไปยังอู๋จินเฟิ่งที่หดตัวอยู่ตรงมุมห้อง
“ยัยเท้าใหญ่จินเฟิ่ง เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ?”
“บอกว่าเด็กพวกนี้เป็นลูกไม่มีพ่อแม่หรือ?”
“บอกว่าพวกเขาโกงหรือ?”
“ฉันว่าในหัวแกคงมีแต่แป้งเปียกสินะ หรือไม่ก็เอาลูกตาคู่นั้นออกมาล้างสักหน่อยดีไหม?”