หลินจิ่นนี่แหละคือที่พึ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเวินลิ่งอี๋!
หัวใจของเวินลิ่งอี๋อบอุ่นขึ้นมา ทั้งยังเกิดความภาคภูมิใจขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
ลูกสาวคนเก่งของเธอเก่งจริง ๆ!
มีลูกสาวเก่งขนาดนี้ เธอช่างโชคดีเหลือเกิน!
เวินลิ่งอี๋ลูบเส้นผมยาวของหลินจิ่นเบา ๆ แววตาเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ «จิ่นจิ่น แม่รู้ว่าลูกเก่ง แต่แม่จะเอาแต่พึ่งลูกไปทุกเรื่องไม่ได้ แม่ต้องยืนหยัดด้วยตัวเองให้ได้ก่อน»
«เมื่อก่อนแม่อ่อนแอเกินไป ถึงได้ถูกคนพวกนั้นรังแก แต่ต่อไปจะไม่เป็นแบบนั้นแล้ว!»
«เวินลิ่งอี๋คนนี้ในตอนนี้คือเวิน·หนิวหู่ลู่·ลิ่งอี๋ ต่อไปถ้าใครไม่มารังแกฉัน ฉันก็ไม่รังแกเขา แต่ถ้าใครมารังแกฉัน ฉันเอาคืนแน่ ทุกเรื่องต้องคิดบัญชีให้ชัด!»
คำประกาศของเธอทำให้หลินจิ่นหัวเราะจนหยุดไม่ได้
หัวเราะจนเอนล้มเข้าไปในอ้อมแขนของเวินลิ่งอี๋
เวินลิ่งอี๋หน้าเจื่อน «จิ่นจิ่น ลูกหัวเราะเยาะแม่เหรอ?»
«เปล่าค่ะ!» หลินจิ่นรีบเก็บสีหน้าแล้วตอบอย่างจริงจัง «หนูดีใจต่างหาก»
«แม่มีความคิดดีมาก น่าจะทำแบบนี้ตั้งนานแล้ว!»
เมื่อได้รับคำยอมรับจากลูกสาว เวินลิ่งอี๋ก็กำหมัดแน่นแล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น «อื้ม แม่จะทำให้ได้!»
พูดจบ เธอก็หันไปมองคลิปในแท็บเล็ตที่เฉินอิ่งกับคนอื่น ๆ ถูกตบ พลางฮึดฮัดพูดว่า «สมน้ำหน้า»
หลังจัดการเตรียมตัวกันเล็กน้อย แม่ลูกทั้งสองก็ออกจากบ้านพร้อมกัน
กู้เจ๋อขับรถมุ่งหน้าไปทางใต้
เมื่อเห็นว่ารถแล่นห่างจากย่านการค้าไปเรื่อย ๆ จนแทบจะถึงชานเมือง เวินลิ่งอี๋ก็อดถามไม่ได้ «จิ่นจิ่น เราจะไปไหนกัน?»