สามพี่น้องตระกูลซูเสียเปรียบ แถมยังถูกบอดี้การ์ดซ้อมต่อหน้าสามีของน้องสาว แบบนี้จะทนได้อย่างไร
เสียงโวยวายเรียกตำรวจที่เข้าเวรมาถึง
“เกิดอะไรขึ้น พวกคุณส่งเสียงเอะอะอะไรกันที่นี่?”
ซูซือหยวนกุมใบหน้าที่บวมช้ำ กัดฟันพูดด้วยความเคียดแค้นว่า “เขาทำร้ายพวกเรา พวกเราต้องการให้จับเขา ไม่ยอมไกล่เกลี่ย!”
ตำรวจมองสามพี่น้องที่ถูกซ้อมก่อน จากนั้นจึงหันไปมองกู้เจิง
“คุณลงมือทำร้ายพวกเขาหรือ?”
กู้เจิงยอมรับอย่างไม่ปิดบัง “ใช่ เพราะพวกเขาสมควรโดนแล้ว”
ซูซือเย่รีบโวยวายขึ้นมา “คุณตำรวจ ได้ยินแล้วใช่ไหม เขายอมรับเองเลย!”
ตำรวจเห็นดังนั้นจึงพูดทันที “พวกคุณเข้ามาก่อน แล้วค่อยจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย”
ซูเนี่ยนเวยที่เพิ่งได้รับการประกันตัวออกมาเกิดร้อนใจ “ฉันไม่เข้าไป ฉันจะกลับบ้าน!”
ตอนนี้เธอเกลียดที่นี่เข้ากระดูกดำ
ไม่อยากอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว
จู้เส้าฉีก็ไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นี่เช่นกัน “เรื่องทะเลาะวิวาทไม่เกี่ยวกับฉันและเวยเวย เวยเวยลำบากมาหลายวันแล้ว ฉันจะพาเธอกลับไปพักผ่อนก่อน”
ซูซือหยวนคิดแล้วก็เห็นด้วย แต่ถ้าไม่ลงโทษกู้เจิง เขาก็กล้ำกลืนความโกรธนี้ไม่ลง จึงพยักหน้าทันที “เส้าฉี เวยเวย พวกคุณกลับบ้านไปก่อน เรื่องที่เหลือพวกเราจัดการเอง”
ซูเนี่ยนเวยขานรับ ก่อนรีบกลับไปขึ้นรถอย่างอดใจไม่ไหว
พอจู้เส้าฉีขึ้นรถตามมา เธอก็เร่งอย่างร้อนรน “รีบขับสิ ฉันจะกลับบ้าน!”
จู้เส้าฉีปรายตามองเธออย่างเย็นชา ไม่พูดอะไรสักคำ แล้วสตาร์ตรถออกไป
หลังจากทั้งสองคนจากไป กู้เจิงกับคนอื่น ๆ ก็ถูกพาตัวไปสถานีตำรวจ