ชั่วขณะนั้น ในหัวของเธอมีแต่ความคิดว่า ขอแค่ได้เจอโจวเจ๋อเยี่ยน ขอแค่ได้เล่าเรื่องทุกอย่างในความฝันให้เขาฟัง ขอแค่ทำให้เขารู้ว่าเธอต่างหากคือหญิงแท้ที่เขาถูกลิขิตให้พบ ทุกอย่างก็จะดีเอง
“เจ๋อเยี่ยน! จอดรถ! ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย!”
ซ่งเฉียนเยว่ตะโกนลั่น ก่อนจะพุ่งออกไปกลางถนนโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น หวังจะขวางรถเอาไว้
ตอนนั้นโจวเจ๋อเยี่ยนกำลังจมอยู่กับอารมณ์ของตัวเอง จึงใจลอยไปชั่วขณะ
พอได้สติขึ้นมา เขาก็เห็นผู้หญิงผมยาวในชุดกระโปรงสีขาวปรากฏขึ้นกลางเลนด้านหน้าอย่างกะทันหัน ราวกับเงาผี รูม่านตาของเขาหดตัวลงทันที
เขาหักพวงมาลัยอย่างแรงโดยสัญชาตญาณ
จังหวะนั้นมีรถบรรทุกแล่นผ่านมาพอดี เสียงดังสนั่นหวั่นไหว...
ซ่งเฉียนเยว่กระแทกพื้นอย่างแรง ก่อนจะกลิ้งไปหลายตลบ
ความเจ็บปวดแล่นเข้าจู่โจมในพริบตา จนเธอแทบหมดสติ
เธอกุมท้อง ขดตัวอยู่บนพื้นด้วยความทรมาน ใบหน้าซีดเผือด
หัวเข่าถูกพื้นถนนหยาบ ๆ ครูดจนหนังและเนื้อถลอกไปเป็นแถบ เลือดกองใหญ่ค่อย ๆ ซึมออกมาจากใต้กระโปรงสีขาวสะอาดตา ชวนให้เห็นแล้วใจหาย
ที่เกิดเหตุชุลมุนขึ้นทันที ไม่นานก็มีคนเดินผ่านไปมาจำนวนมากเข้ามามุงดู
เมื่อโจวเจ๋อเยี่ยนฟื้นขึ้นมา ก็เป็นวันถัดไปแล้ว
เขาพยายามลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือสีขาวจ้าจนแสบตา
เขานอนปรับตัวอยู่นานกว่าจะค่อย ๆ ได้สติ และรู้ว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาล
เขาขยับนิ้วมือ แล้วลองยกขาขึ้นเพื่อเปลี่ยนท่านอนให้สบายกว่าเดิม ทว่าวินาทีถัดมา แววหวาดกลัวก็วาบผ่านดวงตา
ขยับไม่ได้!
ทำไมขาของเขาถึงไม่มีความรู้สึกเลย เหมือนไม่ใช่ขาของตัวเองอย่างนั้น!