ยุนเวยกินมื้อเช้าเสร็จก็เดินเอื่อย ๆ กลับห้อง แล้วเลือกเสื้อผ้าสำหรับออกไปข้างนอกในห้องแต่งตัวขนาดใหญ่
ส่วนเสิ่นหวยชวนถูกยุนหานว่าที่พ่อตาเรียกเข้าห้องหนังสือ ไปคุยกันแบบลูกผู้ชายด้วยกันสักรอบ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ยุนเวยเปลี่ยนเป็นกระโปรงชุดสวย ถือกระเป๋าใบเล็กเดินลงมาชั้นล่าง
เธอเลือกชุดเดรสทีเบรกสไตล์ฝรั่งเศสสีน้ำเงินอิริส
ดีไซน์ของกระโปรงเผยให้เห็นไหปลาร้าเรียวสวยและผิวขาวนวลเพียงเล็กน้อยได้พอเหมาะพอดี ชายกระโปรงพลิ้วไหวเบา ๆ ตามจังหวะก้าวเดิน ดูสง่างามและมีชีวิตชีวา
เธอปล่อยผมยาวสยายอย่างสบาย ๆ ปลายผมเป็นลอนตามธรรมชาติ แต่งหน้าบาง ๆ อย่างประณีต ทั้งตัวดูราวกับสาวน้อยที่เดินออกมาจากภาพวาดสีน้ำมันของฝรั่งเศส สดใสและโรแมนติก
เสิ่นหวยชวนคุยเสร็จนานแล้วและกำลังรออยู่ในห้องรับแขก ตอนที่เห็นยุนเวยในโฉมใหม่หมดจด แววตาของเขาก็ฉายประกายตะลึงในความงาม
เขาเดินไปตรงหน้าเธอ จูงมือเธออย่างเป็นธรรมชาติที่สุด มุมปากยกขึ้นจนกดไว้ไม่อยู่
“พร้อมหรือยัง คู่หมั้นของผม” เขาถามเสียงต่ำ จงใจเน้นเสียงตรงคำว่าคู่หมั้น
“คุณเสิ่นของฉัน” ยุนเวยบีบมือเขาตอบ พลางกะพริบตาอย่างซุกซน “แผนของวันนี้คุณจัดการเรียบร้อยหมดแล้วใช่ไหมคะ”
“แน่นอน” เสิ่นหวยชวนยิ้มอย่างมั่นใจ
เมื่อคืนหลังจากแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป นอกจากหาข้อมูลเรื่องวันแต่งงานแล้ว เขายังใช้เวลาเต็ม ๆ หนึ่งชั่วโมงค้นสูตรเดตของคู่รักบนอินเทอร์เน็ตด้วย