ยุนเวยโน้มเข้าไปจูบริมฝีปากเขาตรง ๆ สัมผัสนุ่มนวลและอบอุ่น ราวกับกลีบดอกไม้ร่วงหล่นลงบนผิวน้ำ ก่อนจะแผ่ระลอกคลื่นสั่นไหวออกไปเป็นวง
เซียวจิ่งเหิงเบิกตากว้างขึ้นมาทันที เขา... เขาถูกเวยเวยจูบอย่างนั้นหรือ?!
สัมผัสแรกแผ่วเบาจนแทบไร้เสียง ราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ แค่ลองแตะแล้วก็ผละออก
เธอสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าร่างของชายหนุ่มตรงหน้าร้อนผ่าวและแข็งทื่อขึ้นในชั่วขณะนั้น รวมถึงลมหายใจของเขาที่จู่ ๆ ก็หนักหน่วงและไม่เป็นจังหวะ
“ท่านอ๋อง...” เธอพ่นเสียงลมหายใจแผ่วหวานอยู่ข้างริมฝีปากเขา ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ แฝงรอยยิ้มและความเจ้าเล่ห์
“หอมขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ” เธอแอบคิดในใจ ปลายนิ้วเกี่ยวสาบเสื้อเขาเบา ๆ ทำท่าจะถอยออกมา
เซียวจิ่งเหิงครางเสียงต่ำ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างแรง ก่อนจะพลิกสถานการณ์เป็นฝ่ายรุกทันที
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย มือเลื่อนไปโอบเอวบางของยุนเวยที่ดูราวกับมือเดียวก็รวบได้ เขาดึงเธอเข้ามาแนบอกโดยไม่รู้ตัว ขยับเข้าใกล้ริมฝีปากของเธอ ไอร้อนพลุ่งพล่านอยู่ระหว่างทั้งสอง
ยุนเวยถูกท่าทีแข็งกร้าวที่จู่ ๆ ก็โถมเข้ามาของเขาทำเอาตั้งตัวไม่ทัน ขนตาสั่นไหว สัญชาตญาณทำให้เธออยากถอยหลัง ทว่ามือที่รัดเอวเธอไว้ราวกับปลอกเหล็กกลับทำให้ขยับไม่ได้