เจียงเชอมองแผ่นหลังของเสิ่นหวยชวนที่หายลับไปตรงประตูห้องส่วนตัว เขาลูบคางเกลี้ยงเกลาของตัวเอง พลางถอนหายใจอย่างรู้สึกอัดอั้นใจ
“จุ๊ ๆ แผ่นหลังนี่ ยิ่งมองก็ยิ่งคุ้นตาจริง ๆ……” เขาส่ายหน้าไปมา น้ำเสียงเจือแววหยอกล้อ “นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ? ตั้งแต่พี่เสิ่นแต่งงาน ทุกครั้งก็วิ่งหนีเร็วกว่าคนอื่นตลอด”
พูดจบ เขาก็หันไปหาโจวจื่ออั๋งที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วชี้เป้าไปที่อีกฝ่าย “พูดมา นายเป็นคนเรียกเขามาใช่ไหม?”
โจวจื่ออั๋งวางแก้วลง กางมือทั้งสองข้างอย่างไร้เดียงสา “อะไรเรียกมา? ผมก็แค่ทำหน้าที่เพื่อน ส่งที่อยู่กับเวลานัดพบวันนี้ให้พี่เสิ่นไปโดยไม่ได้ตั้งใจเท่านั้นเอง จะมาหรือไม่มาก็แล้วแต่เขาสมัครใจ”
คำแก้ตัวที่ยิ่งปกปิดก็ยิ่งชัดเจนของเขา เรียกเสียงโห่แซวจากคนรอบข้างได้ทั้งวง
ใคร ๆ ก็รู้ว่า ด้วยนิสัยของเสิ่นหวยชวนที่อยากเอายุนเวยผูกไว้กับเอวกางเกงตัวเองขนาดนั้น ถ้าไม่ใช่โจวจื่ออั๋งสายลับคอยส่งข่าวให้ วันนี้เขาไม่มีทางโผล่มาที่นี่แน่นอน
พอเสิ่นหวยชวนจากไป บรรยากาศก็กลับมาคึกคักทันที
เมื่อครู่ตอนที่เสิ่นหวยชวนกับกู้จิ่นผลัดกันพูดโต้ตอบ แม้ภายนอกทุกคนจะนั่งตัวตรงแน่ว เงียบกริบไม่กล้าส่งเสียง แต่ใต้โต๊ะกลับมีหน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบกันเป็นแถว
ข้อความในกลุ่มย่อยแต่ละกลุ่มไหลพรั่งพรูอย่างรวดเร็ว นิ้วแทบจะพิมพ์จนเกิดประกายไฟแล้ว
【เชี่ย! เชี่ย! เชี่ย! ละครเด็ดแห่งปีเลย! ตัวจริงลงสนามฟาดคู่แข่งด้วยตัวเองแล้ว!】