ซูหลินหลางยังคงจดจำความเจ็บปวดราวกับหัวใจถูกกรีดด้วยมีด ตอนที่ลูกป่วยในความฝันได้อย่างชัดเจน
เด็กน้อยขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเธอ ใบหน้าเล็กแดงก่ำเพราะไข้ เขามองเธอด้วยดวงตากลมโตที่ขาวดำแยกชัดอย่างอ่อนแรง แล้วถามว่า “เสด็จแม่ เสด็จพ่อ...ทำไมเสด็จพ่อไม่มาเยี่ยมลูกเลยพ่ะย่ะค่ะ?”
เธอไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร
เธอทำได้เพียงกอดเขาไว้ แล้วปลอบเขาด้วยคำโกหกซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เสด็จพ่อกำลังยุ่งกับราชกิจ รอเสด็จพ่อจัดการธุระเสร็จแล้วก็จะกลับมาเยี่ยมหยานเจ๋อเอง”
แต่ในใจเธอรู้ดีว่าเขาจะไม่กลับมา
เพราะตอนนี้เขากำลังอยู่ในตำหนักของสนมคนโปรดอีกคน คอยอยู่เป็นเพื่อนหญิงงามที่น้อยใจเพราะหึงหวงตลอดทั้งคืน จนหลงระเริงลืมเวลา
แต่เรื่องที่แปลกก็คือ คู่หมั้นของเซียวจิ้นเย่ในความฝัน แม้จะมีชาติกำเนิดสูงส่งเช่นเดียวกัน แต่กลับหน้าตาไม่เหมือนยุนเวย
หลังจากฝันร้ายอันพิลึกพิลั่นนี้ ซูหลินหลางก็นอนไม่หลับอีกเลย
เธอลืมตาโพลง นั่งอยู่อย่างนั้นจนฟ้าสาง กระทั่งได้ยินเสียงเอะอะดังแว่วมาจากนอกหน้าต่าง เธอจึงนึกขึ้นได้อย่างเลือนรางว่าวันนี้เป็นวันแต่งงานของน้องชาย
เธอเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วไปรออยู่หน้าลานเรือนของยุนเวย
ไม่นานนัก เธอก็เห็นชายหนุ่มในชุดมงคลสีแดงสดเดินมาทางนี้ด้วยใบหน้าเบิกบาน รอยยิ้มที่เก็บซ่อนไว้ไม่อยู่แต่งแต้มอยู่ทั่วคิ้วและหางตา