นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยอวี้ชิงได้พบคู่หมั้นที่ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน
สวยมาก
นี่คือความคิดแรกที่ผุดขึ้นในหัวของเขา
เธอราวกับเดินออกมาจากม่านหมอกฝนพร่าเลือนที่สุดของเจียงหนาน คิ้วดุจขุนเขาไกลที่แต้มสีคราม ผิวเนียนผ่องราวหยกเนื้อดี ริมฝีปากแดงชาดโดยไม่ต้องแต่งแต้ม ชุดกระโปรงผ้าโปร่งสีฟ้าน้ำทะเลยังขับเน้นรูปร่างบอบบางอรชรของเธอได้อย่างพอเหมาะพอดี
ขณะที่เขากำลังมองเธออย่างเหม่อลอย เธอก็เงยหน้าขึ้นมองมาทางเขาพอดี ดวงตาฉายแววอยากรู้อยากเห็นอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะส่งยิ้มเขินอายเล็กน้อยให้เขา
คำพูดที่จวนจะหลุดจากปากของเขาจึงติดอยู่ตรงนั้นทันที
“หลานชาย ชานี่มีปัญหาอะไรหรือเปล่า” เสียงที่แฝงความห่วงใยเล็กน้อยดึงเซี่ยอวี้ชิงกลับมาจากภวังค์ชั่วครู่
เซี่ยอวี้ชิงได้สติ สายตาละจากแผ่นหลังของยุนเวยที่เดินลับไปไกลแล้ว
เขายกถ้วยชาตรงหน้าขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อน ก่อนจะส่ายหน้า
“ไม่มีครับ ชาอร่อยดี”
คุณพ่อยุนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงจิบชาของตนอย่างสบายอารมณ์
เขาเห็นฉากที่เซี่ยอวี้ชิงมองลูกสาวของตนจนเหม่อลอยเมื่อครู่ และในใจก็ยินดีไม่น้อย
เขารู้สภาพร่างกายของตัวเองดี คงฝืนต่อไปได้อีกไม่นานแล้ว สิ่งเดียวที่ยังห่วงในโลกนี้ก็คือลูกสาว