“หลักฐานหรือ?” หลีเสวียนหัวเราะเย็นชา ก่อนจะค่อย ๆ หยิบม้วนเอกสารออกมาจากอกเสื้อ
“นี่คือรายงานลับของสำนักเชินจี บนนั้นบันทึกไว้อย่างชัดเจนว่าเจ้าไปติดต่อกับตลาดมืดในยุทธภพเมื่อใด จ่ายเงินมัดจำไปเท่าไร ตั้งค่าหัวไว้เท่าไร และคนที่รับงานนี้เป็นนักโทษหลบหนีที่ทางการออกหมายจับไว้กี่คน”
ทุกครั้งที่หลีเสวียนพูด สีหน้าของเมิ่งอวิ้นเจิงก็ซีดลงไปอีกระดับ
เหล่าศิษย์และบ่าวรับใช้ของตำหนักหมื่นดาบที่อยู่รอบ ๆ ต่างตกตะลึงสุดขีดเมื่อได้ยินคำพูดของหลีเสวียน!
พวกเขาต่างสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ สายตาที่มองเมิ่งอวิ้นเจิงเปลี่ยนจากความรู้สึกแปลก ๆ ในตอนแรก กลายเป็นความหวาดกลัวและดูแคลนอย่างเปิดเผย
ใครจะคิดว่าคุณชายผู้สง่างามและมีน้ำใจต่อผู้อื่นในยามปกติ จะทำเรื่องชั่วช้าถึงขั้นจ้างคนฆ่าคนได้ลงคอ?! แถมยังลอบสังหารคู่หมั้นที่ไม่เคยพบหน้าก่อนเข้าพิธีแต่งงานอีกด้วย!
นี่…นี่มันเลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก!
เจ้าสำนักเก่ามองตราประทับที่คุ้นตาบนม้วนเอกสาร แล้วมองสีหน้าราวกับวิญญาณหลุดจากร่างของลูกชาย ยังมีอะไรให้ไม่เข้าใจอีกหรือ?
เลือดในกายพลุ่งขึ้นสู่ศีรษะ เขาโกรธจนตัวสั่น ชี้หน้าเมิ่งอวิ้นเจิง ริมฝีปากสั่นระริกอยู่นาน แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
“เจ้า…เจ้า…ไอ้ลูกทรพี!”
เจ้าสำนักเก่าพุ่งเข้าไปตบหน้าเมิ่งอวิ้นเจิงอย่างแรง เสียงดังสนั่น!
แรงตบนั้นมหาศาลจนเมิ่งอวิ้นเจิงเซถลาไปข้างหนึ่ง แก้มข้างหนึ่งบวมฉึ่งขึ้นทันที มุมปากมีเลือดซึมออกมา
แต่แค่ตบครั้งเดียวยังไม่พอ! เขากระชากกระบี่ยาวจากเอวของศิษย์ที่อยู่ข้างกาย ปลายกระบี่ชี้ตรงไปยังเมิ่งอวิ้นเจิง ท่าทางราวกับคิดจะฆ่าจริง ๆ!