ชั้นสอง ห้องพักชั้นดี
หลังจากออกจากตำหนักหมื่นดาบ หลีเสวียนก็เอาแต่เงียบขรึม ยุนเวยมองแผ่นหลังสูงตรงของเขาซึ่งยืนอยู่ข้างหน้าต่าง สายตาทอดมองเทือกเขาสลับซับซ้อนที่อยู่ไกลออกไป ทว่ากลับแฝงความวังเวงไว้เล็กน้อย
หัวใจเธอไหววูบ จึงก้าวเท้าให้เบาลง เดินเข้าไปหาอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะโอบเอวแข็งแรงของเขาจากด้านหลัง แล้วแนบแก้มกับแผ่นหลังกว้าง
“กำลังคิดอะไรอยู่หรือคะ? ดูคุณไม่ค่อยมีความสุขเลย” เธอถามเสียงนุ่ม
หลีเสวียนหันกลับมา พลางโอบเธอเข้ามาในอ้อมแขนอย่างเป็นธรรมชาติ เขาก้มมองดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความห่วงใย แล้วพยักหน้าตามตรง
“อืม” เสียงเขาทุ้มต่ำลงเล็กน้อย “ก็มีบ้าง”
ยุนเวยไม่พูดอะไร เพียงมองเขาเงียบ ๆ รอให้เขาพูดต่อ
หลีเสวียนหัวเราะเยาะตัวเองเบา ๆ ยื่นมือไปจัดปอยผมข้างขมับของเธอให้เข้าที่ แล้วเอ่ยช้า ๆ
“ตั้งแต่วินาทีที่ผมรู้ตัวว่าชอบคุณ ผมก็รู้แล้วว่าผมกับเมิ่งอวิ้นเจิงคงกลับไปเป็นเพื่อนกันไม่ได้อีก ถึงเขาจะไม่เคยพบคุณ และคุณกับเขาก็ไม่มีความรู้สึกต่อกัน แต่ในแง่คุณธรรมแล้ว คนที่ทำไม่ถูกคือผมจริง ๆ”