เมื่อได้ยินว่าเรื่องของตัวเองกับหลัวเมิ่งเยียนถูกเปิดโป่ง ต่งเส้าเฟิงก็รู้สึกใจสั่นขึ้นมาทันที
โจวเทียนไฉไอ้แก่ขี้แพ้พวกนั้นถึงจะไม่ใช่คน แต่ก็ต้องยอมรับว่าเขามีเงินมีอำนาจ ถ้าจะจัดการกับเขาจริงๆ มันก็เป็นเรื่องที่ยุ่งยากไม่น้อย
“พี่หลัว โจวเทียนไฉรู้เรื่องของพวกเราได้ยังไง?”
“เรื่องนี้เป็นความผิดของพี่เอง พี่เก็บหลักฐานครบแล้วจะยื่นฟ้องหย่าต่อศาล พี่มีหลักฐานว่าเขานอกใจ การแบ่งทรัพย์สินพี่ต้องได้ส่วนใหญ่ แถมโจวเทียนไฉอาจจะต้องออกจากบ้านไปแบบไม่มีอะไรติดตัวด้วยซ้ำ เขาเลยสั่งให้คนสืบเรื่องพี่อย่างเต็มที่ แม้จะไม่มีหลักฐาน แต่กลับสืบไปเจอแกเข้า”
พอได้ยินคำอธิบายของอีกฝ่าย ต่งเส้าเฟิงก็หน้านิ่วทันที
ให้ตายเถอะ การทำให้โจวเทียนไฉติดเขาแม้จะทำแล้วสะใจ แต่เขาก็ไม่เสียใจอะไร แต่ว่าตอนนี้โดนอีกฝ่ายจ้องจะแก้แค้นแบบนี้ เป็นเรื่องที่ต้องระวังตัวจริงๆ
“ยังไงก็ระวังตัวด้วยล่ะ รอพี่หย่าขาดสำเร็จก่อน แล้วค่อยชดเชยให้แกทีหลัง” หลัวเมิ่งเยียนทิ้งท้ายประโยคที่คลุมเครือไว้แล้วก็วางสายไป
ส่วนต่งเส้าเฟิงในตอนนี้กำลังคิดถึงคำพูดของอีกฝ่าย ชดเชย? ชดเชยยังไง เรื่องเงินทองหรือเรื่องแบบนั้น...
ปาก! คิดอะไรอยู่วะ ตอนนี้เป็นเวลาไหนแล้วยังคิดเรื่องไร้สาระแบบนี้อีก ต่งเส้าเฟิงสลัดความคิดทิ้งแล้วด่าเองในใจ