เจียงสุ่ยสุ่ยยืนอยู่ใต้หอพักหญิง เริ่มรู้สึกเสียใจแล้ว
ก่อนออกมาเธอส่องกระจกสามรอบ
รอบแรก รู้สึกว่าเสื้อเชิ้ตดูจริงจังเกินไป
รอบที่สอง รู้สึกว่ากระโปรงสั้นเกินไป
รอบที่สาม เธอมองขาที่โผล่ออกมาในกระจก แล้วนึกขึ้นได้ว่าเฉิงเซียวถิงเคยเห็นรูปเธอใส่กระโปรงดำชุดนั้น
เธอกระดุมเสื้อขึ้นอีกหนึ่งเม็ด
พอติดเสร็จก็รู้สึกว่าเหมือนจะไปสัมภาษณ์งาน
สุดท้ายก็แก้ออกเหมือนเดิม
หลินเจียเจียเดินตามหลังเธอมา มือถืออยู่ในมือ ทำหน้าจริงจังราวกับเป็นญาติฝ่ายหญิงไปส่งเจ้าสาว
"เขามาถึงยัง?"
เจียงสุ่ยสุ่ยก้มหน้ามองวีแชท
[อยู่ชั้นล่าง]
แค่สองคำ
ท้องของเธอเริ่มตึง
"ถึงแล้ว"
หลินเจียเจียมองออกไปนอกประตู เห็นรถสีดำคันหนึ่งจอดอยู่ข้างถนนก่อน
รถไม่ได้ดูแพงเกินไป แต่ยี่ห้อเธอรู้จัก
เคยเห็นในคลิปสั้นมาก่อน ราคาจริงเอาไปซื้อบ้านดี ๆ ในกรุงปักกิ่งได้สบาย ๆ
จากนั้น ประตูฝั่งคนขับก็เปิดออก
เฉิงเซียวถิงลงจากรถ
วันนี้เขาไม่ได้ใส่ชุดสูท
เสื้อแจ็คเก็ตสั้นสีดำ ด้านในเป็นเสื้อถักคอกลมสีเทาเข้ม กางเกงขายาวสีดำ
รองเท้าสะอาดหมดจด ข้อมือไม่มีนาฬิกา และไม่ได้วางท่าทางห่างเหินเหมือนปกติ
ทรงผมจัดทรงอย่างชัดเจน
ไม่ใช่ทรงธุรกิจที่หวีไปด้านหลังเหมือนตอนบรรยาย แต่มีผมหน้าม้าหลุดลงมาบ้าง ดูอ่อนวัยขึ้นเยอะ
หลินเจียเจียหยุดเดิน
ในหัวเธอเหลือความคิดเดียว
คุณเฉิงวันนี้แต่งตัวแบบนี้ มีปัญหาแน่นอน