เจียงสุ่ยสุ่ยรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี ถอยหลังไปครึ่งก้าว
"เครียดเรื่องเรียนน่ะ" เจียงสุ่ยสุ่ยดูดชานมหนึ่งอึก พยายามเปลี่ยนเรื่อง "วันนี้ไม่ต้องไปช่วยที่ร้านเหรอ?"
ที่บ้านเฉินปิงเปิดร้านขายเหล็กในตัวเมือง ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนหรือฤดูหนาว เธอต้องไปช่วยเสมอ
"พ่อฉันมีเมตตาวันนี้ ให้ฉันหยุดหนึ่งวัน"
เฉินปิงเปิดประตูตู้เสื้อผ้าของเจียงสุ่ยสุ่ย หาเสื้อให้เธอ "ไป ไปเดินเล่นกับฉัน ฉันจะซื้อเสื้อผ้าใหม่ตรุษจีน"
เจียงสุ่ยสุ่ยเปลี่ยนเป็นเสื้อสเวตเตอร์ ใส่เสื้อกันหนาวตัวยาวสีขาวตัวนั้น
เฉินปิงมองเสื้อกันหนาวของเธอ ยื่นมือไปลูบผ้า
"เสื้อกันหนาวเธอทรงดีจัง ยี่ห้ออะไร?" เฉินปิงพลิกปกเสื้อหาป้ายซัก
เจียงสุ่ยสุ่ยกดมือเธอไว้
เสื้อตัวนี้เฉิงเซียวถิงให้ผู้ช่วยโจวซื้อมา ไม่มียี่ห้อ สั่งตัดพิเศษ เธอกลัวเฉินปิงจะสังเกตเห็นอะไร
"เสื้อข้างทาง ซื้อมั่ว ๆ" เจียงสุ่ยสุ่ยพูดมั่วไปเรื่อย
เฉินปิงไม่ถามต่อ ลากเธอออกจากบ้าน
สองคนนั่งรถเมล์ไปถึงห้างเฮิงหลงในตัวเมือง
ห้างที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเหลียงซี ชั้นหนึ่งเป็นบูติกแบรนด์หรูทั้งหมด
เฉินปิงลากเจียงสุ่ยสุ่ยขึ้นไปชั้นสาม โซนเสื้อผ้าผู้หญิง
เดินดูหลายร้าน เฉินปิงชอบเสื้อคลุมยาวผ้าวูลสีแดงตัวหนึ่ง
"ตัวนี้ใส่ตรุษจีนสิมงคล" เฉินปิงถือไว้เทียบ
พนักงานขายเดินเข้ามา ท่าทีกระตือรือร้น: "คุณลูกค้าตาสวยมาก ตัวนี้เป็นรุ่นใหม่ปีนี้ วูลแท้ ใส่แล้วสวยมาก"