หลินเจียเจียอุ้มชามบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเดินเข้ามา มองดูเส้นสายที่ขีดเขียนบนสมุดของเธอ
"สุ่ยสุ่ย นี่แกคำนวณแคลคูลัสออกมาเป็นเลขติดลบได้ยังไง ผลผลิตมันจะเป็นลบได้เหรอ?" หลินเจียเจียถาม
เจียงสุ่ยสุ่ยปากกาไปมา
"ฉันจบเหละ ครูแคลคูลัสบอกว่าคะแนนเก็บช่วยฉันไม่ได้แล้ว ครูเศรษฐศาสตร์จุลภาคให้ฉันไปเตรียมตัวสอบซ่อมได้เลย" เจียงสุ่ยสุ่ยกอดโต๊ะเล่นตัวตาย
การมีความรักมันทำให้เสียการเรียน
มือถือสั่น
[ ]: ทบทวนหนังสือเป็นยังไงบ้าง
เจียงสุ่ยสุ่ยหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์
เจียงสุ่ยสุ่ย: เตรียมตัวเรียนซ้ำ
อีกฝ่ายไม่ตอบ
สิบนาทีต่อมา
[ ]: เก็บของลงมาข้างล่าง
เจียงสุ่ยสุ่ยห่มเสื้อกันหนาวลงไปชั้นล่าง
รถเมย์บัคสีดำคันนั้นจอดอยู่ใต้ไฟถนน
เฉิงเซียวถิงสวมเสื้อคลุมยาวสีดำ ยืนอยู่ข้างประตูรถ มือถือแฟ้มเอกสารไว้
เจียงสุ่ยสุ่ยเดินเข้าไปหา
"มาทำไม ฉันต้องอ่านหนังสือ" เจียงสุ่ยสุ่ยพูด
เฉิงเซียวถิงเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับ "ขึ้นมา ไปที่บ้านฉัน"
"ไม่ไป ไปแล้วยิ่งอ่านหนังสือไม่ได้" เจียงสุ่ยสุ่ยรู้จักตัวเองดี ผู้ชายคนนี้พอตกดึกเมื่อไหร่ไม่ทำตัวเป็นคน
"วันนี้วันศุกร์ สุดสัปดาห์หอพักไม่ตรวจ ฉันสอนแกเอง" เฉิงเซียวถิงพูด
เจียงสุ่ยสุ่ยไม่เถียงต่อ ขึ้นไปเก็บของเล็กน้อย บอกหลินเจียเจียหนึ่งเสียง แล้วก็กลับไปกับเฉิงเซียวถิง
เฉิงเซียวถิงพาเธอเข้าไปในห้องหนังสือบนชั้นสอง
ห้องหนังสือกว้างมาก มีตู้หนังสือเต็มผนัง กลางห้องมีโต๊ะไม้เนื้อแข็งยาวสองเมตร