ใต้หอพักหญิงของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ลมหนาวพัดเอาใบไม้แห้งไม่กี่ใบกวาดไปตามถนน
สุ่ยสุ่ยยืนอยู่ใต้บันได ในหัวเอาแต่ย้อนคิดถึงคำว่า “เดต” ของเฉิงเซียวถิง
เธอมองชายตรงหน้าที่ถอดผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้แล้วกลับมามีท่าทีสูงส่งเข้าถึงยากดังเดิม นิ้วมือขยุกขยิกอยู่ในกระเป๋าเสื้อกันหนาว
“จะไปเดตที่ไหนคะ” สุ่ยสุ่ยถาม
เฉิงเซียวถิงไม่ตอบ สายตากวาดผ่านเหล่านักศึกษาหญิงที่เดินเข้าออกอยู่ไม่ไกล เขายื่นมือมาคว้าข้อมือสุ่ยสุ่ย แล้วพาเธอไปทางด้านข้าง
ทั้งสองหลบแสงไฟถนนที่ส่องตรงมา ก่อนหยุดอยู่ในแนวต้นไม้เล็ก ๆ ข้างหอพัก
แสงรอบข้างมืดลงทันที เหลือเพียงเงาไม้พร่าเลือนที่ทอดทาบลงบนร่างของทั้งคู่
เฉิงเซียวถิงปล่อยมือแล้วหันมาเผชิญหน้ากับเธอ เขาไม่ได้ยืนตัวตรงเหมือนปกติ แต่โน้มตัวลงเล็กน้อยให้สายตาอยู่ระดับเดียวกับเธอ
“เจียงสุ่ยสุ่ย” เฉิงเซียวถิงเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มหนักท่ามกลางสายลมยามค่ำ
สุ่ยสุ่ยชะงัก เธอไม่เคยได้ยินเฉิงเซียวถิงพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้มาก่อน
“ฉันไม่ใช่คนที่สมบูรณ์แบบไปทุกอย่าง”
เฉิงเซียวถิงมองเข้าไปในดวงตาของเธอ เอ่ยทีละคำ “ฉันเคยชินกับการใช้ตรรกะทางธุรกิจแก้ปัญหา อาจมีอารมณ์ความรู้สึกอีกหลายอย่างที่ฉันใส่ใจไม่ทั่วถึง อย่างเช่นเมื่อวาน ฉันคิดว่าปฏิเสธตระกูลกู่แล้วจะทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย แต่กลับไม่ได้นึกถึงศักดิ์ศรีของเธอเลย”
ดวงตาสุ่ยสุ่ยร้อนผ่าว เธออ้าปากเหมือนอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่เฉิงเซียวถิงชิงพูดขัดขึ้นมาก่อน