หวังเฮ่ามองซุยซุย "แต่พ่อฉันรู้จักรองผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อของพวกเขา คนหนึ่ง สัปดาห์ก่อนเพิ่งไปดื่มชาด้วยกัน รองผู้จัดการคนนั้นบอกว่า ตราบใดที่กำลังการผลิตของเรา... กำลังการผลิตของเราตามทัน คำสั่งซื้อไม่มีปัญหาแน่นอน"
ซุยซุยฟังจนทนไม่ไหวจริงๆ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วส่งข้อความหาเฉิงเซียวถิง
เจียงสุ่ยสุ่ย: [คนนี้โม้เก่งมาก เขาบอกว่าบ้านเขาจะรับออเดอร์จากตระกูลเฉิงของนาย แล้วจะซื้อเฟอร์รารี]
ข้อความเพิ่งส่งออกไป ซุยซุยก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์สั่นดังมาจากหลังต้นไม้ใบเขียว
เธอหันไปมอง
ผ่านช่องว่างของต้นกระบองเพชร เธอเห็นเสื้อสเวตเตอร์คอสูงสีดำที่คุ้นตา
เฉิงเซียวถิงหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมา มองหน้าจอหนึ่งที
เขาลุกขึ้นยืน
ผู้ช่วยโจวรีบใช้ผ้าเช็ดปากเช็ดปาก แล้วลุกขึ้นตามไป
ซุยซุยมองเฉิงเซียวถิงเดินอ้อมต้นไม้ใบเขียว ตรงมายังโต๊ะของพวกเธอ
สมองเธอตึ้บไปหมด ผู้ชายคนนี้มาแบบผีสิงได้ยังไงกัน
หวังเฮ่ากำลังพูดได้มันส์ สายตาหางตามองเห็นชายร่างสูงคนหนึ่งมาหยุดอยู่ข้างโต๊ะของตัวเอง
เฉิงเซียวถิงสูงเกินไป ยืนอยู่ตรงนั้นบังแสงจากด้านบนไว้ เขาไม่ได้มองหวังเฮ่า สายตามองตรงไปที่ซุยซุย
"กินอิ่มแล้วหรือยัง" เฉิงเซียวถิงถาม
ซุยซุยนั่งอยู่บนเก้าอี้ พยักหน้าอย่างซื่อสัตย์: "อิ่มแล้ว"
หวังเฮ่าถูกขัดจังหวะความสนุก รู้สึกหงุดหงิดมาก
เขามองเฉิงเซียวถิงตั้งแต่หัวจรดเท้า ผู้ชายคนนี้แต่งตัวเรียบง่าย แต่แค่รัศมีรอบตัวก็แข็งแกร่ง... กดดันจนเขาหายใจแทบไม่ออก
"คุณเป็นใครวะ" หวังเฮ่าทำหน้านิ่วถาม "ไม่เห็นหรือไงว่าพวกเรากำลังกินข้าวอยู่"