ภาพที่แนบมาเป็นภาพข้างๆ ที่ถูกแอบถ่ายในร้านอาหารตะวันตก
ถึงแม้จะเห็นเพียงไหล่ครึ่งข้างและแนวกราม แต่โครงหน้าที่โดดเด่นและแรงกดดันของผู้ครองอำนาจโดยธรรมชาติของเฉิงเซียวถิง แทบจะล้นออกมาจากหน้าจอ
สุ่ยสุ่ยตกใจจนข้าวต้มแทบพุ่งออกจากปาก
เธอรีบส่งข้อความถึงเฉินปิงทางวีแชท
เจียงสุ่ยสุ่ย: [ลบเลย! รีบลบ! เขาไม่อยากให้ใครเห็น! เขาซึมเศร้า!]
เฉินปิงตอบกลับทันที: [ได้ๆ ฉันตั้งเป็นให้เห็นเฉพาะเธอแล้ว ดูเธอตื่นเต้นใหญ่ หวงเหรอ?]
สุ่ยสุ่ยถอนหายใจโล่งอก
เที่ยงครึ่ง
สุ่ยสุ่ยเปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมยาวสีขาวครีม ใส่เสื้อสเวตเตอร์คอสูงด้านใน ปกปิดสร้อยคอรูปดาวที่คอไว้มิดชิด
เธอสะพายกระเป๋าผ้าใบลงไปข้างล่าง
ไม่มีพาซัต
จอดอยู่คันหนึ่งเป็นเมอร์เซเดส-เบนซ์คลาสเอสสีดำ
สุ่ยสุ่ยงงไปชั่วขณะ มองซ้ายมองขวา
กระจกรถเบนซ์ด้านหลังเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าเย็นชาของเฉิงเซียวถิง
"ขึ้นรถ"
สุ่ยสุ่ยรีบเดินเข้าไป ดึงประตูรถแล้วปีนเข้าไป
ภายในรถเครื่องทำความร้อนแรงมาก อบอวลไปด้วยกลิ่นไม้ที่คุ้นเคย
ผู้ช่วยโจวนั่งอยู่ที่เบาะคนขับ วันนี้ไม่ได้ใส่สูท เปลี่ยนเป็นแจ็คเก็ตแนวลำลอง ใต้ตาคล้ำเป็นวงใหญ่สองวง
"ผู้ช่วยโจว เมื่อคืนไปลักไก่มาหรือไง?"
สุ่ยสุ่ยมองใบหน้าที่เหนื่อยล้าของผู้ช่วยโจวในกระจกมองหลัง
ผู้ช่วยโจวผลักแว่นตา หน้าแทบร้องไห้: "คุณเจียงครับ ผมเมื่อคืนนอนดึกทำพาวเวอร์พอยต์สามสิบหน้า ส่งให้คุณเจียงหัวหน้าฝ่ายปกครองตอนแปดโมงเช้าตรงเวลา คุณเจียงชมว่าลอจิกแน่นหนา เป็นคนมีอนาคต ยังให้ผมมีโอกาสไปสอนแทนคาบหนึ่งที่โรงเรียนมัธยมต้นประจำเมืองด้วย"