ตอนนี้เฉิงเซียวถิงชอบเธอ ยอมตามใจเธอ แต่ต่อไปล่ะ? หลังผ่านช่วงหวานมันล่ะ?
การปรับตัวให้เข้ากับคนที่สูงกว่าเหนื่อยเกินไป
ตาของสุ่ยสุ่ยเริ่มปริเล็กน้อย เธอใช้มือถูตาแรงๆ
ความภูมิใจของสาวอายุสิบเก้า ภายใต้การโจมตีขั้นสุดของคุณหนูตระกูลใหญ่ระดับท็อป แตกสลายเป็นเศษแก้วบนพื้น
ตัวเองจริงๆ ไม่ได้แย่ แต่เทียบกับเฉิงเซียวถิงแล้วห่างกันเกินไป
เธอล้วงโทรศัพท์ออกมา
บนหน้าจอวีแชท รูปโปรไฟล์สีดำรูปมหัพภาคนิ่งสงบ
สุ่ยสุ่ยกดเข้าไปในแชท นิ้วลอยอยู่เหนือคีย์บอร์ดอยู่นาน ก่อนจะพิมพ์ข้อความหนึ่งบรรทัด:
[เฉิงเซียวถิง เรามาพอแค่นี้เถอะ]
นิ้วของเธอค้างอยู่บนปุ่มส่ง อยู่นานมาก
สุดท้าย เธอลบทีละตัวอักษร
การส่งข้อความแบบนั้น มันดูเว่อร์เกินไป
เจียงสุ่ยสุ่ยมองช่องแชทว่างเปล่า แล้วยัดโทรศัพท์ลงใต้หมอน
เธอพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง
ไม่ส่งแล้ว
การส่งข้อความเลิกราแบบเปรี้ยวๆ นั้น ทำให้ตัวเองดูเป็นพวกมีแค่น้ำใจนักเลง
ไม่คิดแล้ว
เสียงล็อกประตูดังคลิก
หลินเจียเจียผลักประตูเข้ามา มือหนึ่งถือเย็นเต้าหู้ย่างสองห่อที่ยังร้อนๆ
“สุ่ยสุ่ย? กลับมาตอนไหน” หลินเจียเจียวางเย็นเต้าหู้ย่างลงบนโต๊ะ “พอดีเลย ร้านประตูใต้เพิ่มไส้กรอกคู่และเห็ดเข็มทองมา กินตอนร้อนๆ สิ”
เจียงสุ่ยสุ่ยตวัดตัวลงจากเตียง ใส่รองเท้าแตะวิ่งไปที่โต๊ะ เธอคว้าไม้เสียบ จิ้มชิ้นหนึ่งยัดเข้าปาก
เปรี้ยวหวานเผ็ดเล็กน้อย คาร์โบไฮเดรตเต็มพิกัด