นิ้วของเธอไล้ไปตามเสื้อผ้าสองสามตัวที่แขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้า
สุ่ยสุ่ยถอนหายใจ ปกติที่โรงเรียนเธอเน้นความสบายเป็นหลัก แทบไม่มี "ชุดรบ" ที่พอจะหยิบออกมาโชว์ได้สักตัว
เธอพลิกหาจนทั่ว ในที่สุดก็เจอกระโปรงจีบลายตารางที่ก้นสุด
นี่คือตอนปีที่แล้วเฉินปิงลากเธอไปซื้อ เพราะบอกว่าทำให้ขาดูยาว
สุ่ยสุ่ยถอดชุดนอน เปลี่ยนเป็นเสื้อไหมพรมรัดรูปสีขาวนม สวมกระโปรงจีบด้านล่าง แล้วใส่ถุงน่องเนียนที่ดูสมจริง
ยืนหน้ากระจกเต็มตัว
เสื้อไหมพรมแนบรับสรีระ เอวคอดบาง ใต้กระโปรงจีบ ขาสองข้างเหยียดตรงได้สัดส่วน
บริเวณไหปลาร้า สร้อยคอรูปดาวของโจวฝูฝูทอประกายแสงวับๆ
บริสุทธิ์นิดๆ แต่ก็แฝงเสน่ห์ยั่วใจ
สุ่ยสุ่ยพอใจมาก แต่พอคิดถึงหัวหน้าฝ่ายปกครองที่อยู่ห้องนั่งเล่น เธอก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที
เธอคว้าเสื้อกันหนาวตัวยาวมาห่มคลุมตัวเอง รูดซิปขึ้นจนถึงคาง
การพรางตัวที่สมบูรณ์แบบ
สะพายกระเป๋าผ้าใบ สุ่ยสุ่ยสูดหายใจลึก แล้วบิดลูกบิดเปิดประตู
ในห้องนั่งเล่น เจียงจวินเย่กำลังสวมแว่นตากรอบทอง นั่งอ่านหนังสือพิมพ์เช้าอยู่บนโซฟา หลินผิงกำลังตากผ้าที่ระเบียง
สุ่ยสุ่ยย่อฝีเท้าเบาๆ เดินเลาะขอบกำแพงไปทางโถงทางเข้า
เจียงจวินเย่ไม่เงยหน้า
เจียงจวินเย่พลิกหน้ากระดาษหนังสือพิมพ์ "ไปไหนนะ"
"ไปเดินเล่นที่ถนนหนานฉางกับปิงปิง! กลางวันไม่กลับมากินข้าวนะจ๊ะ!" มือสุ่ยสุ่ยวางบนลูกบิดประตูแล้ว
เจียงจวินเย่เงยหน้ามอง สายตาผ่านแว่นกรอบทองทอดลงมาที่ตัวเธอ
วันนี้สุ่ยสุ่ยเปลี่ยนเป็นเสื้อกันหนาวสีชมพูฟูๆ หมวกมีหูกระต่ายสองข้าง ทั้งตัวห่อหุ้มเหมือนลูกท้อกลมๆ ชุดนี้เข้าข่ายมาตรฐาน "นักเรียนหญิงผู้ว่านอนสอนง่าย" ในใจหัวหน้าฝ่ายปกครองเป็นอย่างยิ่ง