ลมหนาวพัดหวิว
สุ่ยสุ่ยเตรียมนั่งรถกลับบ้าน มือถือก็ดังขึ้นอีกครั้ง
[……]: [ซิปชั้นในสุดของกระเป๋าผ้าใบ เปิดออกเลย]
สุ่ยสุ่ยชะงัก
เธอดึงกระเป๋าผ้าใบขึ้นมาที่หน้าอก เปิดซิปซ่อนในสุดออก นิ้วล้วงเข้าไป สัมผัสได้ถึงซองกระดาษแข็งๆ ที่อวบอ้วน
ดึงออกมา
ซองอั่งเปาสีแดงทองสลับ หนามาก กำในมือรู้สึกหนักอึ้ง
(คุณเฉิง ฉันก็อยากได้!)
สุ่ยสุ่ยหัวใจเต้นรัว มองซ้ายมองขวา แล้วเดินไปหลังเสาที่บังลม
เธอใช้นิ้วที่แดงก่ำจากความหนาวแกะปากซองอั่งเปา
ธนบัตรร้อยใหม่ๆ หนึ่งมัด สีแดงแสบตา
สุ่ยสุ่ยไม่ได้นับ แต่จากสัมผัส บอกได้เลยว่าไม่ใช่น้อยๆ
เธอรีบยัดซองกลับเข้าไปในกระเป๋า รูดซิปแล้วกอดแน่น หัวใจเต้นเหมือนตีกลอง
หยิบมือถือขึ้นมา พิมพ์ด้วยมือเดียว
เจียงสุ่ยสุ่ย: [เฉิงเซียวถิง! นายทำอะไรเนี่ย?!]
อีกฝ่ายตอบกลับมาทันที
[……]: [อั่งเปา]
เจียงสุ่ยสุ่ย: [เด็กบ้านไหนได้อั่งเปาใหญ่ขนาดนี้! กี่บาทเนี่ย? ฉันไม่รับ ฉันโอนคืนให้!]
[……]: [หนึ่งหมื่นหนึ่ง]
สุ่ยสุ่ยจ้องตัวเลขบนหน้าจอ โตมาขนาดนี้ อั่งเปาที่ใหญ่ที่สุดที่เคยได้คือหนึ่งพันจากคุณยาย
[……]: [เอาเคล็ด หนึ่งในหมื่น]
สุ่ยสุ่ยมองสี่คำนี้ นึกหน้าเฉิงเซียวถิงที่เย็นชาเคร่งขรึมออก ประกอบกับคำหวานๆ ย้อนยุคเต็มขั้น ความไม่เข้ากันพุ่งทะลุกระหม่อม
เจียงสุ่ยสุ่ย: [คุณเฉิง คำหวานย้อนยุคนี่เรียนจากผู้ช่วยโจวมาหรือเปล่า หักสิบคะแนน]