“ติ๊ง”
โทรศัพท์ในกระเป๋าของเฉิงเซียวถิงดังขึ้น
เขาหยิบออกมา เปิดวีแชท
[ผู้ช่วยโจว]:[โอนเงิน 500 หยวน]
เฉิงเซียวถิงกดรับโดยไม่ลังเล
ผู้ช่วยโจวมองการโอนเงินนั้น หัวใจเหมือนถูกมีดกรีด
แสงสว่างของเขา ถูกนายทุนดับลงอย่างไร้ปรานี
(ผู้ช่วยโจว ชัดๆ ว่าเป็นตัวคุณเองที่ก้มหัวให้พลังเงินอีกครั้ง คุณเลือกแสงสว่างแทนโบนัสสิ้นปีสามเท่าก็ได้นะ)
เฉิงเซียวถิงมองเงิน 500 หยวนนั้น มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่แทบมองไม่เห็น
เขามีสิทธิ์อะไรได้เงินนั้น?
นั่นคือพ่อตาคนอนาคตของเขา!
เขาเป็นแคนดิเดตลูกเขยตัวจริงแท้ๆ ยังไร้สถานะ ต้องซ่อนตัวอยู่ใต้ดินทุกวัน คนรับใช้อย่างผู้ช่วยโจว มีสิทธิ์อะไรได้รับอั่งเปาจากพ่อตา?
ความหึงนี้ เฉิงเซียวถิงถือว่าตัวเองมีเหตุผลเต็มร้อย
เขากดเข้าไปในแชทของเจียงสุ่ยสุ่ย
[ ]:[รูปภาพ.jpg]
ที่ส่งไป คือภาพแคปหน้าจอบันทึกการรับเงิน 500 หยวน
สุ่ยสุ่ยนั่งขัดสมาธิบนเตียงแทะมันฝรั่งทอดกรอบ พอเห็นรูปที่เด้งขึ้นมาในวีแชท ก็อึ้งไปสามวินาที
เจียงสุ่ยสุ่ย:[? นายไปแย่งเงินผู้ช่วยโจวมาทำไม]
[ ]:[ไม่ได้แย่ง ตามระเบียบบริษัทถือว่าเม็ดเงินตกค้าง ต้องยึด]
เจียงสุ่ยสุ่ย:[เฉิงเซียวถิง นายหน้าด้านเกินไปแล้ว! นั่นคุณพ่อให้เงินเสี่ยวโจวซื้อเนื้อกิน! นายเป็นถึงประธานบริษัทพันล้าน ยังมาแย่งเงินห้าร้อยของคนทำงาน เฉิงซื่อกรุ๊ปนายใกล้จะเจ๊งแล้วหรือไง!]
[ ]:[ยังไม่เจ๊ง แต่ใจมันไม่ได้รับความเป็นธรรม]
สุ่ยสุ่ยมองข้อความบนหน้าจอ นึกภาพใบหน้าเย็นชาของเฉิงเซียวถิงพูดคำว่า “ไม่ได้รับความเป็นธรรม” ออกมา เกือบหัวเราะออกมาเสียงดัง